ισχύ, σίγουρα είναι όμως ενδεικτικό...
Τετάρτη, Αυγούστου 30, 2006
Η αποκέντρωση της εκπαίδευσης
Η άχαρη συζήτηση για τη χωροταξία της εκπαίδευσης συνεχίζεται μετά τις πιέσεις δημάρχων και συλλόγων ιδιοκτητών διαμερισμάτων και τώρα εισέρχεται σε ένα νέο κύκλο. Η κυβέρνηση αποφάσισε ότι θα μειώσει τον αριθμό των εισακτέων σε σχολές των μεγάλων αστικών κέντρων προς όφελος των μικρών πόλεων στις οποίες έσπειρε ΤΕΙ η προηγούμενη κυβέρνηση. Ετσι σε μια χώρα που ο μισός πληθυσμός ζει σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, θα υπάρξουν μέτρα για να επιβιώσουν κάποια εκπαιδευτικά ιδρύματα με αναγκαστική μαζική μεταφορά σπουδαστών στην επαρχία.
Με άλλα λόγια, θα συνεχιστεί η χωρίς σχεδιασμό χωροταξική διασπορά των τμημάτων φορώντας πλέον νέο μανδύα. Κι όλα αυτά έχοντας για μια ακόμη φορά ως βάση εξωεκπαιδευτικά κριτήρια. Θα γίνει για να ωφεληθούν οι ιδιοκτήτες διαμερισμάτων και καφετεριών της περιφέρειας.
Το στοίχημα, όμως, είναι ότι ο χωροταξικός ανασχεδιασμός του εκπαιδευτικού χάρτη πρέπει να έχει ως πρώτο μέλημα του τις ανάγκες της παιδείας και όχι την οικονομική δυσπραγία κάποιων κωμοπόλεων. Δεν πρέπει να συνεχίσουν τα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας να λειτουργούν ως υποκατάστατα των στρατοπέδων και φυλακών, που κάποτε ενίσχυαν οικονομικά διάφορες πόλεις. Δεν πρέπει να θυσιαστεί η ποιότητα της ανώτατης εκπαίδευσης για να ικανοποιηθούν μικροσυμφέροντα και η στρεβλή περιφερειακή ανάπτυξη.
Γι’ αυτό η κυβέρνηση οφείλει να παρουσιάσει ένα συνεκτικό σχέδιο με αυστηρά εκπαιδευτικά κριτήρια. Να βρεθούν οι ειδικότητες που θα έχει ανάγκη η χώρα, έτσι ώστε να δημιουργηθούν ή να συγχωνευτούν τμήματα με βάση αυτές τις ανάγκες και όχι με τον αριθμό των ανοίκιαστων διαμερισμάτων σε διάφορες πόλεις.
Με άλλα λόγια, θα συνεχιστεί η χωρίς σχεδιασμό χωροταξική διασπορά των τμημάτων φορώντας πλέον νέο μανδύα. Κι όλα αυτά έχοντας για μια ακόμη φορά ως βάση εξωεκπαιδευτικά κριτήρια. Θα γίνει για να ωφεληθούν οι ιδιοκτήτες διαμερισμάτων και καφετεριών της περιφέρειας.
Το στοίχημα, όμως, είναι ότι ο χωροταξικός ανασχεδιασμός του εκπαιδευτικού χάρτη πρέπει να έχει ως πρώτο μέλημα του τις ανάγκες της παιδείας και όχι την οικονομική δυσπραγία κάποιων κωμοπόλεων. Δεν πρέπει να συνεχίσουν τα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας να λειτουργούν ως υποκατάστατα των στρατοπέδων και φυλακών, που κάποτε ενίσχυαν οικονομικά διάφορες πόλεις. Δεν πρέπει να θυσιαστεί η ποιότητα της ανώτατης εκπαίδευσης για να ικανοποιηθούν μικροσυμφέροντα και η στρεβλή περιφερειακή ανάπτυξη.
Γι’ αυτό η κυβέρνηση οφείλει να παρουσιάσει ένα συνεκτικό σχέδιο με αυστηρά εκπαιδευτικά κριτήρια. Να βρεθούν οι ειδικότητες που θα έχει ανάγκη η χώρα, έτσι ώστε να δημιουργηθούν ή να συγχωνευτούν τμήματα με βάση αυτές τις ανάγκες και όχι με τον αριθμό των ανοίκιαστων διαμερισμάτων σε διάφορες πόλεις.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 30/8/2006
Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006
Για την Παιδεία
Μεταφέρω απλώς το εύστοχο σχόλιο του κ. Κόκορμαν:
Τα ατυχήματα με τα αυτοκίνητα στους ελληνικούς δρόμους δεν είναι ούτε αποτέλεσμα του κακού μάρκετινγκ,ούτε αποτέλεσμα της έλλειψης παιδείας από μέρους των Ελλήνων οδηγών.
Τα ατυχήματα στους δρόμους συμβαίνουν διότι δεν αγιάζουμε τα οχήματά μας!
Ιδού λοιπόν η θεραπεία:
Αγιασμός νέου οχήματος: "ο Γιαννάκης και ο πατέρας του καμαρώνουν το καινούργιο αυτοκίνητο. Μια μικρή εικόνα δίπλα στο τιμόνι κάνει στον Γιαννάκη εντύπωση και ρωτάει να μάθει ποιος άγιος είναι. Είναι ο άγιος Χριστόφορος απαντάει ο πατέρας....
Κύριε Ιησού Χριστέ, Θεέ μας που έχεις τον θρόνο σου στον ουρανό και περπάτησες στη γη σε πολιτείες και χωριά, εσύ που μπήκες στην αγία πόλη (Ιεροσόλυμα) καθισμένος πάνω σε γαιδουράκι, Κύριε ευλόγησε και τούτο το αμάξι και δώσε την χάρη σου στον δούλο σου τάδε..."
(Από το βιβλίο της Δ' Δημοτικού "ο δρόμος του Χριστού", έκδοση ΥΠΕΠΘ και Παιδαγωγικό Ινστιντούτο, 2002)
Για αυτό παιδιά μη σας νοιάζει τίποτα, ούτε στίκερς με "μπαμπά μη τρέχεις", ούτε εκπαίδευση, ούτε αγωγή, ούτε αντιμάρκετινγκ, ούτε τίποτα. Ας είναι καλά ο άγιος Χριστόφορος μπροστά στο τιμόνι και όποιον πάρει ο χάρος.
(από εδώ:)
Πρέπει να περιμένουμε να φτάσουνε τα παιδιά στο Λύκειο για να μάθουν γράμματα;
Κυριακή, Αυγούστου 27, 2006
Για το δέκα (10) σαν "κατώφλι" εισαγωγής στα ΑΕΙ ...
Ο φίλος μας Padrazo, ανέβασε κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες σκέψεις για το θέμα της ύπαρξης του "κατωφλίου" του 10, που έχει τεθεί, προκειμένου να εισαχθεί ένας απόφοιτος Λυκείου στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Το σχόλιο που σκέφτηκα να κάνω, έτυχε (;) να βγει μεγάλο.
Έτσι, αφού έχω το μαχαίρι και το πεπόνι, :) είπα να εμφανίσω τις σκέψεις μου με τη μορφή αυτόνομου σημειώματος.
Ελπίζω να τις ανεχτείτε.
Το σχόλιο που σκέφτηκα να κάνω, έτυχε (;) να βγει μεγάλο.
Έτσι, αφού έχω το μαχαίρι και το πεπόνι, :) είπα να εμφανίσω τις σκέψεις μου με τη μορφή αυτόνομου σημειώματος.
Ελπίζω να τις ανεχτείτε.
Κατ' αρχήν το επιχείρημα ότι αφού δίνεις απολυτήριο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, το οποίο σχεδόν σε όλο τον κόσμο θεωρείται προϋπόθεση (τις πιο πολλές φορές μοναδική) για την παρακολούθηση των μαθημάτων των ΑΕΙ και έχεις θέσεις στα Ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, τότε είναι ανόητο να αποκλείεις κάποιους από τους κατόχους του, το βρίσκω σωστό.
Εκτός και αν ...
Εκτός και αν δεν πιστεύεις ούτε και εσύ ότι, αυτοί που κατέχουν το απολυτήριο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, το κατέχουν δίκαια!!!
Το έχω σημειώσει και αλλού, αλλά ας το επαναλάβω.
Οι εισαγωγικές εξετάσεις για τα ΑΕΙ, έχουν ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ.
Δεν υπάρχουν εισαγωγικές εξετάσεις.
Απολυτήριες εξετάσεις έχουμε και γι αυτές θα πρέπει να γίνεται η όποια συζήτηση και να απαντηθούν ουσιασιαστικά ερωτήματα.
Για παράδειγμα, αφού είναι απολυτήριες οι εξετάσεις, γιατί δεν γίνονται σε όλα τα μαθήματα;
Προφανώς λόγω λαϊκισμού είναι η απάντηση. Η μεταρρύθμιση που επεχείρησε ο Αρσένης (με όλα τα στρεβλά της) έγινε ένα μπάχαλο από τον Ευθυμίου και τώρα μετατράπηκε σε παιδική χαρά από την Γιαννάκου.
Επίσης μια άλλη σκέψη και ουσιαστικότερη ίσως είναι ότι οι εξετάσεις, κάθε είδους εξετάσεις, πραγματοποιούνται για κάποιο ΣΚΟΠΟ.
Ποιος είναι ο σκοπός των εξετάσεων που διενεργούνται με τη λήξη των μαθημάτων της Γ' Λυκείου;
Ομολογώ ότι δεν μου είναι απολύτως σαφής ο σκοπόςαυτός. Εκείνο που ξέρω όμως, είναι πως, αν δεν είναι απόλυτα σαφείς ο σκοπός και οι στόχοι μιας εξέτασης, (και όλων των διαδικασιών που έχουν προηγηθεί) τότε μόνον κατά τύχη οι εξετάσεις μπορεί να είναι ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΕΣ και ΧΡΗΣΙΜΕΣ.
Η χρησιμοποίηση της βαθμολογίας και μάλιστα σταθμισμένης, ορισμένων μαθημάτων, για την επιλογή αυτών που θα παρακολουθήσουν τα μαθήματα των ΑΕΙ, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας μηχανισμός κατανομής, όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο Padrazo.
Και ίσως, αν η επιλογή των μαθημάτων, η ύλη και ο τρόπος εξέτασής της, καθώς και η στάθμισή τους, είχαν γίνει με επιστημονικό τρόπο, ίσως, θα μπορούσε να είναι και αποτελεσματική και να αποτελούσε κριτήριο περί της ικανότητας παρακολούθησης μαθημάτων ΑΕΙ.
Φυσικά, κάτι τέτοιο θα προϋπόθετε ότι έχεις δηλώσει εξ αρχής, ότι δεν είναι επαρκές κριτήριο το απολυτήριο του Λυκείου, αλλά χρειάζεσαι και κάτι άλλο.
Τότε όμως θα έπρεπε επίσης να απαντήσεις στο ερώτημα, γιατί το απολυτήριο των ελληνικών Λυκείων είναι ανεπαρκές κριτήριο για τα ελληνικά δημόσια Πανεπιστήμια και όχι για Πανεπιστήμια του εξωτερικού.
Αλλά αν όλα αυτά τα δηλώσεις τότε θα πρέπει να ξανασκεφτείς "τι σκοπό έχει εν τέλει η φοίτηση σε ένα ελληνικό λύκειο".
«Υλοποιούνται οι σκοποί που έχουν τεθεί από τους ιδρυτικούς Νόμους για τα Λύκεια;»
«Αν όχι, ποιος παρανομεί;» (ως γνωστόν όποιος δεν εφαρμόζει του Νόμους, παρανομεί)
Όλα ετούτα ίσως ακούγονται, και είναι, λίγο θεωρητικά.
Υπάρχει η πραγματικότητα που είναι δίπλα μας και ας δούμε τι λέει.
Λέει λοιπόν ότι, έχοντας ένα σχετικά υψηλό επίπεδο κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης στην χώρα μας, έχουμε διαμορφώσει και πρότυπα ζωής ανάλογα, ανεξάρτητα από το αν είναι εφικτή η λειτουργία της κοινωνίας, στην περίπτωση που αυτά τα πρότυπα πάρουν καθολική διάσταση.
Έχουμε αποδεχτεί ότι είναι αδιανόητο να μην αποκτήσεις πτυχίο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, είτε έχεις τις ικανότητες γι αυτό είτε όχι.
Παρένθεση, το ότι δεν έχεις την ικανότητα να αποκτήσεις ένα πτυχίο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, καθόλου δεν σημαίνει στην πραγματικότητα ότι υστερείς διανοητικά, και ότι δεν έχεις άλλες ικανότητες εξίσου σημαντικές. Ας μην το ανοίξω τώρα αυτό το θέμα.
Η ανάγκη για απόκτηση πτυχίου τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, δημιούργησε και τις προϋποθέσεις διεκδίκησης αυτού του "αγαθού" και έφερε την άσκηση κοινωνικών πιέσεων.
Έντονων κοινωνικών πιέσεων που είχαν σαν αποτέλεσμα την άμβλυνση των αυστηρών κριτηρίων επιλογής αυτών που θα είχαν πρόσβαση στα ΑΕΙ. Εδώ που τα λέμε δεν θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά, αφού η άνοδος του οικονομικού επιπέδου, επέτρεψε την εύκολη μετανάστευση των απορριπτομένων, προς άλλες χώρες όπου γίνονταν και γίνονται δεκτοί.
