Επίθεση με τούρτα στον πρύτανη του Πολυτεχνείου Κρήτης

ΕΠΙΘΕΣΗ με τούρτα από ομάδα κουκουλοφόρων δέχθηκε ο πρύτανης του Πολυτεχνείου Κρήτης Ιωακείμ Γρυσπολάκης, σε αίθουσα του Πολυτεχνείου όπου βρισκόταν με δύο διοικητικούς υπαλλήλους. Οι κουκουλοφόροι, αφού πέταξαν την τούρτα έφυγαν τρέχοντας.

Σε ανακοίνωσή της η Πρυτανεία του Πολυτεχνείου Κρήτης αναφέρει μεταξύ άλλων: «Καταγγέλλουμε την πρωτοφανή επίθεση ομάδας κουκουλοφόρων η οποία εισέβαλε σήμερα το πρωί στην Πρυτανεία, εισήλθε βίαια στο Γραφείο του Πρύτανη και επετέθη εναντίον του με απειλές εκσφενδονίζοντας επάνω του μια τούρτα που κρατούσαν στα χέρια τους. Δυστυχώς μερίδα της κοινωνίας σπέρνει ανέμους για να θερίζουμε όλοι μας θύελλες. Είναι ανησυχητικό γιατί οι εκδηλώσεις αυτές τελευταία πολλαπλασιάζονται και εκφυλιστικά φαινόμενα όπως οι καταλήψεις δημόσιων κτιρίων από «αντιεξουσιαστές» ή από ομάδες φοιτητών, όπως και οι χρήσεις τους από συνδικαλιστικά σωματεία, οι δημόσιες διαπομπεύσεις και οι προπηλακισμοί ατόμων που απλά οι απόψεις και οι πράξεις τους δεν τους είναι αρεστές αρχίζουν να εξαπλώνονται σαν γάγγραινα. Απευθύνουμε έκκληση προς όλους να αντιληφθούν και να αναλάβουν τις ευθύνες τους πριν είναι πολύ αργά. Η συμμόρφωση στη νομιμότητα και τις δημοκρατικές διαδικασίες, όπως περιγράφονται από το Σύνταγμα και τις κείμενες διατάξεις, καθώς και ο σεβασμός στα δημοκρατικά εκλεγμένα όργανα, ας γίνει επιτέλους αντιληπτό ότι θα πρέπει να θεωρούνται αυτονόητα σε κάθε δημοκρατική κοινωνία».

Σε ανακοίνωσή του, το Δ.Σ. του Ενιαίου Συλλόγου Φοιτητών Πολυτεχνείου Κρήτης, που συνεδρίασε εκτάκτως το απόγευμα, αφού διευκρινίζει ότι δεν υιοθετεί σε καμία περίπτωση τέτοιες ενέργειες τονίζει ότι ο Σύλλογος Φοιτητών έχει μάθει να απαντά πολιτικά, μέσα από μαζικές Γενικές Συνελεύσεις και συντονιστικά όργανα.

Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων

Αλλάζει το τοπίο...

Ο Παγκόσμιος Ιστός ξεπέρασε στην Ευρώπη τα έντυπα μέσα ως πηγή ειδήσεων και περιεχομένου επικαιρότητας, δείχνει νέα μελέτη. Κατά μέσο όρο, οι Ευρωπαίοι περνούν τέσσερις ώρες την εβδομάδα σερφάροντας στο Διαδίκτυο και μόνο τρεις ώρες διαβάζοντας εφημερίδες και περιοδικά, αναφέρει η έκθεση της εταιρείας ερευνών JupiterResearch, με τίτλο «Ευρωπαϊκή Έρευνα Καταναλωτικής Ζήτησης Μέσων 2006».

«Το γεγονός ότι η χρήση του Διαδικτύου ξεπέρασε τη χρήση του Τύπου είναι σημαντικό ορόσημο για την καθιέρωση του Διαδικτύου στο μείγμα των ευρωπαϊκών μέσων» σχολιάζει ο αντιπρόεδρος της εταιρείας Μαρκ Μάλιγκαν.

«Η μετατόπιση αυτή στην ισορροπία δυνάμεων όλο και περισσότερο θα διαμορφώνει τις στρατηγικές διανομής περιεχομένου, τον καταμερισμό των διαφημιστικών δαπανών και τις στατηγικές επικοινωνίες στην ευρωπαϊκή αρένα» προσθέτει.

Παρόλη τη μεταβολή, αναφέρει το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, η τηλεόραση παραμένει το κυρίαρχο μέσο, καθώς οι Ευρωπαίοι ξοδεύουν τριπλάσιο χρόνο βλέποντας εκπομπές από ό,τι στο Διαδίκτυο. Οι βασικότεροι παράγοντες που επηρεάζουν τη χρήση του Internet είναι η ηλικία του χρήστη και η πρόσβαση σε ευρυζωνικές (γρήγορες) συνδέσεις, δείχνει η μελέτη.

Στη Γαλλία, όπου καταγράφεται το υψηλότερο ποσοστό νοικοκυριών με ευρυζωνική σύνδεση, καταγράφεται επίσης ο μεγαλύτερος αριθμός ωρών που περνούν οι χρήστες online. Η Γερμανία, αντίθετα, κατέχει την πρώτη θέση όσον αφορά την παρακολούθηση τηλεόρασης, 14 ώρες την εβδομάδα κατά μέσο όρο, κυρίως λόγω της πληθώρας των δωρεάν τηλεοπτικών καναλιών. Η χαμηλότερη τηλεθέαση καταγράφεται στην Ιταλία, την Ισπανία και τη Σουηδία.

news.in.gr

Παραεξουσία και παρατάξεις

«Τι είπες ρε; Αν δεν ήμουν εγώ, δεν θα ήσουν εδώ σήμερα!». Ετσι απάντησε «φοιτητοπατέρας» σε πρύτανη, ο οποίος αρνήθηκε να του κάνει ένα ρουσφέτι (μετεγγραφή φοιτητή). Ο εν λόγω πρύτανης είχε εκλεγεί με τη στήριξη της παράταξης του φοιτητή και το αντάλλαγμα δεν εδόθη.

Τα τελευταία χρόνια οι φοιτητικές παρατάξεις από φορείς πολιτικής ιδεολογίας και πράξης, έχουν μετατραπεί σε μηχανισμούς εξουσίας μέσα στα AEI. Ουδείς πλέον μπορεί να τις ελέγξει, καθώς αποτελούν τον κινητήριο μοχλό για τη λειτουργία του πανεπιστημίου. Παρεμβαίνουν σε όλα: από την εκλογή του πρύτανη, που συχνά γίνεται υποχείριό τους, έως και τη διανομή σημειώσεων, θεμάτων, εκδουλεύσεων στους φοιτητές. Συμπεριφέρονται με υπεροψία, εκβιάζουν, απαιτούν, ενίοτε κερδοσκοπούν σε βάρος του Δημοσίου, βυθίζοντας διδάσκοντες και διδασκόμενους στη σήψη (κείμενο Καθημερινής, 8/10/2006).

