Εξομολόγηση στα σχολεία

Ορθότατα λοιπόν το υπουργείο Παιδείας εξέδωσε εγκύκλιο, ζητώντας από τους διευθυντές των σχολείων (δηλαδή από τους υπαλλήλους της Πολιτείας) να σταματήσουν να καλούν ιερείς στο σχολείο για να γίνεται εξομολόγηση σε ώρες μαθημάτων.

Εδώ υπάρχει ένα λεπτό σημείο που πρέπει να ξεκαθαρίσει: Σε αντίθεση με όσα «θρησκεγερτικά» δήλωσε ο πρωτοσύγκελλος της Αρχιεπισκοπής π. Θωμάς Συνοδινός, δεν τίθεται θέμα «εξοστρακισμού της Εκκλησίας από τα σχολεία και την κοινωνία». Απλώς το υπουργείο Παιδείας, ως οφείλει, έδωσε εντολή να διαφυλαχθεί το... ωρολόγιο πρόγραμμα διδασκαλίας.

Το φαινόμενο να σταματούν τα μαθήματα, δήθεν για εξομολόγηση, δεν συνάδει με μια σύγχρονη παιδεία. Γι’ αυτό και απλώς έδωσε εντολή στους διευθυντές των σχολείων να κάνουν τη δουλειά τους. Και δουλειά τους δεν είναι οι εξομολογήσεις ή τα βαφτίσια, αλλά να εξασφαλίζουν ότι τα παιδιά θα μαθαίνουν όσο περισσότερα γράμματα γίνεται. Δεν τίθεται καν ζήτημα ελευθερίας της θρησκευτικής συνείδησης. Είναι ένα απλό ζήτημα εύρυθμης λειτουργίας των σχολείων...

Επρεπε να θεωρείται αυτονόητο ότι οι δημόσιοι λειτουργοί παλεύουν να μεγιστοποιήσουν το εκπαιδευτικό τους έργο και οι θρησκευτικοί λειτουργοί να προσελκύσουν νέους στην Εκκλησία. Με άλλα λόγια, και οι διευθυντές δεν καλούσαν ιερείς στα σχολεία, αλλά ούτε οι ιερείς θα πήγαιναν...

Από την Καθημερινή

---

Σε... εξομολόγηση καλεί την υπουργό Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου η Ιερά Σύνοδος μετά την εγκύκλιο του ειδικού γραμματέα του υπουργείου, Κ. Ράμμα, με την οποία σταματάει το μυστήριο της εξομολόγησης που άτυπα γινόταν στα σχολεία.

«Η ανωτέρω απόφαση στρέφεται εναντίον των ίδιων των παιδιών και έρχεται να τους στερήσει τη μοναδική δυνατότητα να "ακουμπήσουν" στον ιερέα τα πολύ δύσκολα και ενίοτε εκρηκτικά προβλήματά τους», αναφέρουν στην ανακοίνωσή τους οι ιεράρχες μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου (ΔΙΣ) που συνεδρίασαν χθες και ασχολήθηκαν με το θέμα.

Οι ίδιοι προσθέτουν ότι «η Ιερά Σύνοδος δι' ειδικού εγγράφου της προς την κ. υπουργόν Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων εκφράζει την ευχή να τεθεί το πραγματικό συμφέρον των παιδιών υπεράνω πάσης άλλης σκοπιμότητος». Τρεις επιστολές του Συνηγόρου του Πολίτη προς το υπουργείο Παιδείας και κάποια παράπονα διευθυντών σχολείων οδήγησαν τον ειδικό γραμματέα του υπουργείου Παιδείας Κώστα Ράμμα στη σύνταξη εγκυκλίου με την οποία ουσιαστικά καταργεί την εξομολόγηση στα σχολεία.

Η αντίδραση της ΔΙΣ, που συνεδρίασε χθες, δεν θύμιζε σε τίποτα τους υψηλούς τόνους του παρελθόντος, όπως στο θέμα των ταυτοτήτων. Μόνο κάποιοι αρχιερείς δήλωσαν την αντίθεσή τους με δηλώσεις που έκαναν.

Κόντρα με τον Συνήγορο

Ωστόσο, μια άλλη δήλωση που φέρεται να έκανε ο ειδικός γραμματέας του υπουργείου Παιδείας Κώστας Ράμμας στο ραδιοφωνικό σταθμό της Εκκλησίας προκάλεσε την αντίδραση στελεχών του Συνηγόρου του Πολίτη.

Ο κ. Ράμμας φέρεται να είπε ότι υπέγραψε την εγκύκλιο γιατί «στο υπουργείο είχαν έλθει διευθυντές παραπονούμενοι για το ζήτημα. Επίσης γονείς είχαν προσφύγει στον Συνήγορο του Πολίτη, ο οποίος αποφάσισε ότι δεν πρέπει να γίνεται εξομολόγηση στα σχολεία. Η απόφαση του Συνηγόρου του Πολίτη έχει νομικά δεσμευτικό χαρακτήρα. Το υπουργείο συνεκτίμησε τα δεδομένα και κατέληξε ότι δεν πρέπει να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση λόγω ελλείψεως του απαραίτητου κλίματος ηρεμίας και γαλήνης. Η πολιτεία δεν θέλει να εξοβελιστεί η Εκκλησία από την εκπαίδευση. Κανείς δεν το επιδιώκει αυτό από πλευράς κυβερνήσεως και πάνω από όλα το υπ. Παιδείας, το οποίο απέδειξε την έγνοια του για την Εκκλησία με το πρόσφατο νομοσχέδιο για την εκκλησιαστική εκπαίδευση».

Μιλώντας στην «Ε» ο κ. Ράμμας διευκρίνισε ότι δεν αναφέρθηκε σε απόφαση του Συνηγόρου που έχει νομικά δεσμευτικό χαρακτήρα, προσθέτοντας ότι έκανε τις υπόλοιπες δηλώσεις. Στο Συνήγορο του Πολίτη, όταν πληροφορήθηκαν όσα φέρεται να είπε ο κ. Ράμμας αναρωτιόνταν γιατί το υπουργείο Παιδείας δεν εφαρμόζει όλες τις αποφάσεις της Ανεξάρτητης Αρχής εάν έχουν δεσμευτικό χαρακτήρα.

«Εχουμε ζητήσει για παράδειγμα από το υπουργείο να εξαιρούνται από το μάθημα των Θρησκευτικών όσοι μαθητές το ζητούν και όχι μόνο οι ετερόδοξοι. Να απαντούν επίσης -ακόμη και αρνητικά- σε όλες τις αιτήσεις που γίνονται για ευκτήριους οίκους ετεροδόξων, κάτι που δεν κάνουν πολλές φορές», έλεγαν στην «Ε».

Οι ίδιοι πρόσθεταν ότι οι αποφάσεις του Συνηγόρου δεν έχουν δεσμευτικό χαρακτήρα, και αυτό προκύπτει από απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Εκείνο που απομένει να δει κανείς είναι η συνέχεια του θέματος και αν ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος και οι συνοδικοί ιεράρχες είναι διατεθειμένοι να υψώσουν τους τόνους.

Από την Eλευθεροτυπία

Επιστολή στο BHMA, 9/9/2006

... ...

Στη συζήτηση για την εισαγωγή σπουδαστών στα ΤΕΙ κυκλοφορούν πολλές και διάφορους ιδέες και υποβάλλονται προτάσεις για εκπαιδευτικά θέματα, από αρκετά αρμόδιους (εκπαιδευτικούς, πολιτικούς) και λιγότερο αρμόδιους (δημάρχους, δημοσιογράφους). Θα περιοριστώ εδώ να θίξω δύο σημαντικά ζητήματα, τα οποία δεν φαίνεται να έχουν φωτιστεί επαρκώς:

1. Θα ήταν σφάλμα σημαντικό να εγκριθεί η εισαγωγή υποψηφίων που δεν κατάφεραν να πάρουν στις πανελλήνιες εξετάσεις τουλάχιστον ένα 10. Τα τελευταία χρόνια διαπιστώνεται από έμπειρους καθηγητές σε ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ότι οι σπουδαστές με χαμηλή βαθμολογία, ακόμα και εκείνοι που έχουν λίγο πάνω από 10, έχουν στην πραγματικότητα και σημαντικότατες ελλείψεις γνώσεων από το Λύκειο και είναι αυτοί που, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, μεταφέρουν την αδυναμία τους από τη μία εξεταστική περίοδο στην επομένη.
   