Αυτές οι κοινωνικές πιέσεις, είχαν σαν αποτέλεσμα και τις ισχυρές "εκπτώσεις" στις διαδικασίες επιλογής φοιτητών για την τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Είναι χαρακτηριστικό ότι τα τελευταία χρόνια, είχαμε μια ικανή μετατόπιση μαθητών από τα σχολεία της δευτεροβάθμιας ΤΕΧΝΙΚΗΣ εκπαίδευσης, προς τα σχολεία της ΓΕΝΙΚΗΣ, γιατί από τα Ενιαία Λύκεια ήταν ΕΥΚΟΛΟΤΕΡΗ η πρόσβαση στα ΑΕΙ.
Αυτή η μετακίνηση ενισχύθηκε και από το ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ κίνημα των εκπαιδευτικών, που έβλεπαν ότι η "διαρροή" των μαθητών προς τα τεχνικά επαγγέλματα, μείωνε σημαντικά τις θέσεις εργασίας, κυρίως των εκπαιδευτικών των λεγομένων "Γενικών μαθημάτων", καθώς και τα συμπληρωματικά μαθήματα (λέγε με φροντιστήρια), που αποτελούν ισχυρή ενίσχυση του εισοδήματός τους. Όλα αυτά και με την ανοχή του κράτους που αρνείται να καταβάλει αξιοπρεπείς μισθούς στους εκπαιδευτικούς και γι αυτό κάνει ότι δεν αντιλαμβάνεται ότι τα φροντιστηριακά μαθήματα "οργιάζουν"(πάρα το ότι ο νόμος ορίζει ότι τα ιδιαίτερα μαθήματα και η διδασκαλία σε φροντιστήρια, είναι για τους εκπαιδευτικούς του δημοσίου[μόνιμους, αναπληρωτές και ωρομίσθιους], ποινικό αδίκημα)
Αυτή η σχεδόν μαζική μετατόπιση μαθητικού δυναμικού προς τη γενική εκπαίδευση, η μείωση του μαθητικού πληθυσμού λόγω της υπογεννητικότητας, ο τρόπος διεξαγωγής των μαθημάτων, ο τρόπος διεξαγωγής των πανελληνίων εξετάσεων (ναι πρέπει να το πούμε κι αυτό, δεν εξασφαλίζεται πάντα η αντικειμεινκότητά τους), είχε σαν αποτέλεσμα να γίνονται κάτοχοι απολυτηρίου του Λυκείου και ουσιαστικά να αποκτούν το εισιτήριο πρόσβασης στα ΑΕΙ και μαθητές με πολύ μεγάλα ελλείμματα γνώσης.
(Δεν είναι τυχαίο που τόσοι πολλοί, δεν γνωρίζουν να γράφουν σωστά τη μητρική τους γλώσσα, τα ελληνικά. Δεν είναι τυχαίο που τόσοι πολλοί [και κυρίως πολλές] δεν γνωρίζουν καλά-καλά τις τέσσερις πράξεις της αριθμητικής)
Η εισαγωγή του «κατωφλίου» του δέκα, έστω και όπως εισήχθηκε, ανέδειξε μερικά από αυτά τα προβλήματα και μας κάνει όλους (;) να λέμε: Και τώρα;
Τώρα βρισκόμαστε μπροστά στα προβλήματα που όλοι μαζί δημιουργήσαμε και ζητάμε να λυθούν, χωρίς να πειραχτούν τα δικά μας «δίκαια». Γι αυτό άλλωστε αναφωνούμε και τόσο συχνά, «Πού είναι το κράτος»
Και τώρα βρισκόμαστε μπροστά στο «δέκα» και τι σημαίνει αυτό.
Τώρα βρισκόμαστε, για άλλη μια φορά, μπροστά στο δάσος και εμείς ασχολούμαστε, θα μου επιτρέψετε, με το δέντρο.Στοιχειώδη πράγματα κ. Κουτσίκου. Προσπαθείστε να καταλάβετε.
Η λεγόμενη βαθμολογική (λογική;;;;) "βάση" των πανελλαδικών εξετάσεων είναι ένα λανθασμένο επινόημα. Δεν θα μπορούσα να το πω ατυχές αφού είναι ικανό να ανακατανείμει στην ελληνική οικονομία το τεράστιο ποσό των 250.000.000 euro (θυμηθείτε, πλησιάζει το 1 τρις δραχμές).
Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να μας έδειχναν οι αρμόδιοι την στατιστική καμπύλη κατανομής των βαθμολογιών των υποψηφίων τα τελευταία είκοσι χρόνια καθώς και τις αντίστοιχες καμπύλες από άλλα κράτη γι να μπορέσει κάποιος να συγκρίνει και να βγάλει συμπεράσματα.Οι πανελλαδικές εξετάσεις όπως έχουν εξελιχτεί είναι ένας διαγωνισμός εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και όχι μηχανισμός ελέγχου επάρκειας. Η επάρκεια για την είσοδο στην επόμενη βαθμίδα στην ελληνική εκπαίδευση, κρίνεται όχι από την βαθμίδα που έχει φοιτήσει ο υποψήφιος και μόνο.
Η βαθμολογία των πανελλαδικών εξετάσεων είναι ο τρόπος που ταξινομεί τους υποψηφίους , ταξινομώντας στην ουσία τον βαθμό «ικανοποίησης των επιλογών τους. «Πρώτα θα ικανοποιήσω την επιλογή του πρώτου , μετά του δεύτερου κ.ο.κ».Σε μια τέτοια διαδικασία δεν έχει νόημα η «βάση», γιατί θα μπορούσαν σε μια ακραία περίπτωση οι εισηγητές να βάλουν τέτοια θέματα ώστε όλοι να γράψουν κάτω από δέκα και να μην εισαχθεί κανείς.
Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα κυρία ΚουτσίκουΑπό την στιγμή που δίνεις σε κάποιον απολυτήριο Λυκείου σημαίνει ότι τον κρίνεις ικανό να προχωρήσει στην επόμενη βαθμίδα. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να βρείς τους ικανότερους για το επόμενο βήμα και για αυτό το λόγο και μόνο χρειάζεται ένα αδιάβλητο σύστημα εξετάσεων.
Powered by Qumana
Το μεγάλο "κόλπο"
Θα μπορούσε να είναι ένας διάλογος επιτροπής "ειδικών" του Υπουργείου Παιδείας.
Πως θα προσελκύσουμε ξένα ιδιωτικά πανεπιστήμια;Είναι απλό. Παρέχοντας διευκολύνσεις
Τι διευκολύνσεις;Ας πούμε πουλώντας φτηνά έτοιμη υλικοτεχνική υποδομή.
Που θα την βρούμε;Και αυτό απλό. Πουλάμε μερικές σχολές επειδή είναι ζημιογόνες για το δημόσιο.
Έχουμε;Κοίτα οι πιο πολλές είναι. Αλλά μπορούμε να φτιάξουμε τέτοιες που να μη μπορεί κανείς να το αμφισβητήσει.
Πώς θα γίνει αυτό;Εμποδίζουμε την εισαγωγή σπουδαστών. Ο αριθμός τους μειώνεται δραματικά. Τμήματα με μονοψήφιο αριθμό σπουδαστών δε μπορεί να λειτουργήσουν.
Και δεν θα υπάρχουν αντιδράσεις;Όχι. Θα το φέρουμε ωραία. Θα βάλουμε το 10 σαν βάση εισαγωγής. Το 35% γράφει κάτω από 10 οπότε με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια. Εμείς φαινόμαστε ότι ανεβάζουμε τον πύχη της ποιότητας και ταυτόχρονα μειώνουμε τον αριθμό των εισακτέων. Ποιος θα μας κατηγορήσει ότι αφήσαμε κόσμο απ’ έξω ; Μόνοι τους κόπηκαν. Ας πρόσεχαν.
Powered by Qumana
Σάββατο, Αυγούστου 12, 2006
Προχειρότητες ... (γιατί θέλω να είμαι επιεικής)
Με την υπουργική απόφαση της 1ης Αυγούστου 2006, που υπέγραψε η Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, καθορίζεται το ωρολόγιο πρόγραμμα των ΕΠΑ.Λ, των Επαγγελματικών Λυκείων δηλαδή, που μόλις ιδρύθηκαν και πρόκειται να λειτουργήσουν από το σχολικό έτος το οποίο ξεκινάει την 1η Σεπτεμβρίου.
Είναι πολύ λογικό να υπάρχει αυτό το ωρολόγιο πρόγραμμα, για να δείχνει ποια μαθήματα και πόσες ώρες την εβδομάδα, θα διδάσκονται οι μαθητές, ανάλογα με τον τομέα που θα θελήσουν να παρακολουθήσουν.
Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα.
Όταν φτιάχνεις ένα τέτοιο ωρολόγιο πρόγραμμα και μάλιστα όταν αυτό το πρόγραμμα αφορά στην τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση, οφείλεις να έχεις σχεδιάσει την εικόνα του αποφοίτου της κάθε ειδικότητας, αυτό που ονομάζεται επαγγελματικό προφίλ, μετά να επιχειρήσεις να φτιάξεις το πρόγραμμα σπουδών και ακολούθως να το οργανώσεις σε ωρολόγιο πρόγραμμα, κατανέμοντας σε κάθε τάξη τα μαθήματα που απαιτούνται.
Απλά αυτονόητα και πασίγνωστα πράγματα είναι αυτά.
Το να δίνεις στην δημοσιότητα ένα ωρολόγιο πρόγραμμα, χωρίς τη στοιχειώδη προεργασία που αναφέρθηκε, είναι σαν να επιχειρείς να χτίσεις ένα οικοδόμημα ξεκινώντας από την οροφή.
Δύσκολο να το πετύχεις.
Εκτός κι αν φτιάχνεις τέντα για να καλύψεις αυτά που έχεις από κάτω.
Είναι πολύ λογικό να υπάρχει αυτό το ωρολόγιο πρόγραμμα, για να δείχνει ποια μαθήματα και πόσες ώρες την εβδομάδα, θα διδάσκονται οι μαθητές, ανάλογα με τον τομέα που θα θελήσουν να παρακολουθήσουν.
Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα.
Όταν φτιάχνεις ένα τέτοιο ωρολόγιο πρόγραμμα και μάλιστα όταν αυτό το πρόγραμμα αφορά στην τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση, οφείλεις να έχεις σχεδιάσει την εικόνα του αποφοίτου της κάθε ειδικότητας, αυτό που ονομάζεται επαγγελματικό προφίλ, μετά να επιχειρήσεις να φτιάξεις το πρόγραμμα σπουδών και ακολούθως να το οργανώσεις σε ωρολόγιο πρόγραμμα, κατανέμοντας σε κάθε τάξη τα μαθήματα που απαιτούνται.
Απλά αυτονόητα και πασίγνωστα πράγματα είναι αυτά.
Το να δίνεις στην δημοσιότητα ένα ωρολόγιο πρόγραμμα, χωρίς τη στοιχειώδη προεργασία που αναφέρθηκε, είναι σαν να επιχειρείς να χτίσεις ένα οικοδόμημα ξεκινώντας από την οροφή.
Δύσκολο να το πετύχεις.
Εκτός κι αν φτιάχνεις τέντα για να καλύψεις αυτά που έχεις από κάτω.
αναβάθμιση, απαξίωση ή επικίνδυνη άγνοια;
Δημοσιεύτηκε στις 4/8/2006 η απόφαση της Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων με θέμα: «Καθορισμός των κύκλων μαθημάτων, των τομέων και ειδικοτήτων των Επαγγελματικών Λυκείων και της αντιστοιχίας μεταξύ τους» .
Η πρώτη ανάγνωσή της δημιουργεί απορίες.
Η δεύτερη συναισθήματα που ποικίλουν από θυμό έως απαγοήτευση.
Κατ’ αρχήν περί τίνος πρόκειται.
Η απόφαση αυτή εκδόθηκε κατά τα προβλεπόμενα από το Νόμο 3475/2006 που πολύ πρόσφατα ψηφίστηκε στη Βουλή και δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Με αυτό το Νόμο επιχειρείται η αναμόρφωση της Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, στην Ελλάδα, αφού όπως εκτιμούσε η πολιτική ηγεσία, η δομή που προϋπήρχε δεν έκανε την τεχνική εκπαίδευση ελκυστική στους νέους, δεν ήταν αξιόπιστη στα μάτια των επαγγελματιών δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις συνεχώς μεταβαλλόμενες απαιτήσεις της οργάνωσης των επαγγελμάτων.
Πιθανόν κάποια από αυτά να ήταν σωστά, κάποια να ήταν προϊόντα της επικρατούσας άποψης χωρίς να βασίζονται στα πραγματικά δεδομένα. Συμβαίνει συχνά και συμβαίνει και από πρόσωπα που καθ’ ύλην είναι αρμόδια και υποχρεωμένα να γνωρίζουν να διαμορφώνεται μια άποψη περί του τι ισχύει, χωρίς αυτό να είναι η αλήθεια.
Η Υπουργική Απόφαση αυτή (80044/Γ2/04-08-06), θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι είναι μια τυπική πράξη, που ρυθμίζει θέματα τα οποία αφορούν σε συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού, δηλαδή στους μαθητές, στους γονείς τους, στους εκπαιδευτικούς και στα συνδικάτα τους, και συνεπώς ας τα βρουν αυτοί μεταξύ τους.
Δεν είναι όμως έτσι.
Με τη συγκεκριμένη Υπουργική Απόφαση, διαρθρώνονται οι σπουδές στα επαγγέλματα που δεν είναι ανώτατου επιπέδου.
Δηλαδή επιχειρείται η διάρθρωση των μεγαλύτερου όγκου των επαγγελμάτων που ασκούνται αυτή τη στιγμή στη χώρα μας.