---

Οι φοιτητικές παρατάξεις γεννήθηκαν και ανδρώθηκαν σε δύσκολες εποχές. Στο παρελθόν υπήρξαν φορείς ιδεών. Σήμερα είναι φορείς συμφερόντων.

Με τον καιρό οι κάποτε ρωμαλέες σε ιδέες και μαζικότητα παρατάξεις εκφυλίστηκαν σε μηχανισμούς νομής εξουσίας εντός των πανεπιστημίων. Για την ακρίβεια σήμερα δεν υπάρχουν φοιτητικές παρατάξεις. Υπάρχει το άδειο κέλυφος του φοιτητικού κινήματος, κομματικές σφραγίδες που χρησιμοποιούν κάποιοι μηχανισμοί για ιδιοτελή και πολλές φορές παράνομα οφέλη.

Ολοι οι παροικούντες την Ανώτατη Παιδεία έχουν κάποια αήθεια να διηγηθούν. «Φοιτητοπατέρες» διαπραγματεύονται την εκλογή ή προαγωγή καθηγητών με ποικίλα ανταλλάγματα, από ευνοϊκή βαθμολόγηση μέχρι και χρηματισμό! Οι φοιτητικές παρατάξεις σήμερα δεν εκπροσωπούν τους φοιτητές και δεν βοηθούν στην αναβάθμιση της Παιδείας. Αντιθέτως την υποβαθμίζουν.

Σε όλες τις χώρες του κόσμου που έχουν αναπτύξει ζηλευτή Ανώτατη Παιδεία οι φοιτητές συμμετέχουν ελάχιστα έως καθόλου στη διοίκηση των εκπαιδευτικών τους ιδρυμάτων. Στην Ελλάδα δυστυχώς με το νόμο πλαίσιο που έκανε το ΠΑΣΟΚ το 1982 έδωσε στις φοιτητικές παρατάξεις καθοριστικό ρόλο στην εκλογή των πρυτάνεων, καθηγητών κ.λ.π. και ως εκ τούτου ρυθμίζουν τη λειτουργία των πανεπιστημίων. Αποτέλεσμα: τα εκφυλιστικά φαινόμενα που ζούμε σήμερα.

Η πρόταση της Επιτροπής για καθολική συμμετοχή των φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές θα μειώσει αυτού του τύπου τις αήθεις πρακτικές. Σημαντικότερο όμως και πιο τολμηρό είναι να ακολουθήσουμε την πεπατημένη του εξωτερικού, εκεί όπου βλέπουμε ότι η Παιδεία είναι αληθινά ουσιαστική και πραγματικά Ανώτατη. Δεν χρειάζεται να αποτελούμε την ευρωπαϊκή ιδιαιτερότητα στα πάντα. Οταν κάτι έχει αποδεδειγμένα επιτύχει οφείλουμε να το εφαρμόσουμε κι εμείς (κείμενο Καθημερινής, 8/10/2006).

Χρήση υπολογιστή, Internet Cafe

Ο αναγνώστης της εφημερίδας παραπονιέται στην επιστολή του ότι τα νεαρά παιδιά ασχολούνται με το Internet, δεν διαβάζουν κλπ. κλπ. Διαβάστε πρώτα εδώ τα παράπονά του. (click)

Ταυτόχρονα παραπονούμαστε όμως όλοι ότι "Στην Ελλάδα το 65% του πληθυσμού δεν έχει χρησιμοποιήσει ποτέ ηλεκτρονικό υπολογιστή, ενώ το 82% δεν χρησιμοποιεί τακτικά το Διαδίκτυο" (βλέπε εδώ). Κάθε υπερβολή βλάπτει, είναι βέβαιο, αλλά δεν πιστεύω ότι η απασχόληση με το Internet και η αδιαφορία για τα μαθήματα θα ήταν διαφορετική, αν δεν υπήρχε η δυνατότητα του Internet Cafe.

Παλαιότερα, πριν μερικές δεκαετίες, παραπονούνταν οι γονείς ότι τα παιδιά δεν διαβάζουν και περνάνε τις ώρες τους στα φλιπεράκια και στα μπιλιάρδα. Πιστεύω ότι και τότε και τώρα, δεν φταίει η ύπαρξη παράλληλων ασχολιών ψυχαγωγίας, αλλά η απαξίωση του σχολικού μαθήματος που οδηγεί τα παιδιά σε αλλότριες δραστηριότητες, καμιά φορά και επιβλαβείς. Αν, λέμε τώρα, κλείσουν όλα τα Internet Cafe, τα ίδια παιδιά θα πάνε σινεμά, στην καφετέρια ή κάπου αλλού, δεν θα τρέξουν να ασχοληθούν με τα μαθήματά τους. Πρέπει να γίνουν ελκυστικά τα μαθήματα για να τραβήξουν το ενδιαφέρον και των "μέτριων" ή ακόμα και των "κακών" μαθητών...

34 χρόνια πλανητάρχης...

Συγγράφει, σκηνοθετεί, και διευθύνει έναν «κοσμικό χορό» και φροντίζει με πατρική επιμέλεια και παιδικό ενθουσιασμό να μεταδώσει τη γνώση του. Με το βλέμμα πάντα στραμμένο στον ουρανό και σε ότι υπάρχει μέσα και πέρα από αυτόν, χαϊδεύει τη φαντασία των επισκεπτών της αίθουσας προβολών, διευρύνει την αντίληψή τους για τον κόσμο, ενώ σε ορισμένους καθορίζει το μέλλον τους. Υπερβολή; Ο M. Δανέζης, αστροφυσικός, από το βήμα του Πλανηταρίου, το δήλωσε ενώπιον εκατοντάδων ανθρώπων. Μέσα σε αυτήν την αίθουσα δημιουργήθηκε ένα παιδικό του όνειρο και πάλι σε αυτήν, δεκάδες χρόνια μετά, έγινε πραγματικότητα.