   Κι αν ακόμα εισαχθούν αυτοί οι σπουδαστές σε κάποιο Τμήμα, με τον αναμενόμενο περιορισμό του επιτρεπόμενου αριθμού εξετάσεων σε κάθε μάθημα, σύντομα θα βρεθούν εκτός εκπαιδευτικής διαδικασίας, οπότε θα αρχίσουν εκ νέου παράπονα και διαμαρτυρίες του τύπου «μα πώς μας διώχνετε τώρα, μετά από 2-3-4 ετών σπουδές?»
   

   Σίγουρα, δεν θα ήταν δύσκολο να εκπαιδευτούν νέοι σπουδαστές, λαμβάνοντας υπόψη κάποιο χαμηλό αρχικό επίπεδο γνώσεων. Αυτό όμως θα σήμαινε, αφενός ότι σπαταλάται ο καθορισμένος χρόνος σπουδών για αλλότρια θέματα, αφετέρου ότι θα έπρεπε και οι σπουδαστές με επαρκείς λυκιακές γνώσεις να παρακολουθήσουν βελτιωτικά μαθήματα, τα οποία δεν χρειάζονται.

2. Τα κεντρικά ΤΕΙ (ίσως και τα ΑΕΙ, αλλά ας το δηλώσουν άλλοι αυτό) είναι ήδη υπερκορεσμένα. Το ΤΕΙ Αθήνας έχει περί τους 37.000 σπουδαστές και διαθέτει χώρους διδασκαλίας, στους οποίους (και για λόγους ασφαλείας) δεν θα έπρεπε να βρίσκονται πάνω από 12-14 χιλιάδες άτομα. Καθένα από τα 36 Τμήματα του ΤΕΙ Αθήνας διαθέτει κατά μέσο όρο 3 αίθουσες διδασκαλίας για 8 εξάμηνα σπουδών. Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί διδάσκουν σε αίθουσες που διαθέτουν το πολύ 60 καθίσματα με ακροατήριο, κατά καιρούς, 80-100 ατόμων. Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος τί ανταγωνισμός υπάρχει, ποιος θα προλάβει να πάρει θέση στην αίθουσα ή στο εργαστήριο. Να κλιμακωθεί λοιπόν ο αριθμός εισακτέων κατάλληλα, ώστε ένα σημαντικό ποσοστό των εισαγόμενων τώρα σε κεντρικά ΤΕΙ να παρακολουθήσει μαθήματα σε αντίστοιχα περιφερειακά Τμήματα.

Ελπίζω, κλείνοντας, να καθιερωθεί τελικά ο περιορισμένος αριθμός εξετάσεων σε κάθε μάθημα, ας πούμε 3-4 φορές, όπως περίπου ισχύει σε κάθε ευρωπαϊκό εκπαιδευτικό ίδρυμα (εκεί μέχρι 2 φορές). Επίσης να τεθεί σαφής σκελετός προαπαιτούμενων μαθημάτων, ο οποίος θα τηρείται υποχρεωτικά, χωρίς εξαιρέσεις. Αλλιώς η αναμενόμενη αξιολόγηση θα πρέπει να μηδενίσει εξ υπαρχής όλα τα ιδρύματά μας, αφού είναι αδιανόητο για τριτοβάθμιο εκπαιδευτικό ίδρυμα να συμμετέχει ο σπουδαστής απεριόριστες φορές στην εξέταση ενός και του αυτού μαθήματος ή να δίνει εξετάσεις στη Χειρουργική χωρίς να έχει περάσει Ανατομία, όπως επανειλημμένα έχει γραφτεί.

Δάσκαλε που δίδασκες ...

Είναι αναγκαίο να μάθουμε να μιλάμε καλά τη γλώσσα μας.
Και να την γράφουμε βέβαια.
Δεν νομίζω να υπάρχουν πολλοί, που μπορει να έχουν αντιρρήσεις επ' αυτού.

Όποιον φιλόλογο και να ρωτήσεις, θα σου πει και με μεγάλη έμφαση μάλιστα, ότι για να αρθούν τα προβλήματα που υπάρχουν στη χρήση της γλώσσας, και γιατί είμαστε έλληνες βρε παιδί μου (είναι παράξενο που δεν προβάλλουν αλλα επιχειρήματα), είναι ανάγκη πάσα να διδάσκονται τα ελληνικά στα σχολεία, περισσότερες ώρες.
Λογικό.
Και να το κάνουμε. Γιατί όχι.

Αλλά..
Αλλά όταν ρωτάς τον φιλόλογο να σου πει πού σπούδασε και σου απαντάει έχω τελείωσει "φουπουψου", και δεν αντιλαμβάνεται ότι εκείνος είναι που εξ ορισμού οφείλει να δείξει την αγάπη του για την ορθή χρήση του λόγου, σκέφτεσαι ότι μάλλον κάτι δεν πάει καλά.

Όταν αρχίζει να σου μιλάει γα τα "άτομα" και όχι για ανθρώπους, μαθητές, γονείς, κλπ κλπ, αλλά για άτομα, όταν σου υποβιβάζει τις ανθρώπινες σχέσεις και τον πολύπλοκο και θαυμάσιο κόσμο τους σε "χημεία", λες, δεν μπορεί να ακούω καλά.

Όταν κατασκευάζουν εκπαιδευτικά portals (έτσι για να προκαλέσω) και γράφουν πως είναι ευτυχείς που ανάμεσά τους λεχουν και τον "δόκτωρ" τάδε, λες ρε μπας και έχουν δίκιο οι πιτσιρικάδες που τα έχουν όλα συμπυκνώσει στην προσφώνηση "ρε μαλάκα";

Είναι δυνατόν να κραυγάζεις ότι υπάρχει πρόβλημα με την ελληνική γλώσσα, και ταυτόχρονα ο πρώτος που της μπήγει το μαχαίρι να είσαι εσύ που θέλεις να τη διδάξεις;

Μα καλά τι θέλετε να διδάξετε, αφού δεν γνωρίζετε αυτό που θέλετε να διδάξετε.
Κι αν το γνωρίζετε, τις πιο πολλές φορές, δεν το χρησιμοποιείτε, οι ανθρώποι, σωστά. Άρα δεν το μάθατε!!! (Μαθαίνω σημαίνει αλλάζω συμπεριφορά)
Αφού βρίσκετε "ενδιαφέρων τον άνθρωπο" και ανενδοίαστα το ξεφουρνίζετε.
Αφού οι γνώσεις σας για τις μεθόδους διδασκαλίες, εξαντλούνται στις μνήμες από τα προσωπικά σας βιώματα ως μαθητών και μαθητριών.
Ποιον θέλετε να διδάξετε;

Βρε, μπας και δουλευόμαστε;;;

Εύλογη απορία…

Έχοντας ως δεδομένο πως η παιδεία μας χρειάζεται αλλαγές και πως σε όσες συζητήσεις και αν αναλωθούμε, πάντα θα βρίσκουμε ότι φταίει κάτι από την προηγούμενη βαθμίδα, και πάει λέγοντας, γιατί δεν ξεκινάμε από κάτι απλό;

Θέλουμε να αναβαθμίσουμε την ποιότητα των πανεπιστημίων. Ωραία. Όλοι νομίζω ότι είμαστε σύμφωνοι πως χρειάζεται αναβάθμιση και η (μέση) ποιότητα των φοιτητών τους. Ποια τα προβλήματα των φοιτητών; (i) δεν έχουν μάθει να δουλεύουν – διαβάζουν, (ii) δεν χρησιμοποιούν την σκέψη τους, (iii) δεν έχουν τις βασικές γνώσεις που απαιτούνται για να παρακολουθήσουν. Με δεδομένη την αποτυχία λοιπόν των προηγούμενων βαθμιδών, γιατί απλά δε φροντίζουμε να (i) επιτυγχάνει η δευτεροβάθμια εκπαίδευση τουλάχιστον αυτούς τους βασικούς στόχους, αντί να μπλεκόμαστε με ωράρια, μαθήματα κτλ., (ii) απαγορεύσουμε σε όσους δεν διαθέτουν αυτά τα τρία βασικά γνωρίσματα να εισαχθούν σε μία ανώτατη σχολή, αν δεν τα αποκτήσουν;

Είναι άραγε ποτέ δυνατό να επιτευχθούν οι στόχοι της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, που έχει θέσει το ίδιο το υπουργείο, αν οι φοιτητές των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων δεν αποκτήσουν τα τρία αυτά βασικά γνωρίσματα;

Διαφημίσεις και προχειρότητες στο χώρο της εκπαίδευσης = εκπαιδευτική πολιτική ..