Δεν ξέρω αν έχουν πλήρη συνείδηση του γεγονότος οι εκπρόσωποι της Πολιτείας, αλλά η συγκεκριμένη απόφαση πρόκειται να επηρεάσει όλον τον επαγγελματικό χάρτη. Πιθανότατα βέβαια, εξ αιτίας ακριβώς αυτής της έκτασης την οποία έχει, αλλά και του τρόπου που αντιμετωπίζει τα θέματα, να την απορρίψει η ίδια η ζωή, καθιστώντας για άλλη μια φορά το σύστημα της δευτεροβάθμιας τεχνικής εκπαίδευσης, αναξιόπιστο.
Με την απόφαση αυτή, διαμορφώνονται εννέα επαγγελματικοί τομείς, οι οποίοι αναπτύσσονται σε δεκαεπτά ειδικότητες.
Εκτός του ότι από μια απλή ανάγνωση φαίνεται να απουσιάζουν τομείς και ειδικότητες που έχουν ιδιαίτερη σημασία για την ελληνική οικονομία με πιο κραυγαλέα την απουσία ολόκληρου του τομέα των Γραφικών τεχνών, οι συντάκτες της απόφασης αυτής έχουν αποφασίσει για το ποιοι επαγγελματικοί τομείς και ειδικότητες είναι οι "εκλεκτοί "και χαίρουν εκτίμησης, ώστε οι απόφοιτοί τους να μπορούν να προσεγγίζουν στην Ανώτατη εκπαίδευση.
Έτσι ένας μαθητής που σκέπτεται να γίνει μηχανικός αυτοκινήτων, μπορεί να συμμετάσχει στη διαδικασία επιλογής για την ανώτατη εκπαίδευση, ένας μαθητής όμως που θα θελήσει να ασχοληθεί με τη διακόσμηση εσωτερικών χώρων γνωρίζει ότι δεν θα έχει αυτή τη δυνατότητα.
Ένας μαθητής που θα θελήσει να γίνει βοηθός φαρμακείου (αλήθεια από πού «ξεθάψανε» αυτή την ειδικότητα, τι συμφέροντα να εξυπηρετεί ; ) μπορεί να σκέπτεται μετά το πέρας των σπουδών του και την πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο, ενώ κάποιος που θα θελήσει να γίνει αισθητικός, ξέρει ότι αποκλείεται.
Ο κατάλογος που μπορεί να συνταχθεί είναι τεράστιος.
Οι απορίες που γεννάει αυτή η Υπουργική απόφαση πολύ περισσότερες από τα προβλήματα που υποτίθεται ότι ρυθμίζει.
Ανεξάρτητα από τα επιμέρους θέματα τα οποία θα αναδείξουν οι θεωρούμενοι ως ειδικότερα ενδιαφερόμενοι (μαθητές, καθηγητές), κατά την γνώμη μου υπάρχει μια κραυγαλέα απουσία η οποία όταν θα γίνει αντιληπτή φοβάμαι ότι θα οδηγήσει το σύστημα σε κατάρρευση.
Απουσιάζει η γνώμη των εκπροσώπων των εργαζομένων και των επαγγελματιών.
Είναι γνωστό ότι αυτοί θα κληθούν στις αρμόδιες επιτροπές να διαμορφώσουν τον κατάλογο των επαγγελματικών δικαιωμάτων των ειδικοτήτων, αλλά ακόμα περισσότερο είναι αυτοί που θα δουν τα επαγγέλματα που τώρα ασκούν, να απαξιώνονται εκπαιδευτικά.
Το έχουν πάρει υπόψη τους αυτό οι κκ συντάκτες της Υπουργικής Απόφασης και η κα Υπουργός, που την υπέγραψε;
Ε και επειδή δεν μπορώ να το "καταπιώ", μήπως κάποιος πρέπει να μάθει γράμματα στους συντάκτες Υπουργικών Αποφάσεων;
Οι αραβικοί αριθμοί είναι 1, 2, 3, 4,5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, κλπ
Οι αντίστοιχοι λατινικοί Ι, ΙΙ, ΙΙΙ, IV, ,V, VI, VII, VIII,, IX, X, XI, XII... κλπ
και οι ελληνικοί:
α', β', γ', δ' , ε', στ', ζ', η', θ', ι', ια', ιβ', ιγ', ιδ', ιε', ιστ' ....
Καλά βρε αδέρφια, πώς σας ήρθε το: α, β, γ, δ, ε, στ, ζ, η, θ, ι, κ, λ, μ, ν, .... που βάλατε στην υπουργική απόφαση;
Την αλφάβητο γράφατε; Κι αν ναι, εκείνο το στ, πού στο καλό κολλάει; Δεν σας έκανε εντύπωση;
Τετάρτη, Αυγούστου 09, 2006
αποριών συνέχεια ... αναλόγου ύφους ...
Μια παρατήρηση, που συχνά πυκνά ακούω ή διαβάζω, είναι ότι οι βαθμίδες της εκπαίδευσης θα πρέπει να αποκτήσουν μεταξύ τους ανεξαρτησία. Να μπορεί, λένε οι υποστηρικτές της άποψης ο απόφοιτος Λυκείου (και εννοούν του Γενικού Λυκείου), να απασχοληθεί σε κάποια εργασία, να κάνει κάτι χρήσιμο.
Καλό ακούγεται κατ' αρχήν.
Αυτό βέβαια το κάποια, με την αοριστία που εμπεριέχει, είναι ... κάπως κακόηχο. Άσε που η διατύπωση "να μπορεί να απασχοληθεί" παραπέμπει σε ένα όρο που μετά βδελυγμίας απορρίπτει ο πάσα ένας διανοούμενος. Καταλαβαίνετε. Τον όρο απασχολήσιμος.
Ωραία λοιπόν.
Να μπορεί να απασχοληθεί κάπου και να ζήσει αξιοπρεπώς. Για να γίνει όμως αυτό, οφείλει να έχει εκπαιδευτεί (ή να έχει καταρτισθεί; ) και να έχει αποκτήσει τις απαιτούμενες δεξιότητες ώστε να ασκήσει αυτήν την κάποια εργασία.
Πώς, Πότε, και Πού άραγε θα γίνει αυτό;
Εξυπακούεται ότι η εργασία δεν είναι μια έννοια ουδέτερη (νομικά, οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά). Κατά την άσκησή της διαμορφώνονται σχέσεις. Θα τις έλεγα με το όνομά τους, παραγωγικές και από εκεί απορρέουν μια σειρά άλλων θεμάτων, αλλά φοβάμαι ότι θα ξεστρατίσω πολύ την απορία μου, παρόλο που δεν είναι ανεξάρτητα από τον όλο προβληματισμό.
Ας επανέλθω στα υποερωτήματα της απορίας μου.
Για το πώς, θα αποκτήσει τις δεξιότητες ο μαθητής του Γενικού Λυκείου, πρέπει να παραδεχτούμε ότι χρειάζεται να υπάρξουν κατάλληλοι εκπαιδευτικοί και υποδομές. Υπάρχουν;
Μπορεί άραγε ένα πτυχιούχος του Πολυτεχνείου, που έχει διοριστεί ως καθηγητής στο Λύκειο, να εκπαιδεύσει ένα μαθητή στη χρήση της ηλεκτροκόλλησης ώστε να συγκολληθεί ένας αγωγός μέσα στη θάλασσα;
Μπορεί ένας απόφοιτος Ανώτατης Σχολής (ποιας άραγε;) να δείξει τις τεχνικές βαφής των μαλλιών; (Και η κομμωτική ένα επάγγελμα είναι, ή δεν περιλαμβάνεται στις κάποιες εργασίες;)
Αυτές είναι ειδικές δεξιότητες θα επισημάνει κάποιος, να τις αποκτήσει ο ενδιαφερόμενος σε ειδικό σχολείο.
Πέρα από το ότι αν τον ακούσουμε, θα ανοίξουμε μια νέα συζήτηση (και θα την ανοίξουμε) γι αυτά τα "ειδικά" σχολεία, τα τεχνικά, η πρώτη επισήμανση που χρειάζεται να γίνει είναι ότι εν τέλει δεν υπάρχουν δεξιότητες που να μην απαιτούν συστηματική εκπαίδευση.
Πώς λοιπόν ο μαθητής του Γενικού Λυκείου θα αποκτήσει τις απαιτούμενες δεξιότητες;
Το πού, είπαμε το έχουμε δεδομένο δεδομένο. Στο Γενικό Λύκειο. Αυτό λέει η αρχική παρατήρηση, αλλά δεν φαίνεται υλοποιήσιμη. Αν μη τι άλλο οι κτηριακές υποδομές δεν το επιτρέπουν. Μπορεί να αναλάβει και ποιος το κόστος της διαμόρφωσης, συντήρησης και συνεχούς ανανέωσης και εκσυγχρονισμού αυτώ των υποδομών, προκειμένου ο χώρος να ανταποκρίνεται στοιχειωδώς στις απαιτήσεις τέτοιων λειτουργιών;
Για το πότε, θα γίνει η εκπαίδευση αυτή, η λογική λέει ότι θα χρειαστεί είτε να επιμηκυνθεί η διάρκεια της ημερήσιας και της εβδομαδιαίας λειτουργίας του Γενικού Λυκείου και να ξεπεράσει τις τριάντα ώρες την εβδομάδα, είτε να αλλάξει η δομή του προγράμματος σπουδών, είτε και τα δυο ταυτόχρονα.(Φυσικά όλα αυτά από μόνα τους είναι νέες συζητήσεις ...)Μπορεί να γίνουν δεκτές αυτές οι αναμορφώσεις;
Είναι επιτεύξιμα όλα αυτά;
Μια ιδέα είναι γίνουν αυτά μετά την αποφοίτηση από το Λύκειο. Μα τότε η ... ευχή να μπορεί ο απόφοιτος του Λυκείου να απασχοληθεί σε κάποια εργασία, είναι εξ αρχής χωρίς αντικείμενο. Για να μην την πω ότι μου φαίνεται και ολίγον υποκριτική ...
Μπορεί άραγε η «ευχή», που φαίνεται να αποδέχονται ασμένως αρκετοί, να υλοποιηθεί;
(Ο όρος Γενικό Λύκειο δεν είναι λάθος. Αυτός είναι ο σωστός πλέον. Με το Νόμο 3475/ΦΕΚ 146 T. A/13.7.2006. ο τίτλος "Ενιαίο Λύκειο" καταργήθηκε).
Powered by Qumana
Τρίτη, Αυγούστου 08, 2006
απορία για να .. τριτώσει το κακό με τα πιπέρια ...
Όταν ανοίγει μια συζήτηση για τα θέματα Παιδείας, κατά κύριο λόγο αναλύονται τα θέματα που αφορούν στην Ανώτατη Παιδεία.
Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού όμως, δεν έχει τύχει Ανώτατης Παιδείας.
Δηλαδή;
Δεν έχουν Παιδεία οι άνθρωποι αυτοί ή αν δεχτούμε ότι έχουν μια κάποια Παιδεία, δεν είναι κάτι άξιο λόγου, ώστε να ασχοληθούμε εμείς οι υψηλοί διανοητές με αυτήν;
μια ακόμα απορία (με λίγο περισσότερο πιπέρι από την προηγούμενη..)
Τι θα πει άραγε αδιόριστος εκπαιδευτικός;
Ο τσαγκάρης της γειτονιάς μου, είναι ένας εν δυνάμει αδιόριστος εκπαιδευτικός;
Απορίες (με λίγο πιπεράκι παραπάνω ...)
Διαβάζω, ακούω, γίνομαι δέκτης διαμαρτυριών με ύφος ενοχλημένο Μα αυτό (αυτή η διαδικασία) δεν είναι εκπαίδευση, είναι κατάρτιση.
Δηλαδή;
Ένας καλά εκπαιδευμένος μηχανικός ας πούμε, δεν είναι και καταρτισμένος; Και τι τον θέλουμε περισσότερο εκπαιδευμένο ή καταρτισμένο;
Ξέρω. Το εκπαιδευμένος ή καταρτισμένος είναι ψευδοδίλλημα. Θέμα ορισμού και εννοιών είναι η παραπάνω απορία.
Όταν όμως, χωρίς να υπάρξει πλήρης αποσαφήνιση των εννοιών, γίνεται προσπάθεια να ταξινομήσει δραστηριότητες, τότε αυτή η προσπάθεια δεν είναι και πολύ καλοπροαίρετη.
Άσε που δεν υπάρχουν και ακριβείς ορισμοί για αυτές τις έννοιες (ήτοι , αυτοί που κυκλοφούν,"μπάζουν" από παντού.
Ή κάνω λάθος;
Πέμπτη, Ιουλίου 27, 2006
Περί της επιμόρφωσης κλπ κλπ των εκπαιδευτικών και άλλων συναφών ...
Επειδή έχω κουραστεί να ακούω την δικαιολογία-καραμέλα πολλών εκπαιδευτικών, ότι τους λείπει η επιμόρφωση,
αναρωτιέμαι:
Μια από τις πλέον σημαντικές λειτουργίες που επιτελεί ο εκπαιδευτικός, δεν είναι να "μαθαίνει το μαθητή πώς να μαθαίνει";
Απαντώ μόνος, Ναι και μάλιστα είναι η κυριότερη!!!!
Και ο δάσκαλος, που έχει βασική υποχρέωση "να μάθει το μαθητή να μαθαίνει", δεν οφείλει να εφαρμόσει τις διαδικασίες επί εαυτού και να αυτοεκπαιδευτεί;
Ποιος αλήθεια και σε τι θα επιμορφώσει τον εκπαιδευτικό;
Τον εκπαιδευτικό εν ενεργεία, όχι τον μέλλοντα εκπαιδευτικό..
Υποχρέωσή του, τού εκπαιδευτικού δεν είναι να μελετάει καθημερινά; (Όχι μόνον το μάθημα, που θα παραδώσει την επομένη)
Υποχρέωσή του δεν είναι να ενημερώνεται συνεχώς και αδιάλειπτα; Επί παντός του επιστητού. Προσωπικότητες διαμορφώνει, δεν βγάζει κομμάτια παραγωγής ...