Αντίστοιχα, τα όνειρα του Διονύση Σιμόπουλου, που καθόρισαν την πορεία της ζωής του, έκαναν την εμφάνισή τους 46 χρόνια πριν, όταν «για πρώτη φορά είδα μπροστά μου τηλεσκόπιο». Σε μία διεθνή κατασκήνωση προσκόπων, στον Παρνασσό, κάποια παιδιά από τις ΗΠΑ είχαν στήσει τρία τηλεσκόπια και παρακολουθούσαν τον ουρανό. Ένα βλέμμα του 17χρονου Διονύση μέσα από τη συσκευή προς την ολόγιομη πανσέληνο ήταν αρκετή για να μεταβάλλουν το τυχαίο περιστατικό σε καθοριστικό γεγονός. «Εκείνη τη στιγμή, λοιπόν, μου ήρθε ο ουρανός σφοντύλι, που λέμε. Όταν είδα το φεγγάρι τόσο κοντά, τους κρατήρες, νόμιζα ότι θα το έπιανα. Αυτές οι πρώτες σκηνές ήταν συνταρακτικές» (συνέχεια>>>)

Από την Καθημερινή, 5/10/2006

Κανονισμοί που παράγουν το... Οξύμωρο !!! (ΑΕΙ)

«Εριξα μια ματιά στον οδηγό σπουδών του τμ. μαθηματικών. Ειναι ΣΑΦΩς γραμμένο στις σελίδες 25-27 ότι η ελάχιστη φοίτηση είναι 4 έτη (8 εξάμηνα). Επίσης ότι εάν κατά το τέλος του 7ου εξαμήνου έχεις συμπληρώσει τα 39 μαθήματα, δεν μπορείς να πάρεις πτυχίο αλλά πρέπει να εξεταστείς επιτυχώς (οχι λευκή κόλλα λοιπόν) σε δύο ακόμα μαθήματα, στα οποία δεν έχεις επιτυχώς εξεταστεί στα προηγούμενα έτη.

Ο κανονισμός είναι παράλογος, αλλά πάνω κάτω ισχύει σε όλες τις σχολές. Ούτε στη δική μου μπορούσες, και ούτε μπορείς ακόμα, να πάρεις πτυχίο πριν τα 8 εξάμηνα. Δε νομίζω όμως να είχαμε την τρέλλα των 2 επιπλέον μαθημάτων.

Κοντολογίς, δε συμβαίνει, τυπικά, κάτι "παράνομο" με την κ. Σούση.»

Σχολιάζει η petalida στο ποστ που ανέβασα με τίτλο Το Πνεύμα και το Γράμμα του Νόμου στην Παιδεία (ΑΕΙ)

..και απαντώ:

«Συμβαίνει όμως κάτι το... οξύμωρο!
Ο τακτικός, συνεπής και άριστος φοιτητής να.. τιμωρείται αντί να επιβραβεύεται.. έτσι δεν είναι;

Ακούμε σε ξένες χώρες ότι υπάρχουν παιδιά-θαύματα που τελειώνουν παν/μιο στα 16 τους και μένουμε με το στόμα ανοιχτό. Σε μια απο αυτές ολοκλήρωσε συγγενής μου τις σπουδές του σε 21 μήνες, για τις οποίες εδώ θα χρειαζόταν 5 χρόνια.

Στην Ελλάδα τα δυνατά μυαλά δεν τα θέλουμε; Γιατί τα χαντακώνουμε; Γιατί αποθαρρύνουμε τους νέους μας; Φαντάζομαι ότι κι άλλοι νέοι θα έχουν βρεθεί σε παρόμοια θέση...

Οταν σπούδαζα, δεν υπήρχαν τα εξάμηνα, κλπ, σήμερα όμως -τί σήμερα; απο τον καιρό εφαρμογής του συστήματος- δεν θα έπρεπε να ειδωθεί με νέα ματιά ο χρόνος των σπουδών;

Γιατί η διάρκεια η συγκεκριμένη να υπερισχύει;

..μα την αλήθεια... ΚΟΥΦΑΘΗΚΑ λέμε..

..και.. για τον "παραλογισμο" αυτό, όπως γράφεις petalida, ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΤΟΟΟΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑ ΑΕΙ..???..
(συμπεριλαμβανομένου του Παν. Πατρας)

"δε συμβαίνει, τυπικά, κάτι "παράνομο" γράφεις.. δλδ τυπικά είναι ορθή η αντιμετώπιση της φοιτήτριας.. αλλά αυτό είναι το Γράμμα του Νόμου.. με το Πνεύμα, τι γίνεται..???
..για τούτο και ο τίτλος του ποστ: "Το Πνεύμα και το Γράμμα του Νόμου στην Παιδεία (ΑΕΙ)"»

Καμιά ιδέα..???..

---------------------
Σχετικά:
1. Το Πνεύμα και το Γράμμα του Νόμου στην Παιδεία (ΑΕΙ)
2. Οι άριστοι φοιτητές υποβαθμίζουν τα πανεπιστήμια!
3. Μάλλον φταίει το... νερό !!!

τηλεοπτικά..

Μια εκπομπή της ιδιωτικής τηλεόρασης και μάλιστα ψυχαγωγικού χαρακτήρα, όπως το Dream Show, λογικά δεν έχει άμεση σχέση με την εκπαίδευση.
Έμμεση όμως σίγουρα έχει.

Τουλάχιστον στο μυαλό του υπογράφοντος.

Μερικές σκέψεις τις κατέγραψα εδώ.
Νομίζω ότι έχουν ένα ενδιαφέρον, όχι εντασσόμενες στις κατηγορίες "εκπαίδευση" και "Παιδεία", αλλά στα "συναφή".

Ιστορικοί, μην αφηγείστε παραμύθια

του Francois Marie Arouet-Voltaire (1694-1778)

Ζούμε σε έναν αιώνα στον οποίο έχουν ανασκευαστεί όλα σχεδόν τα λάθη της Φυσικής. Δεν είναι πλέον θεμιτό να μιλάμε για το ουράνιο στερέωμα ούτε για τους κρυστάλλινους ουράνιους θόλους ούτε για τη σφαίρα της φωτιάς που περιβάλλει τη Σελήνη. Γιατί να είναι όμως θεμιτό στον Ρολέν, που κατά τα άλλα είναι τόσο αξιότιμος, να μας αποκοιμίζει με όλες τις αφηγήσεις του Ηρόδοτου και να παρουσιάζει σαν αληθινή ιστορία ένα αφήγημα που ο Ξενοφώντας αναφέρει ως φανταστικό; 'Η να επικαλείται και να μας επαναλαμβάνει τη μυθική παιδική ηλικία του Κύρου και τις μικρές του πονηριές και τη χάρη με την οποία κερνούσε ποτό τον πατέρα του Αστυάγη, πράγμα που ποτέ δεν έγινε;


Σε όλους διδάσκεται ήδη από τα πρώτα μας χρόνια μια χρονολόγηση των γεγονότων που έχει αποδειχθεί εσφαλμένη. Μας προσφέρονται δάσκαλοι κάθε είδους, εκτός από δασκάλους που μας διδάσκουν να σκεφτόμαστε. Ακόμη και οι πιο καλλιεργημένοι άνθρωποι, οι πιο ευφραδείς έχουν χρησιμέψει μόνο για να καλλωπίζουν το θρόνο του λάθους αντί για να τον ανατρέψουν. Ο Μποσιέ είναι ένα τέτοιο μεγάλο παράδειγμα με την υποτιθέμενη «Οικουμενική Ιστορία» του («Histoire universelle»), η οποία είναι μόνον η ιστορία τεσσάρων ή πέντε λαών και κυρίως του μικρού ιουδαϊκού έθνους, το οποίο αγνοήθηκε ή ορθά περιφρονήθηκε από τον υπόλοιπο κόσμο και στο οποίο ωστόσο αυτός ανάγει όλα τα γεγονότα και για το οποίο αυτός λέει ότι έγιναν όλα, ωσάν ένας συγγραφέας της Κορνουάλης να έλεγε ότι τίποτα δεν συνέβη στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία παρά μόνον ό,τι είναι σχετικό με αυτήν την επαρχία των Ουαλών. Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος παρουσιάζει συνεχώς άχρηστες πέτρες σαν χρυσό (συνέχεια>>>>).