Η συνέντευξη της Υπουργού Παιδείας στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

Δυο σημεία στα οποία στάθηκα γιατί η έκπληξη μου ήταν ιδιαίτερα μεγάλη.
Και οδυνηρή.

Ο δημοσιογράφος ρωτά για το θέμα της αποτυχίας των υποψηφίων στις εξετάσεις για τα ΑΕΙ και η Υπουργός απαντά μεταξύ των άλλων :
"... Οσο για τη θεωρία ότι τα παιδιά που δεν μπήκαν στα ΑΕΙ θα πάνε στα πανεπιστήμια του εξωτερικού, είναι λάθος. Κανένας δεν μπορεί να πάει σε πανεπιστήμιο του εξωτερικού χωρίς International Baccalaureate ...."
Μάλιστα.
Χωρίς το Ιnternational Baccalaureate (ΙΒ)!!!
Μάλιστα.
Αλλά το ΙΒ, αν δεν κάνω λάθος, είναι προϊόν, του οποίου είναι ιδιοκτήτης και το εμπορεύεται συγκεκριμένος εκπαιδευτικός οίκος του εξωτερικού.

Πέραν του γεγονότος ότι δεν είναι η αλήθεια πως χωρίς το ΙΒ δεν υπάρχει πρόσβαση σε πανεπιστήμια της αλλοδαπής, από πότε η Υπουργός Παιδείας ΔΙΑΦΗΜΙΖΕΙ υπηρεσίες που προσφέρουν οίκοι του εξωτερικού και τις οποίες εκπροσωπούν επιλεγμένα Ιδιωτικά σχολεία στη χώρα μας;
Σε τόσο μεγάλη εκτίμηση έχει τις αντίστοιχες εκπαιδευτικές υπηρεσίες που προσφέρει το Υπουργείο, του οποίου έχει Πολιτικά την ευθύνη;

Το δεύτερο τμήμα της συνέντευξής της, με εντυπωσίασε εξίσου.
Ίσως και περισσότερο.

Η ερώτηση του δημοσιογράφου:
-Αλλαγές στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση θα γίνουν;
και η Υπουργός απαντά:
- Γίνονται διάφορες συζητήσεις που έχουν σχέση με διάφορες προσαρμογές, αναλυτικά προγράμματα κ.λπ. Θα γίνει κουβέντα και στο Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας. Αυτά θα μπουν σε δημόσιο διάλογο. Δεν πρόκειται να γίνει ξαφνική αλλαγή με κάποιο αυθαίρετο τρόπο.

Πολύ ωραία. Έξοχα.
Και αυτό που έγινε πρόσφατα, μέσα στο καλοκαίρι, η δημιουργία δηλαδή των ΕΠΑ.Λ. με τον Νόμο 3475/2006, που ψήφισε η Βουλή των Ελλήνων, τι ήταν;
Δεν ήταν αλλαγή στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και μάλιστα θεμελιακή;
Δεν δημιουργήθηκε νέος τύπος Λυκείου, που δίνει αφενός πλήρη πρόσβαση στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση των μαθητών του και ταυτόχρονα τα επαγγελματικά δικαιώματα, που αντιστοιχούν στις ειδικότητες που ιδρύονται;
Δεν είναι αυτή μια τεράστια αλλαγή στην Δευτεροβάθμια εκπαίδευση, η οποία μάλιστα είναι συνεπής και με την άποψη της αυτοτέλειας της βαθμίδας αυτής;

Γιατί άραγε να έκρυψε αυτό το γεγονός η Υπουργός Παιδείας;
Μήπως η όλη διαδικασία έγινε στην τύχη, χωρίς κανένα σχεδιασμό, χωρίς καμιά λογική, χωρίς καμιά γενικότερη προοπτική και έχουμε μπροστά μας μια απροκάλυπτη ομολογία όλων αυτών;
Μήπως έγινε για να χρυσώσει το χάπι, για τη διάλυση της δευτεροβάθμιας τεχνικής εκπαίδευσης;

Επίπεδα κατάρτισης και αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων στην ΕΕ

Δεν είναι λίγες οι φορές που γίνονται συζητήσεις γύρω από τα θέματα επαγγελματικής εκπαίδευσης, κατάρτισης, αναγνώρισης επαγγελματικών προσόντων στο χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ως συμβολή, για την πληρέστερη γνώση αυτών που πραγματικά ισχύουν, παραθέτω την Οδηγία 2005/36/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου.

Στα άρθρα της, μπορεί να βρει κανείς όλα τα σχετικά, που αφορούν όχι μόνο στους πτυχιούχους της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, αλλά κάθε σε κάτοχο πτυχίου οποιουδήποτε επιπέδου, ακόμα και σε εκείνους που ασκούν ένα επάγγελμα, έχοντας αποκτήσει τις δεξιότητες εμπειρικά.

Ανία, μαλθακότητα ή τι άλλο?

Σήμερα πληροφορήθηκα για ένα ακόμα, δεύτερο, κρούσμα αυτοκτονίας νεαρού φοιτητή. Ήταν 28 ετών, είχε κωλοβαρέσει τις σπουδές ελλείψει πίεσης (οι γονείς ευκατάστατοι, χρήμα διαθέσιμο, το πανεπιστήμιο δεν πιέζει, οι γκόμενες πρόθυμες, οι φίλοι μια χαρά...) Πρόβλημα δεν φαινόταν κανένα στον ορίζοντα και ξαφνικά πηδάει από τον 4ο όροφο και αφήνει τους γονείς, τα αδέλφια και τους φίλους του με ένα "γιατί" στο στόμα...

Πριν από μερικούς μήνες, φοιτητής περίπου 25 ετών, με ανάλογες οικογενειακές και σπουδαστικές συνθήκες, πλακατζής, πρώτος στις παρέες και στα γλέντια, χάθηκε για 2-3 μέρες από την κίνηση. Τον αναζήτησε η μητέρα του στο διαμέρισμα που είχε νοικιάσει και τον βρήκε κρεμασμένο... Όλοι ακούμε και διαβάζουμε κι άλλες ανάλογες ιστορίες.

Πριν από 30-50 χρόνια που ήταν ο στρατός μαρτύριο για τα αγόρια, ιδίως αν είχαν πολιτικές αποκλίσεις από τα εθνικοχριστιανικά πρότυπα της αυταρχικής εξουσίας, ακουγόταν ποτέ ότι φαντάροι αυτοκτονούσαν? Τα τελευταία 15-20 χρόνια ακούγεται κάθε τόσο για αυτοκτονίες, στη σκοπιά, στο θάλαμο, στο γραφείο της μονάδας με το στρατιωτικό όπλο! Για ρωτείστε πιο μεγάλους που θυμούνται ή έζησαν συνειδητά εκείνη την εποχή, να σας πουν τί ξέρουν ή τι τράβηξαν οι ίδιοι...