Υποχρέωσή του δεν είναι να ερευνά, να πειραματίζεται να βελτιώνεται συνεχώς;
Υποχρέωσή του δεν είναι να επικοινωνεί, να ανταλλάσσει απόψεις με τους συναδέλφους του;
Ποιος θα τον επιμορφώσει καλύτερα από τον ίδιο του τον εαυτό;
Ποιος ξέρει τα προβλήματα που αυτός αντιμετωπίζει στην τάξη και τα οποία προέρχονται τόσο από τη σύνθεση και τη δυναμική της τάξης όσο και από τον εαυτό του;
Από ποιον περιμένει να ενημερωθεί για τις εξελίξεις στην επιστήμη του; Ο ίδιος δεν είναι επιστήμων;
Μα μπορεί να τα κάνει όλα αυτά μόνος του;
Φυσικά.
Αυτό είναι ο εκπαιδευτικός.
Διαφορετικά γίνεται ένας "επαγγελματίας διαβιβαστής πληροφοριών".
Αυτό θέλει να είναι;
Μήπως και οι εκπαιδευτικοί, όπως και οι μαθητές τους, θεωρούν ότι το πιο παραγωγικό κομμάτι της εργασίας τους είναι το σχολικό διάλειμμα;
Και μην ρωτήσει κανείς
-την νέα τεχνολογία πού θα την μάθουν,
γιατί θα αντιρωτήσω
-και με την επιμόρφωση που τους έγινε, σε όσους έγινε, πόσοι μπορούν να τη χρησιμοποιήσουν για τη διεξαγωγή του μαθήματος; Και αυτή η δυσκολία είναι μόνο θέμα της επιμόρφωσης;
Φυσικά, δεν θεωρώ άχρηστη την επιμόρφωση.
Ταυτόχρονα όμως δεν θεωρώ ότι αυτό είναι και το πρωτεύον, που λείπει.
αναρωτιέμαι:
Μια από τις πλέον σημαντικές λειτουργίες που επιτελεί ο εκπαιδευτικός, δεν είναι να "μαθαίνει το μαθητή πώς να μαθαίνει";
Απαντώ μόνος, Ναι και μάλιστα είναι η κυριότερη!!!!
Και ο δάσκαλος, που έχει βασική υποχρέωση "να μάθει το μαθητή να μαθαίνει", δεν οφείλει να εφαρμόσει τις διαδικασίες επί εαυτού και να αυτοεκπαιδευτεί;
Ποιος αλήθεια και σε τι θα επιμορφώσει τον εκπαιδευτικό;
Τον εκπαιδευτικό εν ενεργεία, όχι τον μέλλοντα εκπαιδευτικό..
Υποχρέωσή του, τού εκπαιδευτικού δεν είναι να μελετάει καθημερινά; (Όχι μόνον το μάθημα, που θα παραδώσει την επομένη)
Υποχρέωσή του δεν είναι να ενημερώνεται συνεχώς και αδιάλειπτα; Επί παντός του επιστητού. Προσωπικότητες διαμορφώνει, δεν βγάζει κομμάτια παραγωγής ...
Υποχρέωσή του δεν είναι να ερευνά, να πειραματίζεται να βελτιώνεται συνεχώς;
Υποχρέωσή του δεν είναι να επικοινωνεί, να ανταλλάσσει απόψεις με τους συναδέλφους του;
Ποιος θα τον επιμορφώσει καλύτερα από τον ίδιο του τον εαυτό;
Ποιος ξέρει τα προβλήματα που αυτός αντιμετωπίζει στην τάξη και τα οποία προέρχονται τόσο από τη σύνθεση και τη δυναμική της τάξης όσο και από τον εαυτό του;
Από ποιον περιμένει να ενημερωθεί για τις εξελίξεις στην επιστήμη του; Ο ίδιος δεν είναι επιστήμων;
Μα μπορεί να τα κάνει όλα αυτά μόνος του;
Φυσικά.
Αυτό είναι ο εκπαιδευτικός.
Διαφορετικά γίνεται ένας "επαγγελματίας διαβιβαστής πληροφοριών".
Αυτό θέλει να είναι;
Μήπως και οι εκπαιδευτικοί, όπως και οι μαθητές τους, θεωρούν ότι το πιο παραγωγικό κομμάτι της εργασίας τους είναι το σχολικό διάλειμμα;
Και μην ρωτήσει κανείς
-την νέα τεχνολογία πού θα την μάθουν,
γιατί θα αντιρωτήσω
-και με την επιμόρφωση που τους έγινε, σε όσους έγινε, πόσοι μπορούν να τη χρησιμοποιήσουν για τη διεξαγωγή του μαθήματος; Και αυτή η δυσκολία είναι μόνο θέμα της επιμόρφωσης;
Φυσικά, δεν θεωρώ άχρηστη την επιμόρφωση.
Ταυτόχρονα όμως δεν θεωρώ ότι αυτό είναι και το πρωτεύον, που λείπει.
Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006
Άγνοια νόμου ...
Ισχυρίζομαι, και μπορώ να επιχειρηματολογήσω επάνω σ' αυτόν τον ισχυρισμό, ότι για τα δεινά της εκπαίδευσης φταίνε κυρίως οι εκπαιδευτικοί.
Πιο σωστά φταίνε εκπαιδευτικοί και όχι όλοι οι εκπαιδευτικοί.
Το σεβαστόν Υπουργείο όμως φαίνεται ότι με άκουσε.
Και βάλθηκε να με διαψεύσει.
Είναι γνωστό σε όλους(;) ότι στα τέλη Ιουνίου, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε νέο νόμο που αφορά στη δευτεροβάθμια επαγγελματική εκπαίδευση(Ν.3475/ΦΕΚ 146τ.Α 13.7.2006).
Ο νόμος δημοσιεύτηκε και ως γνωστόν η άγνοια νόμου δεν επιτρέπεται.
Ήδη έχουν ξεκινήσει (;) προετοιμασίες για τη λειτουργία του νέου σχολείου που θα λέγεται ΕΠΑΛ (Επαγγελματικό Λύκειο) και θα αντικαταστήσει τα ΤΕΕ.
Α, και άλλαξε η ονομασία του Ενιαίου Λυκείου και θα λέγεται πλέον Γενικό Λύκειο.
Ναι όλα αυτά έγιναν και είναι ή μπορεί να γίνουν, πολύ πιο σημαντικά από όσο φαίνονται.
Η κα Υπουργός και οι επιτελείς της όμως, τα γνωρίζουν άραγε;
Ιδού τι έδειχνε το site του ΥΠΕΠΘ προ ολίγου:
Να το πω κι αυτό.
Στα "αίματα" να το ψάξω, με έβαλε τηλεφώνημα συγγενούς, που μου μετέφερε ότι γνωστός του εκπαιδευτικός σε ΤΕΕ, του είπε πως αυτός ο Νόμος δεν ψηφίστηκε.
Έτσι τους είπε, λέει, η Διευθύντριά τους (ωραίος κι αυτός. Η "κυρία έφα" και αυτός σιγά μη το ψάξει.. Να γιατί λέω για τους εκπαιδευτικούς....)
Φαίνεται όμως ότι και το ΥΠΕΠΘ την ίδια Διευθύντρια ακούει...
Σσσσσσσστ το Κράτος κοιμάται ...
Πιο σωστά φταίνε εκπαιδευτικοί και όχι όλοι οι εκπαιδευτικοί.
Το σεβαστόν Υπουργείο όμως φαίνεται ότι με άκουσε.
Και βάλθηκε να με διαψεύσει.
Είναι γνωστό σε όλους(;) ότι στα τέλη Ιουνίου, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε νέο νόμο που αφορά στη δευτεροβάθμια επαγγελματική εκπαίδευση(Ν.3475/ΦΕΚ 146τ.Α 13.7.2006).
Ο νόμος δημοσιεύτηκε και ως γνωστόν η άγνοια νόμου δεν επιτρέπεται.
Ήδη έχουν ξεκινήσει (;) προετοιμασίες για τη λειτουργία του νέου σχολείου που θα λέγεται ΕΠΑΛ (Επαγγελματικό Λύκειο) και θα αντικαταστήσει τα ΤΕΕ.
Α, και άλλαξε η ονομασία του Ενιαίου Λυκείου και θα λέγεται πλέον Γενικό Λύκειο.
Ναι όλα αυτά έγιναν και είναι ή μπορεί να γίνουν, πολύ πιο σημαντικά από όσο φαίνονται.
Η κα Υπουργός και οι επιτελείς της όμως, τα γνωρίζουν άραγε;
Ιδού τι έδειχνε το site του ΥΠΕΠΘ προ ολίγου:
Να το πω κι αυτό.
Στα "αίματα" να το ψάξω, με έβαλε τηλεφώνημα συγγενούς, που μου μετέφερε ότι γνωστός του εκπαιδευτικός σε ΤΕΕ, του είπε πως αυτός ο Νόμος δεν ψηφίστηκε.
Έτσι τους είπε, λέει, η Διευθύντριά τους (ωραίος κι αυτός. Η "κυρία έφα" και αυτός σιγά μη το ψάξει.. Να γιατί λέω για τους εκπαιδευτικούς....)
Φαίνεται όμως ότι και το ΥΠΕΠΘ την ίδια Διευθύντρια ακούει...
Σσσσσσσστ το Κράτος κοιμάται ...
Τρίτη, Ιουλίου 25, 2006
Περί των δωρεάν παροχών ...
Η συζυγική πληροφορία.
Της διπλανής μας τα ανίψια, πηγαίνουν δημοτικό στη Λεόντειο, πρόκειται να πάνε, τώρα για το καλοκαίρι, στο Λονδίνο και στο Παρίσι, μέσω του σχολείου τους .
Το σχολείο, τούς βρήκε καταλύματα και θα τους παρέξει και εκπαίδευση.
Το κόστος είναι περίπου 1000 € για κάθε προορισμό, και το κάθε πρόγραμμα διαρκεί 20 ημέρες.
Ανασήκωμα ώμων.
Απάντηση
Ε και;
Πού είναι το παράξενο; Άλλο παράξενο δηλαδή από το ότι τα παιδιά θα πάνε, αν και αυτό αναμενόμενο είναι εν πολλοίς.
Το ξέρεις.
Η Δευτεροβάθμια Τεχνική Εκπαίδευση παρέχει δωρεάν 15νθήμερα θερινά σχολεία στους μαθητές των ΤΕΕ (πριν δυο χρόνια ήταν 21ήμερα), στην Ελλάδα βέβαια, σε μέρη που ταυτόχρονα κάνουν και διακοπές, ενώ στο πρόγραμμα έχουν σειρά από εκδηλώσεις δημιουργικής απασχόλησης.
Μόνο που οι μαθητές, δεν δείχνουν ιδιαίτερη προθυμία να συμμετάσχουν.
Οι λόγοι πολλοί.
Ο κυριότερος ίσως, η εκτεταμένη μιζέρια μέσα στην οποία μεγαλώνει το παιδί και την κάνει στάση ζωής ο έφηβος.
Ο έφηβος συγκεκρικένων κοινωνικοοικονομικών στρωμάτων.
Αυτών που κατά κύριο λόγο τα παιδιά τους στέλνονται στη δευτεροβάθμια τεχνική εκπαίδευση, την οποία οι "τα φαιά φέροντες", θεωρούν "σκουπιδοτενεκέ".
Της διπλανής μας τα ανίψια, πηγαίνουν δημοτικό στη Λεόντειο, πρόκειται να πάνε, τώρα για το καλοκαίρι, στο Λονδίνο και στο Παρίσι, μέσω του σχολείου τους .
Το σχολείο, τούς βρήκε καταλύματα και θα τους παρέξει και εκπαίδευση.
Το κόστος είναι περίπου 1000 € για κάθε προορισμό, και το κάθε πρόγραμμα διαρκεί 20 ημέρες.
Ανασήκωμα ώμων.
Απάντηση
Ε και;
Πού είναι το παράξενο; Άλλο παράξενο δηλαδή από το ότι τα παιδιά θα πάνε, αν και αυτό αναμενόμενο είναι εν πολλοίς.
Το ξέρεις.
Η Δευτεροβάθμια Τεχνική Εκπαίδευση παρέχει δωρεάν 15νθήμερα θερινά σχολεία στους μαθητές των ΤΕΕ (πριν δυο χρόνια ήταν 21ήμερα), στην Ελλάδα βέβαια, σε μέρη που ταυτόχρονα κάνουν και διακοπές, ενώ στο πρόγραμμα έχουν σειρά από εκδηλώσεις δημιουργικής απασχόλησης.
Μόνο που οι μαθητές, δεν δείχνουν ιδιαίτερη προθυμία να συμμετάσχουν.
Οι λόγοι πολλοί.
Ο κυριότερος ίσως, η εκτεταμένη μιζέρια μέσα στην οποία μεγαλώνει το παιδί και την κάνει στάση ζωής ο έφηβος.
Ο έφηβος συγκεκρικένων κοινωνικοοικονομικών στρωμάτων.
Αυτών που κατά κύριο λόγο τα παιδιά τους στέλνονται στη δευτεροβάθμια τεχνική εκπαίδευση, την οποία οι "τα φαιά φέροντες", θεωρούν "σκουπιδοτενεκέ".
Παρασκευή, Ιουλίου 21, 2006
Μια παλιά αιρετική (και εξαιρετικά προκλητική) δική μου σκέψη
Η φυλακή και το σχολείο είναι θεσμοί με το ίδιο ακριβώς περιεχόμενο.
Ικανοποιούν την ίδια ανάγκη της κοινωνίας, αλλά με διαφορετικούς πληθυσμούς-στόχους !!!