από την Ελευθεροτυπία

Μια και είμαστε πλούσιοι πια ...

Και αφού γίναμε πλουσιότεροι κατά 25%, έχουμε πια λεφτά να φαν' κ' οι κότες!

Σου λέει λοιπόν ο ΟΑΣΑ, ξέρετε ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Αθηνών κρατικών συμφερόντων:
Λεφτά υπάρχουν. Ας κάνω μια αυξησούλα κομψή, να μην την πάρουν και πολλοί είδηση.
Πόσο ζητούσα πέρυσι για να διαθέσω το δελτίο μειωμένου εισιτηρίου (τη γνωστή μαθητική ταυτότητα) στους μαθητές; 70 λεπτά.
Λίγα δεν είναι; Ας το στρογγυλέψω. Ας το κάνω 1 ευρώ. Σιγά ποιος θα το πάρει είδηση.

Μάλιστα, 1 €.
Δηλαδή 340,75 δραχμές για ένα καρτελάκι!!!

Αύξηση 42,86%

ε;;;

Λεφτά για την Παιδεία ή για την Ολυμπιακή?

Είναι μεγάλος ο μισθός των 1.400 ευρώ μηνιαίως που ζητούν οι δάσκαλοι; Σε άλλες συνθήκες θα λέγαμε ότι είναι λίγα. Αν θέλουμε να έχουμε σοβαρή Παιδεία πρέπει να έχουμε καλοπληρωμένους δασκάλους, καλά σχολεία και διαρκή αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου - αξιολόγηση που επίσης απαιτεί χρήματα. Ετσι γίνεται και στις προηγμένες χώρες της Δύσης, όπου το ποσοστό δαπανών για την Παιδεία φτάνει μέχρι και 7% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος. Αντιθέτως, στην Ελλάδα αυτό το ποσοστό φτάνει στο μισό. Οσο, δε, για τις δαπάνες σε απόλυτους αριθμούς ας μην τις συγκρίνουμε: υπολείπονται κατά πολύ, διότι και το μέγεθος του παραγόμενου προϊόντος είναι διαφορετικό.

Από την άλλη πλευρά, έχει ένα δίκιο η υπουργός Παιδείας όταν ισχυρίζεται ότι αν δοθούν οι πρέπουσες αυξήσεις στους δασκάλους, θα ξεσηκωθούν οι υπόλοιποι κλάδοι (και είναι πολλοί!) ζητώντας τα ανάλογα, με αποτέλεσμα να τιναχτούν στον αέρα τα ισχνά οικονομικά του Δημοσίου. Υπάρχει το προηγούμενο του επιδόματος των 176 ευρώ, το οποίο δόθηκε για να καλυφθούν μισθολογικές ανισότητες στο Δημόσιο, αλλά τελικά με δικαστικές αποφάσεις θα το πάρουν όλοι.

Από πού όμως θα βρεθούν χρήματα για να πάρουν οι δάσκαλοι τα 450 ευρώ επιπλέον; Βλέπετε, αυτό το κράτος εκτός από την Παιδεία πρέπει να φροντίζει να μην κλείσει η «Ολυμπιακή», πρέπει να καλύπτει τα ελλείμματα του ΟΣΕ, να πληρώνει ελλείμματα στα ασφαλιστικά ταμεία ώστε να γίνονται κάποιοι συνταξιούχοι σε ηλικία 50 ετών, να πληρώνει τους περισσότερους εξοπλισμούς στην Ε.Ε. κ.λπ. Το αποτέλεσμα είναι να περικόπτεται κάτι από όλους τους τομείς. Ετσι, μπορεί κανείς να μη μένει ευχαριστημένος, αλλά από την άλλη μεριά δεν θα φουντώσει κάπου η κοινωνική δυσαρέσκεια. Η διακυβέρνηση της χώρας δεν γίνεται με στόχους που αφορούν το μέλλον. Είναι μια άσκηση διαχείρισης των επιμέρους δυσαρεσκειών. Κάθε κυβέρνηση φροντίζει απλώς μη φουντώσει κάποιο μέτωπο. Ετσι καλούμαστε υπερηφάνως να πληρώνουμε τον εθνικό μας αερομεταφορέα, και αναγκαζόμαστε να κόψουμε λεφτά από την Παιδεία. (συνέχεια>>>)

Από την Καθημερινή, 27/9/2006

o tempora o mores ή αλλιώς "και τώρα τι κάνουμε;"

Ο προβληματισμός θεωρώ ότι είναι βάσιμος.

Μεγαλώνω.
Η ματιά στα τεκταινόμενα είναι σίγουρο ότι περνάει μέσα από τα φίλτρα της ηλικίας.
Η θέση που κατέχω απαιτεί ανοιχτό μυαλό και ελεύθερη σκέψη.
Η αμφιβολία όμως είναι έτοιμη να ξεπροβάλει ανά πάσα στιγμή .

Το αξιακό σύστημα και οι κανόνες επικοινωνίας και κοινωνικής συμπεριφοράς με τα οποία γαλουχήθηκα, αλλά και μετέδωσα μέχρι τώρα σε νεότερες γενιές, δεν μπορεί να είναι στατικό.
Μεταβάλλεται.
Ποιες όμως είναι οι αξίες, που έρχονται να αντικαταστήσουν τις περιθωριοποιούμενες;

Η χρήση λέξεων όπως μαλάκας, κώλος, σκατά, είναι επιτρεπτή μεταξύ των μαθητών ενός σχολείου ή ενός φροντιστηρίου;
Δείχνουν έλλειψη σεβασμού όταν εκφέρονται μέσα σε χώρους του σχολείουή του φροντιστηρίου, όπου πιθανόν να βρίσκονται και εκπαιδευτικοί ή γονείς;
-Κυρία να πάω να αλλάξω σερβιέτα;
Το φώναξε μέσα στην τάξη της, δεκαεξάχρονη.
Αγόρια και κορίτσια φυσικά γέλασαν.
Ήταν πλάκα. Ναι, αλλά μέχρι ποιο όριο μπορεί να γίνει αυτή ανεκτή; Ποιος διαμορφώνει τα όρια; Μέσα από ποιους μηχανισμούς γίνεται επιτρεπτή η υπέρβαση των ορίων;

Το προκλητικό ντύσιμο πώς ορίζεται;
Τι είναι προκλητικό ντύσιμο;

Η γλώσσα του σώματος, αλλά και η σημειολογία των κινήσεων είναι το ίδιο εύγλωττες όσο και ο προφορικός λόγος.