Και να μην ακούω ιστορίες περί φτώχειας, ανεργίας κλπ. Υπάρχουν άνθρωποι που έφτασαν στην Αθήνα στη δεκαετία του '50 ξυπόλητοι και φόρεσαν για πρώτη φορά παπούτσια εδώ στην πόλη, μεταχειρισμένα από το Μοναστηράκι, που φορούσαν το σακκάκι του πατέρα τους για παλτό. Όποιος θέλει, μπορώ να του αναφέρω πριβέ συγκεκριμένα ονόματα γνωστών ανθρώπων της δημόσιας ζωής που είναι σε φωτογραφίες στα 10 χρόνια τους ξυπόλητοι! Η κατάσταση ήταν τότε πολύ χειρότερη αλλά οι άνθρωποι αντιμετώπισαν τις αντίξοες συνθήκες δυναμικά, είτε μόνοι τους, είτε με συγγενείς και φίλους.

Τώρα γιατί καταρρέουν οι νέοι με την παραμικρή πίεση? Γιατί απογοητεύονται επειδή τους άφησε μια φίλη (ή αντίστροφα), γιατί δεν αντέχουν τις καθημερινές μικρο-αποτυχίες, γιατί περιφέρονται με μια μόνιμη απαισιοδοξία και βαρεμάρα? χμ?

Το τέλος της ανάγνωσης;

...

Διορθώνοντας τις εκθέσεις που έγραψαν οι μαθητές του με θέμα την παραίνεση του Φλομπέρ «Διάβασε για να ζήσεις!», ο καθηγητής προσυπογράφει με το κόκκινο στυλό τις διαβεβαιώσεις τους ότι η τηλεόραση, αλλά και ο κινηματογράφος, είναι «ο υπ' αριθμόν ένα εχθρός του βιβλίου... γιατί και οι δύο προϋποθέτουν μια παθητικότητα, ενώ το διάβασμα είναι μια υπεύθυνη πράξη». Διαβάζοντας ξανά και ξανά την τελετουργική απαγγελία του εκπαιδευτικού δόγματος «πρέπει να διαβάζουμε», όπου η κάθε φράση των μαθητών «αποδεικνύει ότι δεν διαβάζουν ποτέ!», ο καθηγητής κάποια στιγμή σταματά, «σηκώνει τα μάτια στο ταβάνι, σαν μαθητής που ονειροπολεί, κι αναρωτιέται -ο! εντελώς σιωπηλά- αν μερικά έργα, παρ' όλα αυτά, δεν του θύμισαν βιβλία.

Πόσες φορές δεν "ξαναδιάβασε" τη "Νύχτα του Κυνηγού", το "Αμαρκόρντ", το "Μανχάταν", το "Δωμάτιο με θέα", το "Δείπνο της Μπαμπέτ", το "Φάννυ και Αλέξανδρος"; Του φαινόταν ότι οι εικόνες αυτές περιείχαν το μυστήριο των σημείων. Βέβαια, δεν πρόκειται για ειδικό (δεν έχει ιδέα από κινηματογραφική σύνταξη και δεν καταλαβαίνει τη διάλεκτο των σινεφίλ), αυτά του τα λένε μόνο τα μάτια του, του λένε καθαρά, όμως, ότι υπάρχουν εικόνες που το νόημά τους δεν εξαντλείται και που η μετάφρασή τους ανανεώνει κάθε φορά τη συγκίνηση, κι ακόμα και η τηλεόραση, καμιά φορά... τα πρόσωπα των μεγάλων συγγραφέων στις εκπομπές που τους αφιερώνουν, μερικές πετυχημένες μεταφορές μεγάλων μυθιστορημάτων στη μικρή οθόνη... Αλλά η ώρα περνάει. Γυρίζει στις διορθώσεις». (Ντανιέλ Πενάκ, «Σαν ένα μυθιστόρημα») (>>>>συνέχεια)

του ΓΡΗΓΟΡΗ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗ

Ψηφοφορία...

Το αποτέλασμα δεν έχει αποδεικτική
ισχύ, σίγουρα είναι όμως ενδεικτικό...

Η αποκέντρωση της εκπαίδευσης

Η άχαρη συζήτηση για τη χωροταξία της εκπαίδευσης συνεχίζεται μετά τις πιέσεις δημάρχων και συλλόγων ιδιοκτητών διαμερισμάτων και τώρα εισέρχεται σε ένα νέο κύκλο. Η κυβέρνηση αποφάσισε ότι θα μειώσει τον αριθμό των εισακτέων σε σχολές των μεγάλων αστικών κέντρων προς όφελος των μικρών πόλεων στις οποίες έσπειρε ΤΕΙ η προηγούμενη κυβέρνηση. Ετσι σε μια χώρα που ο μισός πληθυσμός ζει σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, θα υπάρξουν μέτρα για να επιβιώσουν κάποια εκπαιδευτικά ιδρύματα με αναγκαστική μαζική μεταφορά σπουδαστών στην επαρχία.

Με άλλα λόγια, θα συνεχιστεί η χωρίς σχεδιασμό χωροταξική διασπορά των τμημάτων φορώντας πλέον νέο μανδύα. Κι όλα αυτά έχοντας για μια ακόμη φορά ως βάση εξωεκπαιδευτικά κριτήρια. Θα γίνει για να ωφεληθούν οι ιδιοκτήτες διαμερισμάτων και καφετεριών της περιφέρειας.

Το στοίχημα, όμως, είναι ότι ο χωροταξικός ανασχεδιασμός του εκπαιδευτικού χάρτη πρέπει να έχει ως πρώτο μέλημα του τις ανάγκες της παιδείας και όχι την οικονομική δυσπραγία κάποιων κωμοπόλεων. Δεν πρέπει να συνεχίσουν τα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας να λειτουργούν ως υποκατάστατα των στρατοπέδων και φυλακών, που κάποτε ενίσχυαν οικονομικά διάφορες πόλεις. Δεν πρέπει να θυσιαστεί η ποιότητα της ανώτατης εκπαίδευσης για να ικανοποιηθούν μικροσυμφέροντα και η στρεβλή περιφερειακή ανάπτυξη.

Γι’ αυτό η κυβέρνηση οφείλει να παρουσιάσει ένα συνεκτικό σχέδιο με αυστηρά εκπαιδευτικά κριτήρια. Να βρεθούν οι ειδικότητες που θα έχει ανάγκη η χώρα, έτσι ώστε να δημιουργηθούν ή να συγχωνευτούν τμήματα με βάση αυτές τις ανάγκες και όχι με τον αριθμό των ανοίκιαστων διαμερισμάτων σε διάφορες πόλεις.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 30/8/2006

Για την Παιδεία

Μεταφέρω απλώς το εύστοχο σχόλιο του κ. Κόκορμαν:

Τα ατυχήματα με τα αυτοκίνητα στους ελληνικούς δρόμους δεν είναι ούτε αποτέλεσμα του κακού μάρκετινγκ,ούτε αποτέλεσμα της έλλειψης παιδείας από μέρους των Ελλήνων οδηγών.

Τα ατυχήματα στους δρόμους συμβαίνουν διότι δεν αγιάζουμε τα οχήματά μας!

Ιδού λοιπόν η θεραπεία:

Αγιασμός νέου οχήματος: "ο Γιαννάκης και ο πατέρας του καμαρώνουν το καινούργιο αυτοκίνητο. Μια μικρή εικόνα δίπλα στο τιμόνι κάνει στον Γιαννάκη εντύπωση και ρωτάει να μάθει ποιος άγιος είναι. Είναι ο άγιος Χριστόφορος απαντάει ο πατέρας....
Κύριε Ιησού Χριστέ, Θεέ μας που έχεις τον θρόνο σου στον ουρανό και περπάτησες στη γη σε πολιτείες και χωριά, εσύ που μπήκες στην αγία πόλη (Ιεροσόλυμα) καθισμένος πάνω σε γαιδουράκι, Κύριε ευλόγησε και τούτο το αμάξι και δώσε την χάρη σου στον δούλο σου τάδε..."