Βασικός στόχος τους, η προσαρμογή του ανθρώπου στις κυρίαρχες αντιλήψεις.
Βασικό εργαλείο λειτουργίας και στους δυο θεσμούς ο εγκλεισμός.
Ικανοποιούν την ίδια ανάγκη της κοινωνίας, αλλά με διαφορετικούς πληθυσμούς-στόχους !!!
Βασικός στόχος τους, η προσαρμογή του ανθρώπου στις κυρίαρχες αντιλήψεις.
Βασικό εργαλείο λειτουργίας και στους δυο θεσμούς ο εγκλεισμός.
Παρασκευή, Ιουλίου 14, 2006
Διάλογος
Πολλά έχουν ειπωθεί για τον προσβλεπόμενο διάλογο του υπουργείου με τους πανεπιστημιακούς. Αφού πρώτα φυσικά μετατρέψαμε την παιδεία σε πτυχίο και την εκπαίδευση σε αραλίκι προτιμάμε να αράζουμε στο σχολείο και να φωνάζουμε να μην υπάρχει το αραλίκι. Αλλά ας είναι. Αλήθεια τι σημαίνει διάλογος;
Ο διάλογος πρέπει να είναι χωρίς αποκλεισμούς, προαποφασισμένα και στεγανά. Στην αντίθετη περίπτωση δεν είναι διάλογος. Και φυσικά η αντίθετη είναι η περίπτωση των κυβερνώντων. Ήδη το προσχέδιο κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση και αποκλείει από τον διάλογο ζητήματα καίριας σημασίας για την παιδεία, περιγράφει προαποφασισμένα και θέτει εμμέσως – πλην σαφώς – στεγανά για όσους θα συμμετάσχουν.
Αποκλείεται από τον διάλογο του ΥΠΕΠΘ το ζήτημα της διατήρησης του άρθρου 16 και μάλιστα με υπόμνηση ότι το ζήτημα θα συζητηθεί ανεξάρτητα στο πλαίσιο της αναθεώρησης του συντάγματος. Με τον τρόπο αυτό ναρκοθετείται εξαρχής ο διάλογος (ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα που θα μπορούσε να έχει η συζήτηση), καθώς στην Ελλάδα ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού απαιτεί την διατήρηση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της. Η τελευταία δημοσκόπηση έδωσε για το θέμα ποσοστό μεγαλύτερο του 60%.
Αποκλείεται από τον διάλογο το ζήτημα της χρηματοδότησης της παιδείας από τον κρατικό προϋπολογισμό. Μάλιστα προβλέπει μόνο κατεύθυνση των ΑΕΙ και ΤΕΙ σε επιχειρηματικές δραστηριότητες για πλήρη υποκατάσταση της χρηματοδότησης. Σε μια κοινωνία που ζητείται μόνο η ελάχιστη χρηματοδότηση για την εκπαίδευση και την βασική έρευνα και ζητείται να συζητηθεί αυτή η ελάχιστη χρηματοδότηση το υπουργείο κατευθύνει την χρηματοδότηση από πλήρεις ιδιωτικές πηγές, παραβλέποντας το γεγονός ότι δεν υπάρχει ούτε καν ιδιωτικό πανεπιστήμιο χωρίς κρατική υποστήριξη, πόσο μάλιστα το δημόσιο, το οποίο διατείνεται ότι θέλει να διατηρήσει, και αρνείται κάθε διάλογο επάνω στο θέμα.
Η ποιοτική αναβάθμιση που απαιτούμε από την παιδεία πρέπει να επέλθει σε όλες τις βαθμίδες της. Είναι ανόητο και ανεπιτυχές το να αναβαθμίσουμε μία από τις βαθμίδες της παιδείας, αφήνοντας τις υπόλοιπες, απόλυτα βασικές και υπεύθυνες για την ποιότητα των εισακτέων στα πανεπιστήμια, εντελώς ανέπαφες. Οφείλουμε να αποβλέπουμε να καταστούν όλες οι βαθμίδες της παιδείας ανταγωνιστικές και συγκρίσιμες με των άλλων χωρών, αλλά όχι απαραίτητα σύμφωνες με τις αντιλήψεις που απαιτούν ή καταλήγουν σε γραφειοκρατική διεκπεραίωση των προϋποθέσεων, των όρων και της διαδικασίας πιστοποίησης των εκπαιδευτικών μονάδων.
Οφείλουμε να προσανατολισθούμε στην κατεύθυνση εξασφάλισης παιδείας και όχι διαδικασιών για την παραγωγή φθηνών εργατικών χεριών, κατόχων κάποιου απαξιωμένου πλέων πτυχίου.
Αυτός δεν είναι διάλογος κυρία Γιαννάκου, είναι show παραπληροφόρησης της μάζας.
Ο διάλογος πρέπει να είναι χωρίς αποκλεισμούς, προαποφασισμένα και στεγανά. Στην αντίθετη περίπτωση δεν είναι διάλογος. Και φυσικά η αντίθετη είναι η περίπτωση των κυβερνώντων. Ήδη το προσχέδιο κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση και αποκλείει από τον διάλογο ζητήματα καίριας σημασίας για την παιδεία, περιγράφει προαποφασισμένα και θέτει εμμέσως – πλην σαφώς – στεγανά για όσους θα συμμετάσχουν.
Αποκλείεται από τον διάλογο του ΥΠΕΠΘ το ζήτημα της διατήρησης του άρθρου 16 και μάλιστα με υπόμνηση ότι το ζήτημα θα συζητηθεί ανεξάρτητα στο πλαίσιο της αναθεώρησης του συντάγματος. Με τον τρόπο αυτό ναρκοθετείται εξαρχής ο διάλογος (ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα που θα μπορούσε να έχει η συζήτηση), καθώς στην Ελλάδα ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού απαιτεί την διατήρηση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της. Η τελευταία δημοσκόπηση έδωσε για το θέμα ποσοστό μεγαλύτερο του 60%.
Αποκλείεται από τον διάλογο το ζήτημα της χρηματοδότησης της παιδείας από τον κρατικό προϋπολογισμό. Μάλιστα προβλέπει μόνο κατεύθυνση των ΑΕΙ και ΤΕΙ σε επιχειρηματικές δραστηριότητες για πλήρη υποκατάσταση της χρηματοδότησης. Σε μια κοινωνία που ζητείται μόνο η ελάχιστη χρηματοδότηση για την εκπαίδευση και την βασική έρευνα και ζητείται να συζητηθεί αυτή η ελάχιστη χρηματοδότηση το υπουργείο κατευθύνει την χρηματοδότηση από πλήρεις ιδιωτικές πηγές, παραβλέποντας το γεγονός ότι δεν υπάρχει ούτε καν ιδιωτικό πανεπιστήμιο χωρίς κρατική υποστήριξη, πόσο μάλιστα το δημόσιο, το οποίο διατείνεται ότι θέλει να διατηρήσει, και αρνείται κάθε διάλογο επάνω στο θέμα.
Η ποιοτική αναβάθμιση που απαιτούμε από την παιδεία πρέπει να επέλθει σε όλες τις βαθμίδες της. Είναι ανόητο και ανεπιτυχές το να αναβαθμίσουμε μία από τις βαθμίδες της παιδείας, αφήνοντας τις υπόλοιπες, απόλυτα βασικές και υπεύθυνες για την ποιότητα των εισακτέων στα πανεπιστήμια, εντελώς ανέπαφες. Οφείλουμε να αποβλέπουμε να καταστούν όλες οι βαθμίδες της παιδείας ανταγωνιστικές και συγκρίσιμες με των άλλων χωρών, αλλά όχι απαραίτητα σύμφωνες με τις αντιλήψεις που απαιτούν ή καταλήγουν σε γραφειοκρατική διεκπεραίωση των προϋποθέσεων, των όρων και της διαδικασίας πιστοποίησης των εκπαιδευτικών μονάδων.
Οφείλουμε να προσανατολισθούμε στην κατεύθυνση εξασφάλισης παιδείας και όχι διαδικασιών για την παραγωγή φθηνών εργατικών χεριών, κατόχων κάποιου απαξιωμένου πλέων πτυχίου.
Αυτός δεν είναι διάλογος κυρία Γιαννάκου, είναι show παραπληροφόρησης της μάζας.
Δευτέρα, Ιουλίου 03, 2006
συμβολή για τη διαμόρφωση του τέλειου εκπαιδευτικού συστήματος
Βρήκα μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση στην εφημερίδα "Η ΑΥΓΗ" χτες, Κυριακή.
Αντιπαράθεση επιχειρημάτων μεταξύ της Βάσως Γκιντή και του Γιώργου Σταθάκη.
Το θέμα τους:
Υπάρχουν ιδιωτικά Πανεπιστήμια στην Αμερική;
Η συζήτηση γίνεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και πολύ διδακτική και μόνο με το ερώτημα, που τίθεται.
Πώς είναι δυνατόν να αναρωτιούνται δυο άνθρωποι των γραμμάτων και να γεμίζουν τις στήλες μιας εφημερίδας, όχι για κάτι θεωρητικό ή ιδανικό, αλλά για κάτι απολύτως υπαρκτό.
Πώς είναι δυνατόν να αντιπαρατίθενται και το θέμα τους να μην είναι κάτι θεωρητικό και αφηρημένο όπως το δέον γενέσθαι!!!
Πώς είναι δυνατόν να διαφωνούν και το θέμα τους με απλά λόγια να είναι: αυτό που βλέπουμε τι είναι δημόσιο ή ιδιωτικό;
Δεν έχω κανένα λόγο να παραθέσω εδώ τα επιχειρήματά τους. Δεν είναι αυτό που θέλω να επισημάνω.
Άλλο θέλω να τονίσω. Αυτό που έτσι και αλλιώς βρίσκεται στην ουσία κάθε προβληματισμού που αναπτύσσεται.
Την ανάγκη να υπάρξει ορισμός των εννοιών για τις οποίες υπάρχει διαφωνία.
Τι ορίζεται ως δημόσιο και τι ιδιωτικό;
Αυτό είναι το κεντρικό τελικά θέμα της αντιπαράθεσης.
Γιατί τα πανεπιστήμια της Αμερικής, υπάρχουν, λειτουργούν κάνουν δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Είναι εκεί στη θέση τους, μπορεί ο καθένας να μάθει ό,τι θέλει γι αυτά από τις ιστοσελίδες τους στο διαδίκτυο.
Το θέμα λοιπόν, όπως σε όλα τελικά τα θέματα, είναι ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΒΛΕΠΩ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ.
Είναι φανερό. Αυτό που υπάρχει, υπάρχει έτσι γιατί ΕΓΩ θέλω να είναι έτσι.
Και ακριβώς ολη η προβληματική αναδεικνύει την πραγματικότητα.
Δεν μπορεί να οριστεί τίποτα αντικειμενικά.
Δεν υπάρχουν θέματα ΟΥΔΕΤΕΡΑ. Όλα θέματα, όλα τα προβλήματα και όλες οι λύσεις που επιλέγονται είναι πολιτικά και ιδεολογικά φορτισμένες.
Κι ας καμονόμαστε ότι δεν το καταλαβαίνουμε
Και τα θέματα της Παιδείας και της εκπαίδευσης ειδικότερα, είναι τα κατ' εξοχήν πολιτικοιδεολογικά φορτισμένα θέματα.
Λένε πολλοί εδώ στη χώρα μας, καλοπροαίρετα:
Μα καλά, γιατί δεν γίνεται ένας εθνικός διάλογος και αφού συμφωνήσουμε στο είδος εκπαίδευσης που θέλουμε να παραμείνουμε απαρέγκλητα σε αυτό;
Μα γιατί για να γίνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει προηγουμένως να δεχτούμε όλοι οι άνθρωποι να εγκαταλείψουμε τις κοσμοθεωρίες μας και δεχτούμε την ύπαρξη μιας και μοναδικής.
Δηλαδή να δεχτούμε όλοι ότι υπάρχει μόνο ένας τρόπος ζωής που οδηγεί τον άνθρωπο στην ευτυχία, και είναι αυτός που συμφωνήσαμε και άλλος δεν υπάρχει.
Μάλλον μοιάζει ΟΥΤΟΠΙΚΟ κάτι τέτοιο.
Στον παράδεισο ίσως να μπορούσε να υπάρξει.
Και σε μια πλήρως συνειδητή αταξική κοινωνία ενδεχομένως.
Αλλά στην κοινωνία που ζούμε, δεν νομίζω ότι είναι και πολλοί εκείνοι που θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό.
Θα ξαναφέρω εδώ κάποιες ακραίες θέσεις μου.
Το εκπαιδευτικό σύστημα που έχουμε στην χώρα μας, είναι ένα ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ εκπαιδευτικό σύστημα γιατί εν τέλει, και μέσω αυτού επιτυγχάνουμε να έχουμε την κοινωνία που επιθυμούμε.
Το εκπαιδευτικό σύστημα, κάθε εκπαιδευτικό σύστημα, λειτουργεί υπηρετώντας κάποιους κοινωνικούς σκοπούς.
Οι περισσότεροι από αυτούς τους σκοπούς, έχουν πολιτική χροιά, δεν δηλώνονται ρητά, και δεν έχουν ορατή προέλευση.
Καθορίζουν όμως τις λειτουργίες του
Είναι εύκολο να φτιάξει κανείς το τέλειο εκπαιδευτικό σύστημα, αρκεί να ορίσει επακριβώς και αναλυτικά τους σκοπούς του. (Και το πιο σημαντικό, να πείσει όλους τους άλλους να μη τους αμφισβητούν...)
Αντιπαράθεση επιχειρημάτων μεταξύ της Βάσως Γκιντή και του Γιώργου Σταθάκη.
Το θέμα τους:
Υπάρχουν ιδιωτικά Πανεπιστήμια στην Αμερική;
Η συζήτηση γίνεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και πολύ διδακτική και μόνο με το ερώτημα, που τίθεται.