Μερικά χρόνια πριν, η αποκάλυψη το κεφαλιού, το "σου βγάζω το καπέλο" δηλαδή, αποτελούσε ένδειξη αναγνώρισης και σεβασμού.
Τώρα; Ζητάς από το μαθητή να βγάλει το καπέλο του μέσα στην τάξη;
Κι αν το ζητάς, τι λες στον πατέρα του μαθητή, που μπαίνει στην αίθουσα συγκέντρωσης των κηδεμόνων φορώντας καπέλο ή στον παππού του, που επίσης δεν βγάζει το καπέλο όταν μπαίνει μέσα στην εκκλησία;

Τι λες στην δεκαεξάχρονη κοπέλα που κάθεται στο πάτωμα με την πλάτη ακουμπισμένη στον τοίχο και τα πόδια ανοιχτά;
Το ότι φοράει παντελόνι, δεν μεταβάλει και πολύ το μήνυμα της πρόκλησης.
Το "βλέπεις" και επεμβαίνεις ή το αντιπαρέρχεσαι κάνοντας ότι δεν το πρόσεξες;

Και η καταγραφή ετούτη των σκέψεων και παρατηρήσεων, είναι περισσότερο από σίγουρο πως αν γίνει σε ένα δημόσιο χώρο, θα τύχει ποικίλων αντιδράσεων και σχολίων.
Θα ακουστούν τόσο σχόλια πλήρους συναίνεσης όσο και σχόλια απολύτως ειρωνικά.
Και είναι κατανοητό αυτό.

Ζούμε σε μια κοινωνία, που μεταβάλλει τις δομές, τις λειτουργίες, αλλά και τους στόχους της, με ταχύτατους ρυθμούς.
Είναι πολύ δύσκολο να διαμορφωθούν σταθεροί κανόνες συμπεριφοράς και ακόμα πιο δύσκολο να αναπτυχθούν μηχανισμοί και τεχνικές αφομοίωσής τους.
Οι μετέχοντες στις διαδικασίες παράγουν, απορρίπτουν, αντικαθιστούν.

Αναπτύσσουν άλλους κώδικες επικοινωνίας.

Είναι λογικό λοιπόν να αναρωτιέται κάθε καλοπροαίρετος και "ex oficcio" διαμορφωτής των αντιλήψεων της νέας γενιάς,
-Και τώρα τι κάνουμε;

Ή δεν είναι λογικό αυτό;

Είναι στα 16 τους οι άνθρωποι, παιδιά ακόμα;

Σήμερα στο "Ε" της "Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας" υπάρχει μια συνέντευξη του Καθηγητή Φυσικής του Πανεπιστημίου της Κρήτης, Γιώργου Γραμματικάκη.

Σημειώνει κάπου εμφατικά, αναφερόμενος στις εργασιακές και εκπαιδευτικές επιλογές τους: "Διαφωνώ με την τάση να οδηγούνται τα παιδιά σε μια κατεύθυνση από τα 16 τους χρόνια. Είναι εγκληματικό ..."

Θα μπορούσα να το συνυπογράψω.
Υποθέτω και οι περισσότεροι από τους αναγνώστες της εφημερίδας.

Έχω όμως ένα ερώτημα.
Ο άνθρωπος στα 16 του, είναι παιδί;

Βιολογικά όχι.
Συνταγματικά επίσης όχι.
Πολιτικά, δεν έχει πλήρη δικαιώματα, αν και γίνεται συζήτηση να μετέχει των τοπικών εκλογών.
Οικογενειακά βέβαια παιδιά είμαστε για τους γονείς μας ανεξάρτητα από ηλικία.


Δεν θέλω προς το παρόν να θέσω άλλα ερωτήματα, του είδους:
-Ποια "παιδιά" είχε στο μυαλό του ο καλός καθηγητής.
Συμπεριλαμβάνονται στην θέση του και τα "παιδιά", που δεν οδηγούνται αλλά έχουν κάνει τις επιλογές τους, γιατί το κοινωνικό στρώμα (για να μην πω η κοινωνική τάξη) στο οποίο βρίσκονται, θεωρεί αυτονόητο το να έχουν πάρει τέτοιες αποφάσεις, από αρκετά νωρίτερα;

Ή, ποια ηλικία κρίνεται σαν κατάλληλη να επιχειρηθεί (και από ποιόν;) αυτή η στροφή του "παιδιού"; Η ηλικία των δεκαοχτώ, όταν θα έχει τελειώσει και τον ανώτερο κύκλο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και θα ασκεί και το πολιτικό δικαίωμα του εκλέγειν;

Δεν προχωράω όμως παρακάτω.
Μένω στο αρχικό αρχικό ερώτημα το οποίο ΔΕΝ είναι θεωρητικό.

Είναι απολύτως ρεαλιστικό και έχει να κάνει με το σχεδιασμό και την στοχοθέτηση της εκπαιδευτικής πολιτικής στο σύνολό της, αλλά και γενικότερα της κοινωνικής οργάνωσης.

Σημαντική διευκρίνηση.
Όταν αναφέρομαι σε εκπαιδευτική πολιτική, δεν μιλάω μόνο για τα θέματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά για τα θέματα όλων των βαθμίδων, όπου συμπεριλαμβάνω ΚΑΙ την τεχνικοεπαγγελματική εκπαίδευση και (την ονομαζόμενη) αρχική κατάρτιση

Μεταρρύθμιση, τώρα

του Θάνου Βερέμη

Βρισκόμαστε σε σταυροδρόμι αποφάσεων για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Από τη μια μεριά, οι ευάριθμοι αντίπαλοι των αλλαγών, συσπειρωμένοι και ενθαρρυμένοι από την καλοκαιρινή αναβολή της μεταρρύθμισης, έτοιμοι να υπερασπίσουν τα κεκτημένα τους. Από την άλλη, οι πολυάριθμοι οπαδοί της αλλαγής και από τα δύο μεγάλα κόμματα, ανοργάνωτοι, ελαφρώς περιδεείς και χωρίς ισχυρά κίνητρα συμφέροντος, εκτός από το καλό των επιγενομένων, έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στην κυβέρνηση.