(Από το βιβλίο της Δ' Δημοτικού "ο δρόμος του Χριστού", έκδοση ΥΠΕΠΘ και Παιδαγωγικό Ινστιντούτο, 2002)

Για αυτό παιδιά μη σας νοιάζει τίποτα, ούτε στίκερς με "μπαμπά μη τρέχεις", ούτε εκπαίδευση, ούτε αγωγή, ούτε αντιμάρκετινγκ, ούτε τίποτα. Ας είναι καλά ο άγιος Χριστόφορος μπροστά στο τιμόνι και όποιον πάρει ο χάρος.

(από εδώ:)

Πρέπει να περιμένουμε να φτάσουνε τα παιδιά στο Λύκειο για να μάθουν γράμματα;

Για το δέκα (10) σαν "κατώφλι" εισαγωγής στα ΑΕΙ ...

Ο φίλος μας Padrazo, ανέβασε κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες σκέψεις για το θέμα της ύπαρξης του "κατωφλίου" του 10, που έχει τεθεί, προκειμένου να εισαχθεί ένας απόφοιτος Λυκείου στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Το σχόλιο που σκέφτηκα να κάνω, έτυχε (;) να βγει μεγάλο.
Έτσι, αφού έχω το μαχαίρι και το πεπόνι, :) είπα να εμφανίσω τις σκέψεις μου με τη μορφή αυτόνομου σημειώματος.
Ελπίζω να τις ανεχτείτε.

Κατ' αρχήν το επιχείρημα ότι αφού δίνεις απολυτήριο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, το οποίο σχεδόν σε όλο τον κόσμο θεωρείται προϋπόθεση (τις πιο πολλές φορές μοναδική) για την παρακολούθηση των μαθημάτων των ΑΕΙ και έχεις θέσεις στα Ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, τότε είναι ανόητο να αποκλείεις κάποιους από τους κατόχους του, το βρίσκω σωστό.

Εκτός και αν ...

Εκτός και αν δεν πιστεύεις ούτε και εσύ ότι, αυτοί που κατέχουν το απολυτήριο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, το κατέχουν δίκαια!!!

Το έχω σημειώσει και αλλού, αλλά ας το επαναλάβω.

Οι εισαγωγικές εξετάσεις για τα ΑΕΙ, έχουν ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ.

Δεν υπάρχουν εισαγωγικές εξετάσεις.

Απολυτήριες εξετάσεις έχουμε και γι αυτές θα πρέπει να γίνεται η όποια συζήτηση και να απαντηθούν ουσιασιαστικά ερωτήματα.

Για παράδειγμα, αφού είναι απολυτήριες οι εξετάσεις, γιατί δεν γίνονται σε όλα τα μαθήματα;
Προφανώς λόγω λαϊκισμού είναι η απάντηση. Η μεταρρύθμιση που επεχείρησε ο Αρσένης (με όλα τα στρεβλά της) έγινε ένα μπάχαλο από τον Ευθυμίου και τώρα μετατράπηκε σε παιδική χαρά από την Γιαννάκου.

Επίσης μια άλλη σκέψη και ουσιαστικότερη ίσως είναι ότι οι εξετάσεις, κάθε είδους εξετάσεις, πραγματοποιούνται για κάποιο ΣΚΟΠΟ.
Ποιος είναι ο σκοπός των εξετάσεων που διενεργούνται με τη λήξη των μαθημάτων της Γ' Λυκείου;

Ομολογώ ότι δεν μου είναι απολύτως σαφής ο σκοπόςαυτός. Εκείνο που ξέρω όμως, είναι πως, αν δεν είναι απόλυτα σαφείς ο σκοπός και οι στόχοι μιας εξέτασης, (και όλων των διαδικασιών που έχουν προηγηθεί) τότε μόνον κατά τύχη οι εξετάσεις μπορεί να είναι ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΕΣ και ΧΡΗΣΙΜΕΣ.

Η χρησιμοποίηση της βαθμολογίας και μάλιστα σταθμισμένης, ορισμένων μαθημάτων, για την επιλογή αυτών που θα παρακολουθήσουν τα μαθήματα των ΑΕΙ, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας μηχανισμός κατανομής, όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο Padrazo.

Και ίσως, αν η επιλογή των μαθημάτων, η ύλη και ο τρόπος εξέτασής της, καθώς και η στάθμισή τους, είχαν γίνει με επιστημονικό τρόπο, ίσως, θα μπορούσε να είναι και αποτελεσματική και να αποτελούσε κριτήριο περί της ικανότητας παρακολούθησης μαθημάτων ΑΕΙ.

Φυσικά, κάτι τέτοιο θα προϋπόθετε ότι έχεις δηλώσει εξ αρχής, ότι δεν είναι επαρκές κριτήριο το απολυτήριο του Λυκείου, αλλά χρειάζεσαι και κάτι άλλο.

Τότε όμως θα έπρεπε επίσης να απαντήσεις στο ερώτημα, γιατί το απολυτήριο των ελληνικών Λυκείων είναι ανεπαρκές κριτήριο για τα ελληνικά δημόσια Πανεπιστήμια και όχι για Πανεπιστήμια του εξωτερικού.

Αλλά αν όλα αυτά τα δηλώσεις τότε θα πρέπει να ξανασκεφτείς "τι σκοπό έχει εν τέλει η φοίτηση σε ένα ελληνικό λύκειο".

«Υλοποιούνται οι σκοποί που έχουν τεθεί από τους ιδρυτικούς Νόμους για τα Λύκεια;»

«Αν όχι, ποιος παρανομεί;» (ως γνωστόν όποιος δεν εφαρμόζει του Νόμους, παρανομεί)

Όλα ετούτα ίσως ακούγονται, και είναι, λίγο θεωρητικά.

Υπάρχει η πραγματικότητα που είναι δίπλα μας και ας δούμε τι λέει.

Λέει λοιπόν ότι, έχοντας ένα σχετικά υψηλό επίπεδο κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης στην χώρα μας, έχουμε διαμορφώσει και πρότυπα ζωής ανάλογα, ανεξάρτητα από το αν είναι εφικτή η λειτουργία της κοινωνίας, στην περίπτωση που αυτά τα πρότυπα πάρουν καθολική διάσταση.

Έχουμε αποδεχτεί ότι είναι αδιανόητο να μην αποκτήσεις πτυχίο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, είτε έχεις τις ικανότητες γι αυτό είτε όχι.

Παρένθεση, το ότι δεν έχεις την ικανότητα να αποκτήσεις ένα πτυχίο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, καθόλου δεν σημαίνει στην πραγματικότητα ότι υστερείς διανοητικά, και ότι δεν έχεις άλλες ικανότητες εξίσου σημαντικές. Ας μην το ανοίξω τώρα αυτό το θέμα.

Η ανάγκη για απόκτηση πτυχίου τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, δημιούργησε και τις προϋποθέσεις διεκδίκησης αυτού του "αγαθού" και έφερε την άσκηση κοινωνικών πιέσεων.

Έντονων κοινωνικών πιέσεων που είχαν σαν αποτέλεσμα την άμβλυνση των αυστηρών κριτηρίων επιλογής αυτών που θα είχαν πρόσβαση στα ΑΕΙ. Εδώ που τα λέμε δεν θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά, αφού η άνοδος του οικονομικού επιπέδου, επέτρεψε την εύκολη μετανάστευση των απορριπτομένων, προς άλλες χώρες όπου γίνονταν και γίνονται δεκτοί.

Αυτές οι κοινωνικές πιέσεις, είχαν σαν αποτέλεσμα και τις ισχυρές "εκπτώσεις" στις διαδικασίες επιλογής φοιτητών για την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα τελευταία χρόνια, είχαμε μια ικανή μετατόπιση μαθητών από τα σχολεία της δευτεροβάθμιας ΤΕΧΝΙΚΗΣ εκπαίδευσης, προς τα σχολεία της ΓΕΝΙΚΗΣ, γιατί από τα Ενιαία Λύκεια ήταν ΕΥΚΟΛΟΤΕΡΗ η πρόσβαση στα ΑΕΙ.