Πώς είναι δυνατόν να αναρωτιούνται δυο άνθρωποι των γραμμάτων και να γεμίζουν τις στήλες μιας εφημερίδας, όχι για κάτι θεωρητικό ή ιδανικό, αλλά για κάτι απολύτως υπαρκτό.
Πώς είναι δυνατόν να αντιπαρατίθενται και το θέμα τους να μην είναι κάτι θεωρητικό και αφηρημένο όπως το δέον γενέσθαι!!!
Πώς είναι δυνατόν να διαφωνούν και το θέμα τους με απλά λόγια να είναι: αυτό που βλέπουμε τι είναι δημόσιο ή ιδιωτικό;
Δεν έχω κανένα λόγο να παραθέσω εδώ τα επιχειρήματά τους. Δεν είναι αυτό που θέλω να επισημάνω.
Άλλο θέλω να τονίσω. Αυτό που έτσι και αλλιώς βρίσκεται στην ουσία κάθε προβληματισμού που αναπτύσσεται.
Την ανάγκη να υπάρξει ορισμός των εννοιών για τις οποίες υπάρχει διαφωνία.
Τι ορίζεται ως δημόσιο και τι ιδιωτικό;
Αυτό είναι το κεντρικό τελικά θέμα της αντιπαράθεσης.
Γιατί τα πανεπιστήμια της Αμερικής, υπάρχουν, λειτουργούν κάνουν δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Είναι εκεί στη θέση τους, μπορεί ο καθένας να μάθει ό,τι θέλει γι αυτά από τις ιστοσελίδες τους στο διαδίκτυο.
Το θέμα λοιπόν, όπως σε όλα τελικά τα θέματα, είναι ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΒΛΕΠΩ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ.
Είναι φανερό. Αυτό που υπάρχει, υπάρχει έτσι γιατί ΕΓΩ θέλω να είναι έτσι.
Και ακριβώς ολη η προβληματική αναδεικνύει την πραγματικότητα.
Δεν μπορεί να οριστεί τίποτα αντικειμενικά.
Δεν υπάρχουν θέματα ΟΥΔΕΤΕΡΑ. Όλα θέματα, όλα τα προβλήματα και όλες οι λύσεις που επιλέγονται είναι πολιτικά και ιδεολογικά φορτισμένες.
Κι ας καμονόμαστε ότι δεν το καταλαβαίνουμε
Και τα θέματα της Παιδείας και της εκπαίδευσης ειδικότερα, είναι τα κατ' εξοχήν πολιτικοιδεολογικά φορτισμένα θέματα.
Λένε πολλοί εδώ στη χώρα μας, καλοπροαίρετα:
Μα καλά, γιατί δεν γίνεται ένας εθνικός διάλογος και αφού συμφωνήσουμε στο είδος εκπαίδευσης που θέλουμε να παραμείνουμε απαρέγκλητα σε αυτό;
Μα γιατί για να γίνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει προηγουμένως να δεχτούμε όλοι οι άνθρωποι να εγκαταλείψουμε τις κοσμοθεωρίες μας και δεχτούμε την ύπαρξη μιας και μοναδικής.
Δηλαδή να δεχτούμε όλοι ότι υπάρχει μόνο ένας τρόπος ζωής που οδηγεί τον άνθρωπο στην ευτυχία, και είναι αυτός που συμφωνήσαμε και άλλος δεν υπάρχει.
Μάλλον μοιάζει ΟΥΤΟΠΙΚΟ κάτι τέτοιο.
Στον παράδεισο ίσως να μπορούσε να υπάρξει.
Και σε μια πλήρως συνειδητή αταξική κοινωνία ενδεχομένως.
Αλλά στην κοινωνία που ζούμε, δεν νομίζω ότι είναι και πολλοί εκείνοι που θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό.
Θα ξαναφέρω εδώ κάποιες ακραίες θέσεις μου.
Το εκπαιδευτικό σύστημα που έχουμε στην χώρα μας, είναι ένα ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ εκπαιδευτικό σύστημα γιατί εν τέλει, και μέσω αυτού επιτυγχάνουμε να έχουμε την κοινωνία που επιθυμούμε.
Το εκπαιδευτικό σύστημα, κάθε εκπαιδευτικό σύστημα, λειτουργεί υπηρετώντας κάποιους κοινωνικούς σκοπούς.
Οι περισσότεροι από αυτούς τους σκοπούς, έχουν πολιτική χροιά, δεν δηλώνονται ρητά, και δεν έχουν ορατή προέλευση.
Καθορίζουν όμως τις λειτουργίες του
Είναι εύκολο να φτιάξει κανείς το τέλειο εκπαιδευτικό σύστημα, αρκεί να ορίσει επακριβώς και αναλυτικά τους σκοπούς του. (Και το πιο σημαντικό, να πείσει όλους τους άλλους να μη τους αμφισβητούν...)
Κυριακή, Ιουλίου 02, 2006
Αξιοκρατίας πέρι...
Αξιοκρατία: αξία και κράτος. Το κράτος της αξίας; Ή η αξία του κράτους;
Πέρα από τα λογοπαίγνια, η αξιοκρατία είναι, κατά την γνώμη μου, ένα κίβδηλο ιδεολόγημα. Όχι μόνο επειδή δεν εφαρμόζεται σε κανένα επίπεδο, αλλά κυρίως επειδή εμπεριέχει την κρίση και την σύγκριση. Για μια δίκαιη και σωστή κρίση και σύγκριση, χρειάζεται να τεθούν δεδομένα και σταθερές. Ισχύουν όμως τα δεδομένα και οι σταθερές για όλους εξίσου; Είμαστε όλοι ίδιοι; Εν τέλει, είμαστε όλοι ίσοι;
Περιορίζοντας το θέμα στο χώρο της εκπαίδευσης, που μας αφορά εδώ, και ξεκινώντας από το σχολείο, δεν μπορούμε να αποφύγουμε την εξής παρατήρηση. Όλοι οι εμπλεκόμενοι στο χώρο, δεν ξεκινούν από την ίδια αφετηρία, δεν ισχύουν για όλους τα ίδια δεδομένα, και κατά συνέπεια, δεν είναι δίκαιο να συγκρίνονται με βάση αυτά.
Κάθε άνθρωπος, είτε μαθητής, είτε δάσκαλος (αλλά και κάθε εκπαιδευτικό ίδρυμα, αν επεκτείνουμε την διαδικασία της αξιολόγησης και σε αυτά), χαρακτηρίζονται από ατομικά στοιχεία και δεδομένα. Και δεν αναφέρομαι στο κατά πόσον είμαστε όλοι έξυπνοι (προσωπικά θεωρώ εγκληματικό και ιδιατέρως άδικο, το να πιστέψουμε πως υπάρχουν έξυπνοι και ηλίθιοι -εξαιρόντας βεβαίως τις κλινικές περιπτώσεις).
Αναφέρομαι στο γεγονός ότι καθένας προέρχεται από μια οικογένεια, στα πλαίσια της οποίας έλαβε (ή δεν έλαβε) ορισμένα εφόδια, δέχτηκε (ή δεν δέχτηκε) ερεθίσματα και διαμορφώθηκε ως ένα βαθμό βάσει διαφορετικών συνθηκών. Η οικονομική κατάσταση, η ταξική προέλευση, οι συνθήκες διαβίωσεις, ιδιαιτερότητες στο οικογενειακό περιβάλλον, η γεωγραφική προέλευση, ατομικές ιδιατερότητες χαρακτηρίζουν και επικαθορίζουν όλους. Άρα, εξαρχής δεν είμαστε ίδιοι (σε καμία περίπτωση), αλλά δεν είμαστε καν ίσοι, αφού δεν απολαμβάνουμε όλοι τις ίδιες ευκαιρίες.
Πώς λοιπόν, θα κριθούμε και θα συγκριθούμε, βάσει των ίδιων κριτηρίων;
Για να μην πάμε μακριά, ένας μαθητής από το Κερατσίνι, κι ένας μαθητής από την Πολιτεία, έχουν τις ίδιες ευκαιρίες; Όχι. Κρίνονται όμως, βάσει των ίδιων δεδομένων και διαγωνίζονται στις ίδιες εξετάσεις, βαθμολογούνται ανάλογα και τελικά διαιωνίζονται οι διαφορές τους, αφού το γεγονός αυτό θα καθορίσει και την μελλοντική τους πορεία στο πανεπιστήμιο, στον εργασιακό προσανατολισμό και στη ζωή.
Με την ίδια λογική, ένα σχολείο (ή ένα Πανεπιστήμιο) στα Γρεβενά κι ένα σχολείο στο Κολωνάκι δεν ξεκινούν από την ίδια βάση, δεν έχουν τους ίδιους πόρους, στην ίδια πρόσβαση σε εξελίξεις και δεδομένα, άρα είναι άδικο να συγκρίνονται με τα ίδια κριτήρια. Το πιθανότερο είνια πως το πρώτο θα θεωρηθεί άχρηστο και το δεύτερο κατάτι ανώτερο. Το πρώτο καταδικάζεται να φυτοζωεί μέχρι να εξαφανιστεί, με όσα αυτό θα σημαίνει για την περιοχή στην οποία βρίσκεται.
Με την ίδια λογική, θεωρώ και τον θεσμό των εξετάσεων λανθασμένο και απατηλό.
Βέβαια, προφανώς γεννιέται το ερώτημα: "Και πώς θα λειτουργήσει το εκπαιδευτικό σύστημα;". Και πώς θα λειτουργήσει η κοινωνία, βέβαια, η ερώτηση τούτη τίθεται εκ των πραγμάτων αμέσως μετά.
Στην σημερινή κοινωνία, ως έχουν τα πράγματα, πιθανότατα δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Προσωπικά δεν μπορώ να σκεφτώ, παρά μόνο βελτιωτικά μέτρα που ενδεχομένως θα "μπαλώσουν τρύπες". Και δεν είμαι σε θέση να κρίνω κατά πόσον το προτεινόμενο νομοσχέδιο τις μπαλώνει ή όχι, αφού δεν έχω επαρκή ενημέρωση.
Ας τις μπλαώσουν τα μέτρα αυτά, τουλάχιστον, όσο καλυτερα γίνεται, αλλά όπως και να έχει, οι αδικίες θα συνεχίσουν να υπάρχουν, με λογική εξέλιξη την όξυνση των αντιθέσεων.
Περιορίζοντας το θέμα στο χώρο της εκπαίδευσης, που μας αφορά εδώ, και ξεκινώντας από το σχολείο, δεν μπορούμε να αποφύγουμε την εξής παρατήρηση. Όλοι οι εμπλεκόμενοι στο χώρο, δεν ξεκινούν από την ίδια αφετηρία, δεν ισχύουν για όλους τα ίδια δεδομένα, και κατά συνέπεια, δεν είναι δίκαιο να συγκρίνονται με βάση αυτά.
Κάθε άνθρωπος, είτε μαθητής, είτε δάσκαλος (αλλά και κάθε εκπαιδευτικό ίδρυμα, αν επεκτείνουμε την διαδικασία της αξιολόγησης και σε αυτά), χαρακτηρίζονται από ατομικά στοιχεία και δεδομένα. Και δεν αναφέρομαι στο κατά πόσον είμαστε όλοι έξυπνοι (προσωπικά θεωρώ εγκληματικό και ιδιατέρως άδικο, το να πιστέψουμε πως υπάρχουν έξυπνοι και ηλίθιοι -εξαιρόντας βεβαίως τις κλινικές περιπτώσεις).
Αναφέρομαι στο γεγονός ότι καθένας προέρχεται από μια οικογένεια, στα πλαίσια της οποίας έλαβε (ή δεν έλαβε) ορισμένα εφόδια, δέχτηκε (ή δεν δέχτηκε) ερεθίσματα και διαμορφώθηκε ως ένα βαθμό βάσει διαφορετικών συνθηκών. Η οικονομική κατάσταση, η ταξική προέλευση, οι συνθήκες διαβίωσεις, ιδιαιτερότητες στο οικογενειακό περιβάλλον, η γεωγραφική προέλευση, ατομικές ιδιατερότητες χαρακτηρίζουν και επικαθορίζουν όλους. Άρα, εξαρχής δεν είμαστε ίδιοι (σε καμία περίπτωση), αλλά δεν είμαστε καν ίσοι, αφού δεν απολαμβάνουμε όλοι τις ίδιες ευκαιρίες.
Πώς λοιπόν, θα κριθούμε και θα συγκριθούμε, βάσει των ίδιων κριτηρίων;
Για να μην πάμε μακριά, ένας μαθητής από το Κερατσίνι, κι ένας μαθητής από την Πολιτεία, έχουν τις ίδιες ευκαιρίες; Όχι. Κρίνονται όμως, βάσει των ίδιων δεδομένων και διαγωνίζονται στις ίδιες εξετάσεις, βαθμολογούνται ανάλογα και τελικά διαιωνίζονται οι διαφορές τους, αφού το γεγονός αυτό θα καθορίσει και την μελλοντική τους πορεία στο πανεπιστήμιο, στον εργασιακό προσανατολισμό και στη ζωή.
Με την ίδια λογική, ένα σχολείο (ή ένα Πανεπιστήμιο) στα Γρεβενά κι ένα σχολείο στο Κολωνάκι δεν ξεκινούν από την ίδια βάση, δεν έχουν τους ίδιους πόρους, στην ίδια πρόσβαση σε εξελίξεις και δεδομένα, άρα είναι άδικο να συγκρίνονται με τα ίδια κριτήρια. Το πιθανότερο είνια πως το πρώτο θα θεωρηθεί άχρηστο και το δεύτερο κατάτι ανώτερο. Το πρώτο καταδικάζεται να φυτοζωεί μέχρι να εξαφανιστεί, με όσα αυτό θα σημαίνει για την περιοχή στην οποία βρίσκεται.