Φοβούμαι ότι οι κυβερνήσεις αφουγκράζονται μάλλον τη βοή που κάνει το πλήθος αντί να μετρούν τα κεφάλια που το αποτελούν. Ηρθε, συνεπώς, η ώρα να ακουστούμε όσοι βρισκόμαστε στην πλευρά των αλλαγών (συνέχεια>>>).

Πανεπιστημιακό άσυλο ή άλλοθι;

Τριάντα χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση η έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου είναι παρεξηγημένη: από τη μία πλευρά εμφανίζεται ως δημοκρατική κατάκτηση που προστατεύει τα πανεπιστήμια από την αυθαιρεσία του κράτους και των αστυνομικών Αρχών. Από την άλλη τα αφήνει όμως ανυπεράσπιστα στην αυθαιρεσία των πολιτών, ειδικά όταν πρόκειται για πολίτες που διαπράττουν αυτεπαγγέλτως διωκόμενα εγκλήματα.

Οπως λένε σήμερα πολιτικοί αλλά και πανεπιστημιακοί, η θεσμοθέτηση του πανεπιστημιακού ασύλου αποτέλεσε μια αναγκαία και δημοκρατική κατάκτηση τα πρώτα χρόνια που ακολούθησαν την τραυματική εμπειρία της επταετούς δικτατορίας στην Ελλάδα. Σήμερα λειτουργεί όμως ως ένα αντιδημοκρατικό εμπόδιο στη λειτουργία των ΑΕΙ. Αγριοι βανδαλισμοί, καταστροφή ανεκτίμητης πανεπιστημιακής περιουσίας, εμπόριο παράνομων ειδών, σοβαροί τραυματισμοί φοιτητών μέσα σε πανεπιστημιακά ιδρύματα. Τα ελληνικά ΑΕΙ λειτουργούν σήμερα χωρίς - ιδιωτική ή κρατική - φύλαξη ή στην καλύτερη περίπτωση με πολύ λιγότερους φύλακες από όσους πραγματικά χρειάζονται.

Σύμφωνα με τον νόμο-πλαίσιο για τα ΑΕΙ που είναι σε ισχύ, «το πανεπιστημιακό άσυλο καλύπτει όλους τους χώρους των ΑΕΙ και συνίσταται στην απαγόρευση της επέμβασης της δημόσιας δύναμης στους χώρους αυτούς χωρίς την πρόσκληση ή άδεια του αρμόδιου οργάνου του ΑΕΙ». Το όργανο αυτό είναι τριμελές και αποτελείται από τον πρύτανη, έναν εκπρόσωπο των διδασκόντων και έναν εκπρόσωπο των φοιτητών. Για τη λήψη απόφασης απαιτείται ομοφωνία. Η επιτροπή αυτή μπορεί να συσταθεί σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις, καθώς απουσιάζει πάντα ο εκπρόσωπος των φοιτητών. Και οι φοιτητές θεωρούν την προστασία της περιουσίας του πανεπιστημίου ή της ζωής των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας ως... αμφισβήτηση του ασύλου! Ετσι οι πρυτανικές αρχές ενός πανεπιστημίου δεν μπορούν να καλέσουν την αστυνομία αν κάποιος μπει μέσα στο ίδρυμα και διαπράξει αδικήματα, όπως γίνεται στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Με τις αλλαγές που προτείνει πάντως το υπουργείο Παιδείας στον νέο νόμο-πλαίσιο, η απόφαση αυτή θα λαμβάνεται κατά πλειοψηφία από το αρμόδιο όργανο και όχι ομόφωνα.

Να θυμίσουμε βεβαίως ότι επέμβαση δημόσιας δύναμης χωρίς την άδεια του αρμοδίου οργάνου του ΑΕΙ επιτρέπεται εφόσον διαπράττονται σε πανεπιστημιακό χώρο αυτόφωρα κακουργήματα ή αυτόφωρα εγκλήματα κατά της ζωής. Και βεβαίως εφόσον αυτά γίνουν αντιληπτά έγκαιρα και καταγγελθούν. Πανεπιστημιακοί ωστόσο επικαλούνται το αυτοδιοίκητο του πανεπιστημίου και δεν επιτρέπουν την επέμβαση αστυνομικής δύναμης ούτε σε αυτές τις περιπτώσεις.

Τα σοβαρά επεισόδια της περασμένης εβδομάδας στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης φέρνουν ξανά το θέμα του ασύλου στην επικαιρότητα. Αλλωστε τις προηγούμενες ημέρες κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση συμφώνησαν σε ένα μόνον συμπέρασμα: τα πανεπιστήμια σήμερα στη χώρα μας είναι ανοχύρωτα άσυλα!

Από ΤΟ ΒΗΜΑ, 17/9/2006

Ο ηλεκτρονικός αναλφαβητισμός

Είναι θετικό το γεγονός ότι η κυβέρνηση ασχολείται με το πρόβλημα της μικρής διείσδυσης των υπολογιστών στα νοικοκυριά. Η Ελλάδα, ως γνωστόν, έχει το χαμηλότερο ποσοστό κατοχής των σύγχρονων αυτών γνωστικών εργαλείων στην Ευρώπη. Αυτή η έλλειψη δημιουργεί πολλά δευτερογενή ελλείμματα: γνώσεων και δεξιοτήτων, εξειδίκευσης και επανεκπαίδευσης των εργαζομένων κλ.π.

Τα κίνητρα που δόθηκαν στις προηγμένες χώρες της Δύσης πήραν πολλές μορφές: από φοροαπαλλαγές και κουπόνια ενίσχυσης έως τις διαφημιστικές καμπάνιες για να πεισθούν οι καταναλωτές. Το τελευταίο μπορεί να είναι χρήσιμο, αλλά δεν θα είναι τόσο αποδοτικό όσο μια ευθεία κρατική ενίσχυση, είτε διά των φοροαπαλλαγών, είτε διά άμεσης ενίσχυσης της αγοράς με κουπόνια.

Δυστυχώς για πολλά νοικοκυριά το κόστος των 1.500 ευρώ άπαξ είναι μεγάλο για να το σηκώσουν. Γι’ αυτό διαρκώς αναβάλλουν την αγορά ενός εργαλείου, που είναι χρήσιμο και στους εργαζόμενους αλλά και στα παιδιά τους. Μεγαλύτερο δυστύχημα είναι ότι τα νοικοκυριά που δεν αντέχουν την αγορά ενός υπολογιστή, είναι εκείνα που τον χρειάζονται περισσότερο. Ενα τέτοιο εργαλείο μπορεί να γίνει διαβατήριο για την έξοδο από τον φαύλο κύκλο της ανέχειας. Αν και δεν θα χρησιμοποιηθεί σε όλες τις περιπτώσεις όσο δημιουργικά πρέπει, η ελληνική πολιτεία οφείλει να δώσει στους πολίτες της όλες τις ευκαιρίες να επιτύχουν στη νέα κοινωνία της γνώσης που ανέτειλε.