Αυτή η μετακίνηση ενισχύθηκε και από το ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ κίνημα των εκπαιδευτικών, που έβλεπαν ότι η "διαρροή" των μαθητών προς τα τεχνικά επαγγέλματα, μείωνε σημαντικά τις θέσεις εργασίας, κυρίως των εκπαιδευτικών των λεγομένων "Γενικών μαθημάτων", καθώς και τα συμπληρωματικά μαθήματα (λέγε με φροντιστήρια), που αποτελούν ισχυρή ενίσχυση του εισοδήματός τους. Όλα αυτά και με την ανοχή του κράτους που αρνείται να καταβάλει αξιοπρεπείς μισθούς στους εκπαιδευτικούς και γι αυτό κάνει ότι δεν αντιλαμβάνεται ότι τα φροντιστηριακά μαθήματα "οργιάζουν"(πάρα το ότι ο νόμος ορίζει ότι τα ιδιαίτερα μαθήματα και η διδασκαλία σε φροντιστήρια, είναι για τους εκπαιδευτικούς του δημοσίου[μόνιμους, αναπληρωτές και ωρομίσθιους], ποινικό αδίκημα)

Αυτή η σχεδόν μαζική μετατόπιση μαθητικού δυναμικού προς τη γενική εκπαίδευση, η μείωση του μαθητικού πληθυσμού λόγω της υπογεννητικότητας, ο τρόπος διεξαγωγής των μαθημάτων, ο τρόπος διεξαγωγής των πανελληνίων εξετάσεων (ναι πρέπει να το πούμε κι αυτό, δεν εξασφαλίζεται πάντα η αντικειμεινκότητά τους), είχε σαν αποτέλεσμα να γίνονται κάτοχοι απολυτηρίου του Λυκείου και ουσιαστικά να αποκτούν το εισιτήριο πρόσβασης στα ΑΕΙ και μαθητές με πολύ μεγάλα ελλείμματα γνώσης.

(Δεν είναι τυχαίο που τόσοι πολλοί, δεν γνωρίζουν να γράφουν σωστά τη μητρική τους γλώσσα, τα ελληνικά. Δεν είναι τυχαίο που τόσοι πολλοί [και κυρίως πολλές] δεν γνωρίζουν καλά-καλά τις τέσσερις πράξεις της αριθμητικής)

Η εισαγωγή του «κατωφλίου» του δέκα, έστω και όπως εισήχθηκε, ανέδειξε μερικά από αυτά τα προβλήματα και μας κάνει όλους (;) να λέμε: Και τώρα;

Τώρα βρισκόμαστε μπροστά στα προβλήματα που όλοι μαζί δημιουργήσαμε και ζητάμε να λυθούν, χωρίς να πειραχτούν τα δικά μας «δίκαια». Γι αυτό άλλωστε αναφωνούμε και τόσο συχνά, «Πού είναι το κράτος»

Και τώρα βρισκόμαστε μπροστά στο «δέκα» και τι σημαίνει αυτό.

Τώρα βρισκόμαστε, για άλλη μια φορά, μπροστά στο δάσος και εμείς ασχολούμαστε, θα μου επιτρέψετε, με το δέντρο.

Στοιχειώδη πράγματα κ. Κουτσίκου. Προσπαθείστε να καταλάβετε.

Η λεγόμενη βαθμολογική (λογική;;;;) "βάση" των πανελλαδικών εξετάσεων είναι ένα λανθασμένο επινόημα. Δεν θα μπορούσα να το πω ατυχές αφού είναι ικανό να ανακατανείμει στην ελληνική οικονομία το τεράστιο ποσό των 250.000.000 euro (θυμηθείτε, πλησιάζει το 1 τρις δραχμές).

Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να μας έδειχναν οι αρμόδιοι την στατιστική καμπύλη κατανομής των βαθμολογιών των υποψηφίων τα τελευταία είκοσι χρόνια καθώς και τις αντίστοιχες καμπύλες από άλλα κράτη γι να μπορέσει κάποιος να συγκρίνει και να βγάλει συμπεράσματα.

Οι πανελλαδικές εξετάσεις όπως έχουν εξελιχτεί είναι ένας διαγωνισμός εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και όχι μηχανισμός ελέγχου επάρκειας. Η επάρκεια για την είσοδο στην επόμενη βαθμίδα στην ελληνική εκπαίδευση, κρίνεται όχι από την βαθμίδα που έχει φοιτήσει ο υποψήφιος και μόνο.

Η βαθμολογία των πανελλαδικών εξετάσεων είναι ο τρόπος που ταξινομεί τους υποψηφίους , ταξινομώντας στην ουσία τον βαθμό «ικανοποίησης των επιλογών τους. «Πρώτα θα ικανοποιήσω την επιλογή του πρώτου , μετά του δεύτερου κ.ο.κ».

Σε μια τέτοια διαδικασία δεν έχει νόημα η «βάση», γιατί θα μπορούσαν σε μια ακραία περίπτωση οι εισηγητές να βάλουν τέτοια θέματα ώστε όλοι να γράψουν κάτω από δέκα και να μην εισαχθεί κανείς.

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα κυρία Κουτσίκου

Από την στιγμή που δίνεις σε κάποιον απολυτήριο Λυκείου σημαίνει ότι τον κρίνεις ικανό να προχωρήσει στην επόμενη βαθμίδα. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να βρείς τους ικανότερους για το επόμενο βήμα και για αυτό το λόγο και μόνο χρειάζεται ένα αδιάβλητο σύστημα εξετάσεων.

Powered by Qumana

Το μεγάλο "κόλπο"

Θα μπορούσε να είναι ένας διάλογος επιτροπής "ειδικών" του Υπουργείου Παιδείας.

Πως θα προσελκύσουμε ξένα ιδιωτικά πανεπιστήμια;

Είναι απλό. Παρέχοντας διευκολύνσεις

Τι διευκολύνσεις;

Ας πούμε πουλώντας φτηνά έτοιμη υλικοτεχνική υποδομή.

Που θα την βρούμε;

Και αυτό απλό. Πουλάμε μερικές σχολές επειδή είναι ζημιογόνες για το δημόσιο.

Έχουμε;

Κοίτα οι πιο πολλές είναι. Αλλά μπορούμε να φτιάξουμε τέτοιες που να μη μπορεί κανείς να το αμφισβητήσει.

Πώς θα γίνει αυτό;

Εμποδίζουμε την εισαγωγή σπουδαστών. Ο αριθμός τους μειώνεται δραματικά. Τμήματα με μονοψήφιο αριθμό σπουδαστών δε μπορεί να λειτουργήσουν.

Και δεν θα υπάρχουν αντιδράσεις;
Όχι. Θα το φέρουμε ωραία. Θα βάλουμε το 10 σαν βάση εισαγωγής. Το 35% γράφει κάτω από 10 οπότε με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια. Εμείς φαινόμαστε ότι ανεβάζουμε τον πύχη της ποιότητας και ταυτόχρονα μειώνουμε τον αριθμό των εισακτέων. Ποιος θα μας κατηγορήσει ότι αφήσαμε κόσμο απ’ έξω ; Μόνοι τους κόπηκαν. Ας πρόσεχαν.

Powered by Qumana

Προχειρότητες ... (γιατί θέλω να είμαι επιεικής)

Με την υπουργική απόφαση της 1ης Αυγούστου 2006, που υπέγραψε η Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, καθορίζεται το ωρολόγιο πρόγραμμα των ΕΠΑ.Λ, των Επαγγελματικών Λυκείων δηλαδή, που μόλις ιδρύθηκαν και πρόκειται να λειτουργήσουν από το σχολικό έτος το οποίο ξεκινάει την 1η Σεπτεμβρίου.

Είναι πολύ λογικό να υπάρχει αυτό το ωρολόγιο πρόγραμμα, για να δείχνει ποια μαθήματα και πόσες ώρες την εβδομάδα, θα διδάσκονται οι μαθητές, ανάλογα με τον τομέα που θα θελήσουν να παρακολουθήσουν.