Με την ίδια λογική, θεωρώ και τον θεσμό των εξετάσεων λανθασμένο και απατηλό.
Βέβαια, προφανώς γεννιέται το ερώτημα: "Και πώς θα λειτουργήσει το εκπαιδευτικό σύστημα;". Και πώς θα λειτουργήσει η κοινωνία, βέβαια, η ερώτηση τούτη τίθεται εκ των πραγμάτων αμέσως μετά.
Στην σημερινή κοινωνία, ως έχουν τα πράγματα, πιθανότατα δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Προσωπικά δεν μπορώ να σκεφτώ, παρά μόνο βελτιωτικά μέτρα που ενδεχομένως θα "μπαλώσουν τρύπες". Και δεν είμαι σε θέση να κρίνω κατά πόσον το προτεινόμενο νομοσχέδιο τις μπαλώνει ή όχι, αφού δεν έχω επαρκή ενημέρωση.
Ας τις μπλαώσουν τα μέτρα αυτά, τουλάχιστον, όσο καλυτερα γίνεται, αλλά όπως και να έχει, οι αδικίες θα συνεχίσουν να υπάρχουν, με λογική εξέλιξη την όξυνση των αντιθέσεων.
Δευτέρα, Ιουνίου 26, 2006
«Φροντιστηριακή επίδραση»
Πολλά λέγονται για την παιδεία και επικεντρώνονται στην παροχή πτυχίων και την δημιουργία επαγγελματιών. Ας δούμε ένα κρίκο της αλυσίδας της παιδείας που μπορεί να την βοηθήσει αλλά και να την βλάψει. Ας δούμε τελικά ποιο ήταν το αποτέλεσμά του στην σημερινή κατάσταση όπως διαμορφώθηκε μετά από 30 περίπου έτη.
Στην αρχή αποφάσισε ο κόσμος να σπουδάσει. Λογικό. Σωστό. Κανείς δεν είπε όχι σε ανθρώπους με παιδεία και ακόμα περισσότερο με υψηλή παιδεία που θα βοηθούσαν έτσι την ανάπτυξη της κοινωνίας μας. Στα χωριά μας λοιπόν η εξέχουσα προσωπικότητα ήταν ο δάσκαλος. Η φιλοδοξία όσων ήθελαν να γίνουν κάτι σημαντικό ήταν να γίνουν δάσκαλοι (και γιατροί). Όσοι λοιπόν πήγαιναν και σπούδαζαν βρήκαν αμέσως δουλειά. Και ο δόλιος ο πατέρας βλέποντας ότι οι φίλοι του βρήκαν άμεσα δουλειά έλεγε στο παιδί του, αλλά και το έβαζε στόχο ο ίδιος για το παιδί του, χωρίς να το ρωτήσει: Γίνε δάσκαλος. Γίνε μεγάλος και τρανός. Θα έχεις και δουλειά τι άλλο θες.
Έτσι λοιπόν πολλοί νέοι, είτε γιατί το ήθελαν, είτε γιατί τους ώθησαν, είτε γιατί τους έκαναν πλύση εγκεφάλου, είτε γιατί τους ανάγκασαν, έγιναν δάσκαλοι και καθηγητές. Στην μάχη αυτή κάποιοι γονείς είπαν να βοηθήσουν λίγο παραπάνω τα παιδιά τους. Έτσι πρότειναν σε μερικούς από τους δάσκαλους να τους κάνουν και φροντιστήριο σπίτι. Σωστό ή λάθος; Δεν είναι κανείς σε θέση να κρίνει. Σε αυτό το επίπεδο δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Παρόλο που είναι εναντίων της ιδεολογίας των ίσων ευκαιριών (μόνο το παιδάκι του γαιοκτήμονα μπορούσε να έχει και προσωπικό φροντιστή) δεν μπορείς να πεις σε έναν γονιό να μην προσπαθήσει το καλύτερο για το παιδί του.
Και γέμισαν οι θέσεις των σχολείων. Αλλά οι καθηγητές συνέχισαν να παράγονται με μεγάλους ρυθμούς. Και δημιουργήθηκε η ανεργία στον κλάδο. Και τότε είπαν, αφού έχει πέραση, γιατί δεν δημιουργούμε τα φροντιστήρια; Και εγέννηθησαν τα φροντιστήρια. Και οι μαθητές που οι γονείς τους είχαν χρήματα πήγαιναν για μία επιπλέον βοήθεια. Και οι καθηγητές συνέχισαν να παράγονται με μεγαλύτερους ρυθμούς. Και έγιναν όσα φροντιστήρια χρειάζονταν για να γεμίσουν με τα παιδιά όσων είχαν την οικονομική ευχέρεια. Μέχρι εδώ όλα καλά. Όμως υπήρχαν πολλοί καθηγητές που δεν είχαν ακόμα δουλειά. Και το σύστημα παρήγαγε ακόμα περισσότερους. Και φυσικά, με τόσες γνώσεις και την ευχή του μπαμπά να γίνουν «πεφωτισμένοι εκπαιδευτικοί» (ανεξάρτητα από το αν ήξεραν καν την έννοια της λέξεως «πεφωτισμένοι») θα γυρνούσαν στο χωράφι; Μήπως θα έπιαναν το μυστρί και το πηλοφόρι; Ή μήπως θα γινόταν υδραυλικοί; Οικονομικοί διευθυντές; Λογιστές; Για τα πρώτα, ο πατέρας τους τούς έδωσε την ευχή του και το υστέρημά του για να σπουδάσουν, ώστε να μην γίνουν ποτέ κάτι τέτοιο. Τα δεύτερα χρειαζόταν να έχουν πάρει άλλη κατεύθυνση. Άσε που από τα θρανία μέχρι τα 24, το σώμα τους δεν μπορεί πλέον να χώνεται κάτω από νεροχύτες και να κόβει σωλήνες. Ούτε ήξεραν να σφίγγουν φερούλια. Και δηλαδή μετά από 6 χρόνια προσπαθειών, θα γίνουν σουβλατζήδες; Ή θα κάνουν άλλα 4 χρόνια για να πάρουν πτυχίο λογιστικής; Και αν κάνουν όλοι το ίδιο, πάλι και οι λογιστές θα κορεσθούν. Οπότε πάλι θα πρέπει να ψάχνουν. Αλλά και πάλι τι χαζομάρες είναι αυτές; Το πήραν το πτυχίο, τώρα πρέπει να βγουν στην εργασία και συνεπώς θα ψάξουν ένα ρουσφετάκι.
Αλλά; Γιατί όχι; Αφού ούτως ή άλλως τελικά μόνο στα φροντιστήρια είναι τα λεφτά. Εκεί ο απλός κοσμάκης θα τα δώσει όλα για τους κανακάρηδες του. Τα φροντιστήρια βγάζουν περισσότερα. Οι ίδιοι οι δάσκαλοι των σχολείων συμπληρώνουν εισοδήματα από αυτά γιατί το κράτος δεν τους δίνει πολλά χρήματα. Άρα; Ε άρα απλά γιατί να ενδιαφερθούμε μωρέ για το σχολείο; Θα ψιλοαδιαφορήσουμε γι’ αυτό και θα τα δώσουμε όλα στο φροντιστήριο. Έτσι θα αναγκαστούν όλοι οι μαθητές να έρθουν και συνεπώς περισσότεροι από εμάς θα έχουν ψωμί. Στο ενδιάμεσο να καταργήσουμε και τους επιθεωρητές, να έχουμε το κεφαλάκι μας ήσυχο. Εδώ να σημειώσω ότι κανένας καθηγητής από μόνος του και αυτοβούλως δεν έκανε αυτή την σκέψη. Η «συλλογική συνείδηση» των καθηγητών όμως τους ώθησε στην πραγματοποίησή της. Αυτή, σε συνδυασμό και υποκινούμενη από το γεγονός ότι δεν είχαν να φάνε. Κάθε ένας από αυτούς ανεξάρτητα θεωρεί ότι δεν είναι σωστή σκέψη αλλά επίσης ο καθένας τους μιλώντας ανεπίσημα, αποδέχεται την ευθύνη της αδιαφορίας τους στα σχολεία, ώστε να ενισχυθεί η φροντιστηριακή διδασκαλία ως το νούμερο 1 πρόβλημα της παιδείας σήμερα. Κανείς τους όμως δεν μπορεί να το αλλάξει, παρότι εύχονται να μπορούσε να αλλάξει, γιατί θα πεινάσουν λόγω πληθώρας εκπαιδευτικών.
Ταυτόχρονα ο γονιός πληρώνει το φροντιστήριο και επιβάλλει στο παιδί του να γίνει καλό σε αυτό. Αυτό άλλωστε το πληρώνει. Το άλλο όχι (για κάποιο λόγο, δεν ξέρω ποιος είναι αυτός, όλοι μας ξεχνούμε ότι με τους φόρους μας στηρίζουμε ότι παρέχεται δημόσια). Το παιδί δεν έχει ούτε κρίση ούτε συνείδηση, αλλά αντιλαμβάνεται την ψιλο-(έως και χοντρο-) αδιαφορία των καθηγητών του, η οποία όπως οι ίδιοι έχουν παραδεχθεί οφείλεται στην πληθώρα πτυχίων. Και σου λέει. Γιατί να ενδιαφερθώ; Άσε θα μου τα μάθουν στο φροντιστήριο. Τον βολεύει κι όλας γιατί παιδί είναι, θέλει να παίξει, δεν ξέρει τι σημαίνουν ευθύνες. Ας χαβαλεδιάσω εδώ λοιπόν. Φαύλος κύκλος. Ο ένας βολεύει και ενισχύει την θέση του άλλου με αποτέλεσμα την απαξίωση των σχολείων. Κάπου εκεί μέσα υπάρχουν και παιδιά που οι γονείς τους δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν τα έξοδα του φροντιστηρίου. Οι μεγάλοι χαμένοι του παιχνιδιού. Αλλά ο μεγαλύτερος όπως αποδείχθηκε είναι η παιδεία και η τσέπη του λαού.
Κάπου στην μέση ξεπήδησαν και τα ιδιωτικά σχολεία. Στην αρχή δεν είχαν σκοπό να αντικαταστήσουν το δημόσιο, αλλά απλά να προσφέρουν άλλου είδους υπηρεσίες και παιδεία. Ήταν εντελώς «κλειστού τύπου» σχολεία. Στην πορεία όμως είδαν που βρίσκεται το ψωμί. Και αποφάσισαν να διεκδικήσουν μερίδιο από την τσέπη του λαού. Γεγονός ότι η προαναφερθείσα διαδικασία τους βόλεψε ιδιαίτερα και απουσία της δεν είναι σίγουρο ότι θα γνώριζαν την άνθιση που γνώρισαν. Γεγονός είναι επίσης ότι και πάλι οι διδάσκαλοι αυτού του φορέα ανήκουν στην γενικότερη συντεχνία των καθηγητών και ασπάστηκαν και προώθησαν την ιδέα της απαξίωσης του δημόσιου σχολείου. Άλλωστε από την αρχή, από την ευχή του μπαμπά, τα λεφτά ήταν πάντα το θέμα. Και σήμερα που έχουμε και απαξίωση των ιδεών και των ινδαλμάτων και η ανθρωπότητα πεινάει το ίδιο, ή μάλλον ακόμα περισσότερο λόγω των οικονομικών αλληλεξαρτήσεων και των επιβεβλημένων «τεχνητών αναγκών», χάθηκε το «να γίνεις μεγάλος και τρανός». Έμεινε μόνο το «να βγάλεις χρήματα». Κακό; Όχι. Όλοι μας αυτό θέλουμε τελικά, να βγάλουμε χρήματα για να ζήσουμε. Να τα βγάλουμε γιατί τα αξίζουμε όμως, όχι σε βάρος των άλλων.
Το κράτος στην όλη ιστορία τι θέση κρατάει; Ο λαός ζητάει μόρφωση (σωστότατο) και πτυχία (σωστότατο μέχρι να φτάσω στο σημείο να μην μπορώ να απορροφήσω το μεγαλύτερο ποσοστό από τους πτυχιούχους, επιλέγοντας και το ποιοτικότερο ποσοστό φυσικά). Δώστε πτυχία στον λαό να μας ξαναψηφίσει λοιπόν. Το γεγονός ότι ο (κάθε) επαγγελματικός κλάδος θα απαξιωθεί είναι δευτερεύον. Μάλιστα θα μπορώ να εκμεταλλευτώ το πρόβλημα «ρουσφετολογικά» και να κερδίσω και από την απαξίωση του πτυχίου και του κλάδου!
Όλοι οι καθηγητές συμφωνούν ανεπίσημα ότι αυτή ήταν και είναι η μεγάλη πληγή της μέσης εκπαίδευσης. Επίσημα όμως, την επόμενη που γίνεται ο διάλογος το ξεχνούν. Το υπουργείο πάλι το ξέρει. Γιατί δεν κάνει κάτι; Μα γιατί παρόλο που ο κάθε καθηγητής συμφωνεί, η συντεχνία δεν συμφωνεί και είναι επικίνδυνο να θιγούν τα συμφέροντά της.
Ποιος φταίει; Ο γονιός που νοιάζεται για το παιδί του; Όχι. Αυτός πάντα θα νοιάζεται, το αίμα νερό δεν γίνεται. Ο εκπαιδευτικός που πεινάει; Μα τον έφεραν προ τετελεσμένου οι λάθος επιλογές του κράτους του. Το παιδί που δεν έχει συνείδηση και κρίση, αλλά αυτή ακριβώς προσπαθούν να του διαμορφώσουν και αυτή είναι που στην ουσία την πληρώνει; Δεν γίνεται αυτό. Είπαμε, δεν έχει συνείδηση και κρίση, άρα δεν φταίει! Τότε ποιος; Αν οι εμπλεκόμενοι δεν φταίνε, κάτι πρέπει να φταίει.