Κάποιος είπε ότι αυτοί που δεν χρησιμοποιούν υπολογιστή, είναι οι αναλφάβητοι του 21ου αιώνα. Η χώρα μας κέρδισε τη μάχη του παραδοσιακού αναλφαβητισμού. Πρέπει να εξαλείψει και τον ηλεκτρονικό αναλφαβητισμό.

Καθημερινή, 23-09-06

Η Ακαδημία Αθηνών προσυπογράφει κοινή δήλωση για την Διδασκαλία της Εξέλιξης

Δελτίο Τύπου, 23/06/2006

Η Ακαδημία Αθηνών και άλλες 66 Εθνικές Ακαδημίες Επιστημών συνυπέγραψαν δήλωση στις 21 Ιουνίου 2006, παροτρύνοντας γονείς και διδασκάλους να παρουσιάζουν στα παιδιά τα πραγματικά γεγονότα για την δημιουργία και την εξέλιξη της ζωής στη Γη.

Η δήλωση, την οποία συνέταξαν μέλη της Διακαδημαϊκής Κοινότητας (InterAcademy Panel), τονίζει ότι "στα μαθήματα φυσικών επιστημών που διδάσκονται σε ορισμένα δημόσια εκπαιδευτικά συστήματα, αποκρύπτονται, διαψεύδονται ή συγχέονται επιστημονικά γεγονότα, δεδομένα και επιβεβαιωμένες θεωρίες, οι οποίες αφορούν την αρχή της δημιουργίας και την εξέλιξη της ζωής στη Γη, με θεωρίες μη επιστημονικά τεκμηριωμένες".

Και η δήλωση συνεχίζει: "παροτρύνουμε τους υπευθύνους για τη λήψη αποφάσεων, τους διδασκάλους και τους γονείς να διδάξουν σε όλα τα παιδιά τις επιστημονικές μεθόδους και ανακαλύψεις και να ενισχύσουν την κατανόηση της επιστήμης της φύσης. Η γνώση του φυσικού κόσμου στον οποίο ζουν, προσφέρει την δυνατότητα να ικανοποιούν τις ανάγκες του ανθρώπινου είδους και να προστατεύουν τον πλανήτη."

Η Ακαδημία Αθηνών αναφέρει: "υπάρχει μια αντιπαράθεση σε μερικά μέρη του κόσμου σχετικά με τη διδασκαλία της εξέλιξης σε μαθητές και φοιτητές και αυτή η επίκαιρη δήλωση αποσαφηνίζει τις απόψεις της επιστημονικής κοινότητας. Ελπίζουμε αυτή η δήλωση να βοηθήσει όσους υποστηρίζουν ότι οι νέοι δικαιούνται να έχουν πρόσβαση στην ακριβή επιστημονική γνώση για την αρχή της δημιουργίας και την εξέλιξη της ζωής στη Γη".

Η δήλωση της Διακαδημαϊκής Κοινότητας (InterAcademy Panel) υπογραμμίζει ότι: "αποδείξεις που στηρίζονται σε πραγματικά γεγονότα σχετικά με την αρχή της δημιουργίας, τις γεωλογικές αλλαγές και την εξέλιξη της ζωής σε αυτόν τον πλανήτη έχουν τεκμηριωθεί βάσει πολυάριθμων παρατηρήσεων και ανεξάρτητων πειραματικών αποτελεσμάτων των θετικών επιστημών" και ότι "ακόμη και αν υπάρχουν πολλά θέματα ανοιχτά σχετικά με τις ακριβείς λεπτομέρειες των εξελικτικών μεταβολών, οι επιστημονικές αποδείξεις ποτέ δεν διέψευσαν αυτά τα αποτελέσματα".

Παραθέτοντας δεδομένα, η δήλωση αναφέρει ότι η Γη σχηματίστηκε πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια περίπου και ότι η ζωή εμφανίστηκε στον πλανήτη πριν από 2,5 δισεκατομμύρια χρόνια τουλάχιστον.

Αναφορικά με την εξέλιξη, σημειώνει ότι "από την πρώτη της εμφάνιση στη Γη, η ζωή πήρε πολλές μορφές, οι οποίες εξακολουθούν να εξελίσσονται, με τρόπους που η παλαιοντολογία και οι σύγχρονες βιολογικές και βιοχημικές επιστήμες περιγράφουν και επιβεβαιώνουν, ανεξάρτητα η μία από την άλλη, με συνεχώς αυξανόμενη ακρίβεια". Και η δήλωση συνεχίζει: "κοινά στοιχεία στη δομή του γενετικού κώδικα όλων των οργανισμών που ζουν σήμερα, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου, υποδεικνύουν με σαφήνεια την κοινή αρχική τους καταγωγή".

Η δήλωση αναγνωρίζει ότι "η ανθρώπινη κατανόηση των εννοιών της αξίας και του σκοπού εκφεύγει των ορίων των θετικών επιστημών" και ότι "σε αυτήν συμβάλλουν μια σειρά από παράγοντες -επιστημονικοί, κοινωνικοί, φιλοσοφικοί, θρησκευτικοί, πολιτιστικοί και πολιτικοί-. Και προσθέτει: "αυτοί οι διαφορετικοί τομείς οφείλουν να έχουν αμοιβαίο σεβασμό και ταυτόχρονα να αναγνωρίζουν πλήρως τόσο τους δικούς τους τομείς δράσης όσο και τους περιορισμούς τους".

Από τον ιστότοπο της Ακαδημίας Αθηνών

Οι ορχήστρες και η Ελλάδα της πίστας

Tα χαρακτηριστικά κοινά: Aστεγες, κακοπληρωμένες (ή άπορες), απαξιωμένες. Oι ελληνικές ορχήστρες, μοιάζουν με σύντομο ανέκδοτο. Παραδομένες ή στην κρατική αδιαφορία ή στην πολιτική εκμετάλλευση, εκπέμπουν σήματα κινδύνου, δεκαετίες τώρα, αλλά από τα αιτήματα το μόνο που απομένει είναι ένας ακαθόριστος, ενοχλητικός βόμβος στα ώτα των εκάστοτε υπουργών Πολιτισμού; Tο ασφαλιστικό παραμένει άλυτο, οι μισθοί των μουσικών γλίσχροι (με 500 ευρώ μηνιαίως αμείβονται οι εργαζόμενοι στην Oρχήστρα Xρωμάτων), ενώ ελάχιστα γνωρίζουμε για τη δισκογραφική τους δουλειά ή το ετήσιο ρεπερτόριό τους. Oσο για τον χώρο όπου εμφανίζονται, θα μπορούσε να αποτελέσει μια από τις ερωτήσεις-παγίδα τηλεπαιχνιδιού γνώσεων.