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα.
Όταν φτιάχνεις ένα τέτοιο ωρολόγιο πρόγραμμα και μάλιστα όταν αυτό το πρόγραμμα αφορά στην τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση, οφείλεις να έχεις σχεδιάσει την εικόνα του αποφοίτου της κάθε ειδικότητας, αυτό που ονομάζεται επαγγελματικό προφίλ, μετά να επιχειρήσεις να φτιάξεις το πρόγραμμα σπουδών και ακολούθως να το οργανώσεις σε ωρολόγιο πρόγραμμα, κατανέμοντας σε κάθε τάξη τα μαθήματα που απαιτούνται.
Απλά αυτονόητα και πασίγνωστα πράγματα είναι αυτά.

Το να δίνεις στην δημοσιότητα ένα ωρολόγιο πρόγραμμα, χωρίς τη στοιχειώδη προεργασία που αναφέρθηκε, είναι σαν να επιχειρείς να χτίσεις ένα οικοδόμημα ξεκινώντας από την οροφή.
Δύσκολο να το πετύχεις.
Εκτός κι αν φτιάχνεις τέντα για να καλύψεις αυτά που έχεις από κάτω.

αναβάθμιση, απαξίωση ή επικίνδυνη άγνοια;

Δημοσιεύτηκε στις 4/8/2006 η απόφαση της Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων με θέμα: «Καθορισμός των κύκλων μαθημάτων, των τομέων και ειδικοτήτων των Επαγγελματικών Λυκείων και της αντιστοιχίας μεταξύ τους» .
Η πρώτη ανάγνωσή της δημιουργεί απορίες.
Η δεύτερη συναισθήματα που ποικίλουν από θυμό έως απαγοήτευση.

Κατ’ αρχήν περί τίνος πρόκειται.
Η απόφαση αυτή εκδόθηκε κατά τα προβλεπόμενα από το Νόμο 3475/2006 που πολύ πρόσφατα ψηφίστηκε στη Βουλή και δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Με αυτό το Νόμο επιχειρείται η αναμόρφωση της Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, στην Ελλάδα, αφού όπως εκτιμούσε η πολιτική ηγεσία, η δομή που προϋπήρχε δεν έκανε την τεχνική εκπαίδευση ελκυστική στους νέους, δεν ήταν αξιόπιστη στα μάτια των επαγγελματιών δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις συνεχώς μεταβαλλόμενες απαιτήσεις της οργάνωσης των επαγγελμάτων.

Πιθανόν κάποια από αυτά να ήταν σωστά, κάποια να ήταν προϊόντα της επικρατούσας άποψης χωρίς να βασίζονται στα πραγματικά δεδομένα. Συμβαίνει συχνά και συμβαίνει και από πρόσωπα που καθ’ ύλην είναι αρμόδια και υποχρεωμένα να γνωρίζουν να διαμορφώνεται μια άποψη περί του τι ισχύει, χωρίς αυτό να είναι η αλήθεια.

Η Υπουργική Απόφαση αυτή (80044/Γ2/04-08-06), θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι είναι μια τυπική πράξη, που ρυθμίζει θέματα τα οποία αφορούν σε συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού, δηλαδή στους μαθητές, στους γονείς τους, στους εκπαιδευτικούς και στα συνδικάτα τους, και συνεπώς ας τα βρουν αυτοί μεταξύ τους.
Δεν είναι όμως έτσι.

Με τη συγκεκριμένη Υπουργική Απόφαση, διαρθρώνονται οι σπουδές στα επαγγέλματα που δεν είναι ανώτατου επιπέδου.

Δηλαδή επιχειρείται η διάρθρωση των μεγαλύτερου όγκου των επαγγελμάτων που ασκούνται αυτή τη στιγμή στη χώρα μας.
Δεν ξέρω αν έχουν πλήρη συνείδηση του γεγονότος οι εκπρόσωποι της Πολιτείας, αλλά η συγκεκριμένη απόφαση πρόκειται να επηρεάσει όλον τον επαγγελματικό χάρτη. Πιθανότατα βέβαια, εξ αιτίας ακριβώς αυτής της έκτασης την οποία έχει, αλλά και του τρόπου που αντιμετωπίζει τα θέματα, να την απορρίψει η ίδια η ζωή, καθιστώντας για άλλη μια φορά το σύστημα της δευτεροβάθμιας τεχνικής εκπαίδευσης, αναξιόπιστο.

Με την απόφαση αυτή, διαμορφώνονται εννέα επαγγελματικοί τομείς, οι οποίοι αναπτύσσονται σε δεκαεπτά ειδικότητες.
Εκτός του ότι από μια απλή ανάγνωση φαίνεται να απουσιάζουν τομείς και ειδικότητες που έχουν ιδιαίτερη σημασία για την ελληνική οικονομία με πιο κραυγαλέα την απουσία ολόκληρου του τομέα των Γραφικών τεχνών, οι συντάκτες της απόφασης αυτής έχουν αποφασίσει για το ποιοι επαγγελματικοί τομείς και ειδικότητες είναι οι "εκλεκτοί "και χαίρουν εκτίμησης, ώστε οι απόφοιτοί τους να μπορούν να προσεγγίζουν στην Ανώτατη εκπαίδευση.

Έτσι ένας μαθητής που σκέπτεται να γίνει μηχανικός αυτοκινήτων, μπορεί να συμμετάσχει στη διαδικασία επιλογής για την ανώτατη εκπαίδευση, ένας μαθητής όμως που θα θελήσει να ασχοληθεί με τη διακόσμηση εσωτερικών χώρων γνωρίζει ότι δεν θα έχει αυτή τη δυνατότητα.
Ένας μαθητής που θα θελήσει να γίνει βοηθός φαρμακείου (αλήθεια από πού «ξεθάψανε» αυτή την ειδικότητα, τι συμφέροντα να εξυπηρετεί ; ) μπορεί να σκέπτεται μετά το πέρας των σπουδών του και την πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο, ενώ κάποιος που θα θελήσει να γίνει αισθητικός, ξέρει ότι αποκλείεται.
Ο κατάλογος που μπορεί να συνταχθεί είναι τεράστιος.

Οι απορίες που γεννάει αυτή η Υπουργική απόφαση πολύ περισσότερες από τα προβλήματα που υποτίθεται ότι ρυθμίζει.

Ανεξάρτητα από τα επιμέρους θέματα τα οποία θα αναδείξουν οι θεωρούμενοι ως ειδικότερα ενδιαφερόμενοι (μαθητές, καθηγητές), κατά την γνώμη μου υπάρχει μια κραυγαλέα απουσία η οποία όταν θα γίνει αντιληπτή φοβάμαι ότι θα οδηγήσει το σύστημα σε κατάρρευση.

Απουσιάζει η γνώμη των εκπροσώπων των εργαζομένων και των επαγγελματιών.
Είναι γνωστό ότι αυτοί θα κληθούν στις αρμόδιες επιτροπές να διαμορφώσουν τον κατάλογο των επαγγελματικών δικαιωμάτων των ειδικοτήτων, αλλά ακόμα περισσότερο είναι αυτοί που θα δουν τα επαγγέλματα που τώρα ασκούν, να απαξιώνονται εκπαιδευτικά.

Το έχουν πάρει υπόψη τους αυτό οι κκ συντάκτες της Υπουργικής Απόφασης και η κα Υπουργός, που την υπέγραψε;

Ε και επειδή δεν μπορώ να το "καταπιώ", μήπως κάποιος πρέπει να μάθει γράμματα στους συντάκτες Υπουργικών Αποφάσεων;

Οι αραβικοί αριθμοί είναι 1, 2, 3, 4,5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, κλπ

Οι αντίστοιχοι λατινικοί Ι, ΙΙ, ΙΙΙ, IV, ,V, VI, VII, VIII,, IX, X, XI, XII... κλπ

και οι ελληνικοί:

α', β', γ', δ' , ε', στ', ζ', η', θ', ι', ια', ιβ', ιγ', ιδ', ιε', ιστ' ....

Καλά βρε αδέρφια, πώς σας ήρθε το: α, β, γ, δ, ε, στ, ζ, η, θ, ι, κ, λ, μ, ν, .... που βάλατε στην υπουργική απόφαση;

Την αλφάβητο γράφατε; Κι αν ναι, εκείνο το στ, πού στο καλό κολλάει; Δεν σας έκανε εντύπωση;

αποριών συνέχεια ... αναλόγου ύφους ...