Λαμπρό παράδειγμα ότι τελικά η αθρόα παροχή πτυχίων βλάπτει τα συμφέροντα της κοινωνίας αλλά και τον ίδιων των ανθρώπων που την αποτελούν σαν ανεξάρτητες μονάδες. Και όχι μόνο αυτό, αλλά το συγκεκριμένο παράδειγμα βλάπτει ακριβώς την ίδια την παιδεία, που είναι κοινό συμφέρον των ανθρώπων και της κοινωνίας.
Ο μηχανισμός είναι δεδομένος. Οι αντιλήψεις δεν άλλαξαν. Σε όποια αλλαγή και να κάνουμε ας τον λάβουμε υπ’ όψη μας.
Στην αρχή αποφάσισε ο κόσμος να σπουδάσει. Λογικό. Σωστό. Κανείς δεν είπε όχι σε ανθρώπους με παιδεία και ακόμα περισσότερο με υψηλή παιδεία που θα βοηθούσαν έτσι την ανάπτυξη της κοινωνίας μας. Στα χωριά μας λοιπόν η εξέχουσα προσωπικότητα ήταν ο δάσκαλος. Η φιλοδοξία όσων ήθελαν να γίνουν κάτι σημαντικό ήταν να γίνουν δάσκαλοι (και γιατροί). Όσοι λοιπόν πήγαιναν και σπούδαζαν βρήκαν αμέσως δουλειά. Και ο δόλιος ο πατέρας βλέποντας ότι οι φίλοι του βρήκαν άμεσα δουλειά έλεγε στο παιδί του, αλλά και το έβαζε στόχο ο ίδιος για το παιδί του, χωρίς να το ρωτήσει: Γίνε δάσκαλος. Γίνε μεγάλος και τρανός. Θα έχεις και δουλειά τι άλλο θες.
Έτσι λοιπόν πολλοί νέοι, είτε γιατί το ήθελαν, είτε γιατί τους ώθησαν, είτε γιατί τους έκαναν πλύση εγκεφάλου, είτε γιατί τους ανάγκασαν, έγιναν δάσκαλοι και καθηγητές. Στην μάχη αυτή κάποιοι γονείς είπαν να βοηθήσουν λίγο παραπάνω τα παιδιά τους. Έτσι πρότειναν σε μερικούς από τους δάσκαλους να τους κάνουν και φροντιστήριο σπίτι. Σωστό ή λάθος; Δεν είναι κανείς σε θέση να κρίνει. Σε αυτό το επίπεδο δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Παρόλο που είναι εναντίων της ιδεολογίας των ίσων ευκαιριών (μόνο το παιδάκι του γαιοκτήμονα μπορούσε να έχει και προσωπικό φροντιστή) δεν μπορείς να πεις σε έναν γονιό να μην προσπαθήσει το καλύτερο για το παιδί του.
Και γέμισαν οι θέσεις των σχολείων. Αλλά οι καθηγητές συνέχισαν να παράγονται με μεγάλους ρυθμούς. Και δημιουργήθηκε η ανεργία στον κλάδο. Και τότε είπαν, αφού έχει πέραση, γιατί δεν δημιουργούμε τα φροντιστήρια; Και εγέννηθησαν τα φροντιστήρια. Και οι μαθητές που οι γονείς τους είχαν χρήματα πήγαιναν για μία επιπλέον βοήθεια. Και οι καθηγητές συνέχισαν να παράγονται με μεγαλύτερους ρυθμούς. Και έγιναν όσα φροντιστήρια χρειάζονταν για να γεμίσουν με τα παιδιά όσων είχαν την οικονομική ευχέρεια. Μέχρι εδώ όλα καλά. Όμως υπήρχαν πολλοί καθηγητές που δεν είχαν ακόμα δουλειά. Και το σύστημα παρήγαγε ακόμα περισσότερους. Και φυσικά, με τόσες γνώσεις και την ευχή του μπαμπά να γίνουν «πεφωτισμένοι εκπαιδευτικοί» (ανεξάρτητα από το αν ήξεραν καν την έννοια της λέξεως «πεφωτισμένοι») θα γυρνούσαν στο χωράφι; Μήπως θα έπιαναν το μυστρί και το πηλοφόρι; Ή μήπως θα γινόταν υδραυλικοί; Οικονομικοί διευθυντές; Λογιστές; Για τα πρώτα, ο πατέρας τους τούς έδωσε την ευχή του και το υστέρημά του για να σπουδάσουν, ώστε να μην γίνουν ποτέ κάτι τέτοιο. Τα δεύτερα χρειαζόταν να έχουν πάρει άλλη κατεύθυνση. Άσε που από τα θρανία μέχρι τα 24, το σώμα τους δεν μπορεί πλέον να χώνεται κάτω από νεροχύτες και να κόβει σωλήνες. Ούτε ήξεραν να σφίγγουν φερούλια. Και δηλαδή μετά από 6 χρόνια προσπαθειών, θα γίνουν σουβλατζήδες; Ή θα κάνουν άλλα 4 χρόνια για να πάρουν πτυχίο λογιστικής; Και αν κάνουν όλοι το ίδιο, πάλι και οι λογιστές θα κορεσθούν. Οπότε πάλι θα πρέπει να ψάχνουν. Αλλά και πάλι τι χαζομάρες είναι αυτές; Το πήραν το πτυχίο, τώρα πρέπει να βγουν στην εργασία και συνεπώς θα ψάξουν ένα ρουσφετάκι.
Αλλά; Γιατί όχι; Αφού ούτως ή άλλως τελικά μόνο στα φροντιστήρια είναι τα λεφτά. Εκεί ο απλός κοσμάκης θα τα δώσει όλα για τους κανακάρηδες του. Τα φροντιστήρια βγάζουν περισσότερα. Οι ίδιοι οι δάσκαλοι των σχολείων συμπληρώνουν εισοδήματα από αυτά γιατί το κράτος δεν τους δίνει πολλά χρήματα. Άρα; Ε άρα απλά γιατί να ενδιαφερθούμε μωρέ για το σχολείο; Θα ψιλοαδιαφορήσουμε γι’ αυτό και θα τα δώσουμε όλα στο φροντιστήριο. Έτσι θα αναγκαστούν όλοι οι μαθητές να έρθουν και συνεπώς περισσότεροι από εμάς θα έχουν ψωμί. Στο ενδιάμεσο να καταργήσουμε και τους επιθεωρητές, να έχουμε το κεφαλάκι μας ήσυχο. Εδώ να σημειώσω ότι κανένας καθηγητής από μόνος του και αυτοβούλως δεν έκανε αυτή την σκέψη. Η «συλλογική συνείδηση» των καθηγητών όμως τους ώθησε στην πραγματοποίησή της. Αυτή, σε συνδυασμό και υποκινούμενη από το γεγονός ότι δεν είχαν να φάνε. Κάθε ένας από αυτούς ανεξάρτητα θεωρεί ότι δεν είναι σωστή σκέψη αλλά επίσης ο καθένας τους μιλώντας ανεπίσημα, αποδέχεται την ευθύνη της αδιαφορίας τους στα σχολεία, ώστε να ενισχυθεί η φροντιστηριακή διδασκαλία ως το νούμερο 1 πρόβλημα της παιδείας σήμερα. Κανείς τους όμως δεν μπορεί να το αλλάξει, παρότι εύχονται να μπορούσε να αλλάξει, γιατί θα πεινάσουν λόγω πληθώρας εκπαιδευτικών.
Ταυτόχρονα ο γονιός πληρώνει το φροντιστήριο και επιβάλλει στο παιδί του να γίνει καλό σε αυτό. Αυτό άλλωστε το πληρώνει. Το άλλο όχι (για κάποιο λόγο, δεν ξέρω ποιος είναι αυτός, όλοι μας ξεχνούμε ότι με τους φόρους μας στηρίζουμε ότι παρέχεται δημόσια). Το παιδί δεν έχει ούτε κρίση ούτε συνείδηση, αλλά αντιλαμβάνεται την ψιλο-(έως και χοντρο-) αδιαφορία των καθηγητών του, η οποία όπως οι ίδιοι έχουν παραδεχθεί οφείλεται στην πληθώρα πτυχίων. Και σου λέει. Γιατί να ενδιαφερθώ; Άσε θα μου τα μάθουν στο φροντιστήριο. Τον βολεύει κι όλας γιατί παιδί είναι, θέλει να παίξει, δεν ξέρει τι σημαίνουν ευθύνες. Ας χαβαλεδιάσω εδώ λοιπόν. Φαύλος κύκλος. Ο ένας βολεύει και ενισχύει την θέση του άλλου με αποτέλεσμα την απαξίωση των σχολείων. Κάπου εκεί μέσα υπάρχουν και παιδιά που οι γονείς τους δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν τα έξοδα του φροντιστηρίου. Οι μεγάλοι χαμένοι του παιχνιδιού. Αλλά ο μεγαλύτερος όπως αποδείχθηκε είναι η παιδεία και η τσέπη του λαού.
Κάπου στην μέση ξεπήδησαν και τα ιδιωτικά σχολεία. Στην αρχή δεν είχαν σκοπό να αντικαταστήσουν το δημόσιο, αλλά απλά να προσφέρουν άλλου είδους υπηρεσίες και παιδεία. Ήταν εντελώς «κλειστού τύπου» σχολεία. Στην πορεία όμως είδαν που βρίσκεται το ψωμί. Και αποφάσισαν να διεκδικήσουν μερίδιο από την τσέπη του λαού. Γεγονός ότι η προαναφερθείσα διαδικασία τους βόλεψε ιδιαίτερα και απουσία της δεν είναι σίγουρο ότι θα γνώριζαν την άνθιση που γνώρισαν. Γεγονός είναι επίσης ότι και πάλι οι διδάσκαλοι αυτού του φορέα ανήκουν στην γενικότερη συντεχνία των καθηγητών και ασπάστηκαν και προώθησαν την ιδέα της απαξίωσης του δημόσιου σχολείου. Άλλωστε από την αρχή, από την ευχή του μπαμπά, τα λεφτά ήταν πάντα το θέμα. Και σήμερα που έχουμε και απαξίωση των ιδεών και των ινδαλμάτων και η ανθρωπότητα πεινάει το ίδιο, ή μάλλον ακόμα περισσότερο λόγω των οικονομικών αλληλεξαρτήσεων και των επιβεβλημένων «τεχνητών αναγκών», χάθηκε το «να γίνεις μεγάλος και τρανός». Έμεινε μόνο το «να βγάλεις χρήματα». Κακό; Όχι. Όλοι μας αυτό θέλουμε τελικά, να βγάλουμε χρήματα για να ζήσουμε. Να τα βγάλουμε γιατί τα αξίζουμε όμως, όχι σε βάρος των άλλων.
Το κράτος στην όλη ιστορία τι θέση κρατάει; Ο λαός ζητάει μόρφωση (σωστότατο) και πτυχία (σωστότατο μέχρι να φτάσω στο σημείο να μην μπορώ να απορροφήσω το μεγαλύτερο ποσοστό από τους πτυχιούχους, επιλέγοντας και το ποιοτικότερο ποσοστό φυσικά). Δώστε πτυχία στον λαό να μας ξαναψηφίσει λοιπόν. Το γεγονός ότι ο (κάθε) επαγγελματικός κλάδος θα απαξιωθεί είναι δευτερεύον. Μάλιστα θα μπορώ να εκμεταλλευτώ το πρόβλημα «ρουσφετολογικά» και να κερδίσω και από την απαξίωση του πτυχίου και του κλάδου!
Όλοι οι καθηγητές συμφωνούν ανεπίσημα ότι αυτή ήταν και είναι η μεγάλη πληγή της μέσης εκπαίδευσης. Επίσημα όμως, την επόμενη που γίνεται ο διάλογος το ξεχνούν. Το υπουργείο πάλι το ξέρει. Γιατί δεν κάνει κάτι; Μα γιατί παρόλο που ο κάθε καθηγητής συμφωνεί, η συντεχνία δεν συμφωνεί και είναι επικίνδυνο να θιγούν τα συμφέροντά της.
Ποιος φταίει; Ο γονιός που νοιάζεται για το παιδί του; Όχι. Αυτός πάντα θα νοιάζεται, το αίμα νερό δεν γίνεται. Ο εκπαιδευτικός που πεινάει; Μα τον έφεραν προ τετελεσμένου οι λάθος επιλογές του κράτους του. Το παιδί που δεν έχει συνείδηση και κρίση, αλλά αυτή ακριβώς προσπαθούν να του διαμορφώσουν και αυτή είναι που στην ουσία την πληρώνει; Δεν γίνεται αυτό. Είπαμε, δεν έχει συνείδηση και κρίση, άρα δεν φταίει! Τότε ποιος; Αν οι εμπλεκόμενοι δεν φταίνε, κάτι πρέπει να φταίει.
Λαμπρό παράδειγμα ότι τελικά η αθρόα παροχή πτυχίων βλάπτει τα συμφέροντα της κοινωνίας αλλά και τον ίδιων των ανθρώπων που την αποτελούν σαν ανεξάρτητες μονάδες. Και όχι μόνο αυτό, αλλά το συγκεκριμένο παράδειγμα βλάπτει ακριβώς την ίδια την παιδεία, που είναι κοινό συμφέρον των ανθρώπων και της κοινωνίας.
Ο μηχανισμός είναι δεδομένος. Οι αντιλήψεις δεν άλλαξαν. Σε όποια αλλαγή και να κάνουμε ας τον λάβουμε υπ’ όψη μας.
Η μόρφωση και η παιδεία δεν συνεπάγεται πτυχίο
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