«Πού δίνει τις συναυλίες της η KOA; A. Στο Mέγαρο Mουσικής Aθηνών. B. Στο «Pεξ». Γ. Στο «Παλλάς». Πουθενά και παντού θα ήταν η σωστή απάντηση, αν λάβουμε υπόψη μας ότι και οι τρεις αίθουσες έχουν φιλοξενήσει κατά καιρούς την Kρατική Oρχήστρα Aθηνών. Kαι η Kρατική Oρχήστρα Θεσσαλονίκης; H Oρχήστρα Xρωμάτων; H Oρχήστρα της Eθνικής Λυρικής Σκηνής; H Eθνική Συμφωνική Oρχήστρα της EPT; H (με πολλά ερωτηματικά) Kρατική Oρχήστρα Eλληνικής Mουσικής (KOEM); H (άφαντη) Συμφωνική Oρχήστρα του Δήμου Aθηναίων; Mόνο η Kαμεράτα που εδρεύει στο Mέγαρο Mουσικής και χρηματοδοτείται και από ιδιωτικό φορέα δεν αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα. (συνέχεια>>>)

Tης Mαριας Kατσουνακη, από την Καθημερινή, 21/9/2006

Εκπαιδευτικοί σκοποί και Βασικές δεξιότητες ...

Οι συζητήσεις για για την εκπαίδευση και τις σπουδές, είτε αυτές αφορούν στα Πανεπιστήμια είτε αφορούν στα ... Νηπιαγωγεία, συνήθως παραλείπουν να δηλώσουν ρητά τους σκοπούς των σπουδών αυτών.
Αφήνεται να υπάρχει ένα νεφέλωμα, ενώ πρόκειται για κάτι που (οφείλει να) είναι απολύτως ορισμένο ώστε να είναι εφικτός τόσο ο σχεδιασμός των στρατηγικών υλοποίησης των στόχων, όσο και ο έλεγχος των αποτελεσμάτων.
Ο όρος έλεγχος εδώ με τη διαδικαστική του διάσταση, να είναι δηλαδή δυνατόν να ελεγχθούν οι αποκλίσεις ώστε να γίνονται οι κατάλληλες διορθωτικές ρυθμίσεις και αναθεωρήσεις.

Σημείωσα προηγουμένως ότι (οφείλουν να) υπάρχουν σαφώς δηλωμένοι σκοποί, τόσο για το σύνολο της σπουδαστικής πορείας του πολίτη, όσο και για κάθε επίπεδο σπουδών από το οποίο περνάει.

Σε ό,τι αφορά στο συνολικό πλαίσιο αναφοράς των σπουδών, θεωρώ ότι έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αξίζει τον κόπο να κρατήσει κανείς-και να επιχειρήσει να ανιχνεύσει κατά πόσον λειτουργούν στο χώρο του- την πρόταση για το ποιες είναι οι βασικές δεξιότητες καθώς και οι γνώσεις και οι συμπεριφορές που θεωρούνται ουσιώδεις, τις οποίες θα πρέπει να διαθέτει κάθε Ευρωπαίος για να επιτύχει σε μια κοινωνία και μια οικονομία που στηρίζονται στη γνώση.

Στις 10 Νοεμβρίου 2005 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε πρόταση σύστασης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, στην οποία ορίζονται οι οκτώ βασικές δεξιότητες, που είναι οι εξής:

• επικοινωνία στη μητρική γλώσσα
• επικοινωνία σε μια ξένη γλώσσα
• μαθηματική παιδεία και βασικές ικανότητες στις θετικές επιστήμες και τεχνολογίες
• ψηφιακή παιδεία
• ικανότητα εκμάθησης
• διαπροσωπικές, διαπολιτισμικές ικανότητες καθώς και ικανότητες που συνδέονται με την ιδιότητα του πολίτη
• επιχειρηματικότητα
• πολιτιστική έκφραση

Θεωρώ ότι η μελέτη και η αποδοχή ή η απόρριψη των παραπάνω, είναι χρήσιμη για όλους όσους εμπλεκόμαστε με το χώρο της εκπαίδευσης με οποιονδήποτε ρόλο.

Σημείωση
Σε όσους/ες είναι κουραστικό να διαβάσουν ολόκληρη την πρόταση σύστασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, προτείνουμε να διαβάσουν την παράγραφο 3 και τις υποπαραγράφους της όπου γίνεται αναλυτική παρουσίαση του περιεχομένου κάθε μιας των βασικών δεξιοτήτων.

Γιαννάκου vs Χριστόδουλου

Αιχμές Γιαννάκου για τις παρεμβάσεις Χριστόδουλου

Μπορεί ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος να ετοιμάζεται να στείλει επιστολές με τις οποίες θα εκφράζει τη δυσαρέσκειά του για την κατάργηση της εξομολόγησης στα σχολεία και του περιεχομένου των βιβλίων της Ιστορίας και των Θρησκευτικών, αλλά η υπουργός Παιδείας, Μαριέττα Γιαννάκου, του απάντησε πριν φτάσει στο υπουργείο ο ταχυδρόμος.

«Δεν έχω πάρει επίσημο έγγραφο. Τα βιβλία θα αξιολογηθούν, όπως έχει δεσμευτεί το υπουργείο. Αυτό δεν σημαίνει πως θα αποσυρθούν αν κάτι δεν αρέσει σε κάποιους», είπε η κ. Γιαννάκου, προσθέτοντας μια φράση που ακούστηκε ως μομφή κατά του αρχιεπισκόπου: «Ο καθένας θέλει να γράφει τη δική του Ιστορία». Αναφερόμενη στο θέμα της εξομολόγησης, πρόσθεσε: «Δεν θεώρησε ποτέ το υπουργείο ότι ο χώρος του σχολείου είναι χώρος εξομολόγησης». Η υπουργός έκανε και μία δήλωση που επιδέχεται πολλές ερμηνείες: «Είμαστε υπουργείο που διαλέγεται και συνεννοείται. Αλλά αν κάπου δεν συνεννοηθούμε, κάνουμε αυτό που πρέπει».

Θ.ΤΣΑΤΣΗΣ tsath@enet.gr

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 15/09/2006

Φοιτητές...

Στον εισαγγελέα οδηγούνται εντός της ημέρας τρεις φοιτητές οι οποίοι κατηγορούνται για τον ξυλοδαρμό και το βιασμό 18χρονης φοιτήτριας. Δε δίστασαν, μάλιστα, να βιντεοσκοπήσουν την πράξη τους και να προβάλουν το υλικό στο διαδίκτυο. Η κοπέλα αποκάλυψε το περιστατικό στη μητέρα της, η οποία ενημέρωσε την Αστυνομία, ενώ οι δράστες συνελήφθησαν από αστυνομικούς του τμήματος δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος, οι οποίοι έφτασαν στα ίχνη τους μετά από ψηφιακή ανάλυση του βίντεο.

Από την Καθημερινή