Μια παρατήρηση, που συχνά πυκνά ακούω ή διαβάζω, είναι ότι οι βαθμίδες της εκπαίδευσης θα πρέπει να αποκτήσουν μεταξύ τους ανεξαρτησία. Να μπορεί, λένε οι υποστηρικτές της άποψης ο απόφοιτος Λυκείου (και εννοούν του Γενικού Λυκείου), να απασχοληθεί σε κάποια εργασία, να κάνει κάτι χρήσιμο.

Καλό ακούγεται κατ' αρχήν.

Αυτό βέβαια το κάποια, με την αοριστία που εμπεριέχει, είναι ... κάπως κακόηχο. Άσε που η διατύπωση "να μπορεί να απασχοληθεί" παραπέμπει σε ένα όρο που μετά βδελυγμίας απορρίπτει ο πάσα ένας διανοούμενος. Καταλαβαίνετε. Τον όρο απασχολήσιμος.

Ωραία λοιπόν.

Να μπορεί να απασχοληθεί κάπου και να ζήσει αξιοπρεπώς. Για να γίνει όμως αυτό, οφείλει να έχει εκπαιδευτεί (ή να έχει καταρτισθεί; ) και να έχει αποκτήσει τις απαιτούμενες δεξιότητες ώστε να ασκήσει αυτήν την κάποια εργασία.

Πώς, Πότε, και Πού άραγε θα γίνει αυτό;

Εξυπακούεται ότι η εργασία δεν είναι μια έννοια ουδέτερη (νομικά, οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά). Κατά την άσκησή της διαμορφώνονται σχέσεις. Θα τις έλεγα με το όνομά τους, παραγωγικές και από εκεί απορρέουν μια σειρά άλλων θεμάτων, αλλά φοβάμαι ότι θα ξεστρατίσω πολύ την απορία μου, παρόλο που δεν είναι ανεξάρτητα από τον όλο προβληματισμό.

Ας επανέλθω στα υποερωτήματα της απορίας μου.

Για το πώς, θα αποκτήσει τις δεξιότητες ο μαθητής του Γενικού Λυκείου, πρέπει να παραδεχτούμε ότι χρειάζεται να υπάρξουν κατάλληλοι εκπαιδευτικοί και υποδομές. Υπάρχουν;

Μπορεί άραγε ένα πτυχιούχος του Πολυτεχνείου, που έχει διοριστεί ως καθηγητής στο Λύκειο, να εκπαιδεύσει ένα μαθητή στη χρήση της ηλεκτροκόλλησης ώστε να συγκολληθεί ένας αγωγός μέσα στη θάλασσα;

Μπορεί ένας απόφοιτος Ανώτατης Σχολής (ποιας άραγε;) να δείξει τις τεχνικές βαφής των μαλλιών; (Και η κομμωτική ένα επάγγελμα είναι, ή δεν περιλαμβάνεται στις κάποιες εργασίες;)

Αυτές είναι ειδικές δεξιότητες θα επισημάνει κάποιος, να τις αποκτήσει ο ενδιαφερόμενος σε ειδικό σχολείο.

Πέρα από το ότι αν τον ακούσουμε, θα ανοίξουμε μια νέα συζήτηση (και θα την ανοίξουμε) γι αυτά τα "ειδικά" σχολεία, τα τεχνικά, η πρώτη επισήμανση που χρειάζεται να γίνει είναι ότι εν τέλει δεν υπάρχουν δεξιότητες που να μην απαιτούν συστηματική εκπαίδευση.

Πώς λοιπόν ο μαθητής του Γενικού Λυκείου θα αποκτήσει τις απαιτούμενες δεξιότητες;

Το πού, είπαμε το έχουμε δεδομένο δεδομένο. Στο Γενικό Λύκειο. Αυτό λέει η αρχική παρατήρηση, αλλά δεν φαίνεται υλοποιήσιμη. Αν μη τι άλλο οι κτηριακές υποδομές δεν το επιτρέπουν. Μπορεί να αναλάβει και ποιος το κόστος της διαμόρφωσης, συντήρησης και συνεχούς ανανέωσης και εκσυγχρονισμού αυτώ των υποδομών, προκειμένου ο χώρος να ανταποκρίνεται στοιχειωδώς στις απαιτήσεις τέτοιων λειτουργιών;

Για το πότε, θα γίνει η εκπαίδευση αυτή, η λογική λέει ότι θα χρειαστεί είτε να επιμηκυνθεί η διάρκεια της ημερήσιας και της εβδομαδιαίας λειτουργίας του Γενικού Λυκείου και να ξεπεράσει τις τριάντα ώρες την εβδομάδα, είτε να αλλάξει η δομή του προγράμματος σπουδών, είτε και τα δυο ταυτόχρονα.(Φυσικά όλα αυτά από μόνα τους είναι νέες συζητήσεις ...)Μπορεί να γίνουν δεκτές αυτές οι αναμορφώσεις;

Είναι επιτεύξιμα όλα αυτά;

Μια ιδέα είναι γίνουν αυτά μετά την αποφοίτηση από το Λύκειο. Μα τότε η ... ευχή να μπορεί ο απόφοιτος του Λυκείου να απασχοληθεί σε κάποια εργασία, είναι εξ αρχής χωρίς αντικείμενο. Για να μην την πω ότι μου φαίνεται και ολίγον υποκριτική ...

Μπορεί άραγε η «ευχή», που φαίνεται να αποδέχονται ασμένως αρκετοί, να υλοποιηθεί;

(Ο όρος Γενικό Λύκειο δεν είναι λάθος. Αυτός είναι ο σωστός πλέον. Με το Νόμο 3475/ΦΕΚ 146 T. A/13.7.2006. ο τίτλος "Ενιαίο Λύκειο" καταργήθηκε).

Powered by Qumana

απορία για να .. τριτώσει το κακό με τα πιπέρια ...

Όταν ανοίγει μια συζήτηση για τα θέματα Παιδείας, κατά κύριο λόγο αναλύονται τα θέματα που αφορούν στην Ανώτατη Παιδεία.

Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού όμως, δεν έχει τύχει Ανώτατης Παιδείας.
Δηλαδή;
Δεν έχουν Παιδεία οι άνθρωποι αυτοί ή αν δεχτούμε ότι έχουν μια κάποια Παιδεία, δεν είναι κάτι άξιο λόγου, ώστε να ασχοληθούμε εμείς οι υψηλοί διανοητές με αυτήν;

μια ακόμα απορία (με λίγο περισσότερο πιπέρι από την προηγούμενη..)

Τι θα πει άραγε αδιόριστος εκπαιδευτικός;

Ο τσαγκάρης της γειτονιάς μου, είναι ένας εν δυνάμει αδιόριστος εκπαιδευτικός;

Απορίες (με λίγο πιπεράκι παραπάνω ...)

Διαβάζω, ακούω, γίνομαι δέκτης διαμαρτυριών με ύφος ενοχλημένο Μα αυτό (αυτή η διαδικασία) δεν είναι εκπαίδευση, είναι κατάρτιση.

Δηλαδή;
Ένας καλά εκπαιδευμένος μηχανικός ας πούμε, δεν είναι και καταρτισμένος; Και τι τον θέλουμε περισσότερο εκπαιδευμένο ή καταρτισμένο;
Ξέρω. Το εκπαιδευμένος ή καταρτισμένος είναι ψευδοδίλλημα. Θέμα ορισμού και εννοιών είναι η παραπάνω απορία.

Όταν όμως, χωρίς να υπάρξει πλήρης αποσαφήνιση των εννοιών, γίνεται προσπάθεια να ταξινομήσει δραστηριότητες, τότε αυτή η προσπάθεια δεν είναι και πολύ καλοπροαίρετη.

Άσε που δεν υπάρχουν και ακριβείς ορισμοί για αυτές τις έννοιες (ήτοι , αυτοί που κυκλοφούν,"μπάζουν" από παντού.

Ή κάνω λάθος;