Ολοι παρακολουθησαμε το δραμα της ηρωιδας Αμαλιας Καλυβινου. Με τις τελευταιες πνοες ζωης που της ειχαν απομεινει δημιουργησε μια ιστοσελιδα και προσπαθησε να ευαισθητοποιησει την ελληνικη κοινωνια οσο αφορα την κακη ποιοτητα της παροχης υπηρεσιων υγειας, θυμα της οποιας υπηρξε και η ιδια.
Δυστυχως, οπως αναμενοταν λογω της σοβαροτητας και του προκεχωρημενου της νοσου της, απεβιωσε την 25η μαιου 2007 κατα τις πρωτες πρωινες ωρες. Θα ταφει το σαββατο 26/5/07 και ωρα 12:30 στο νεκροταφειο της Αναστασεως στον Πειραια.
Ας ειναι αιωνια της η μνημη. Ας συνεχισει να μας φωτιζει το αστερι μας, να μας εμπνεει και να μας δινει κουραγιο στον αγωνα μας απεναντι στον κακο εαυτο μας.
Συγγνωμη Αμαλια για αυτα που δεν εκανα για σενα..
Σάββατο, Μαΐου 26, 2007
Τετάρτη, Μαΐου 23, 2007
Συνέδριο για την Επαγγελματική Εκπαίδευση.
Γίνεται ΣΥΝΕΔΡΙΟ, λέει, ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ.
Θέμα του "Η διαχρονική ανάπτυξη της ΤΕΕ στον τόπο μας- Προβλήματα και προοπτικές".
Τόπος το Ευγενίδιο Ίδρυμα απόπ 23-25 Μαΐου.
Τώρα τι ακριβώς θα εξετάσει το συνέδριο αυτό στο οποίο ΔΕΝ μετέχουν εκπρόσωποι των εργαζομένων (όχι των διδασκόντνων, των γενικώς εραζομένων) μήτε των εργοδοτών, μήτε των αυτο- απασχολουμένων, ούτε καλά καλά οι εκπαιδευτικοί της τεχνικής εκπαίδευσης, είναι λίγο αβεβαιο.
Και σε ποιους απευθύνεται άραγε; Με ποιους σκοπούς;
Πάντως, αν και το συνέδριο αυτό το συνδιοργανώνει το Ιδρυμα Ευγενίδου με το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΠΘ το αγνόησε επιδεικτικά την πρώτητου ημέρα.
Όχι ότι είναι απαραίτητα κακό αυτό, αλλά δεν θα το έλεγα και καλό.
Θα προσπαθήσω να το παρακολουθήσω, στο μέτρο του δυνατού, μολονότι οι πρώτες εντυπώσεις, οφείλω να το πω, δεν ήταν καλές.
Θέμα του "Η διαχρονική ανάπτυξη της ΤΕΕ στον τόπο μας- Προβλήματα και προοπτικές".
Τόπος το Ευγενίδιο Ίδρυμα απόπ 23-25 Μαΐου.
Τώρα τι ακριβώς θα εξετάσει το συνέδριο αυτό στο οποίο ΔΕΝ μετέχουν εκπρόσωποι των εργαζομένων (όχι των διδασκόντνων, των γενικώς εραζομένων) μήτε των εργοδοτών, μήτε των αυτο- απασχολουμένων, ούτε καλά καλά οι εκπαιδευτικοί της τεχνικής εκπαίδευσης, είναι λίγο αβεβαιο.
Και σε ποιους απευθύνεται άραγε; Με ποιους σκοπούς;
Πάντως, αν και το συνέδριο αυτό το συνδιοργανώνει το Ιδρυμα Ευγενίδου με το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΠΘ το αγνόησε επιδεικτικά την πρώτητου ημέρα.
Όχι ότι είναι απαραίτητα κακό αυτό, αλλά δεν θα το έλεγα και καλό.
Θα προσπαθήσω να το παρακολουθήσω, στο μέτρο του δυνατού, μολονότι οι πρώτες εντυπώσεις, οφείλω να το πω, δεν ήταν καλές.
Κυριακή, Απριλίου 29, 2007
Θα ασχοληθούμε σοβαρά με τα θέματα της εκπαίδευσης;
-Εννιά τρία;
Αφηρημένος ή πιο σωστά συγκεντρωμένος στα δυο περιστέρια που προσπαθώ να φωτογραφήσω, ακούω την ερώτηση από στόματος ενός νεαρού, εικοσάχρονου περίπου, προς κάποιον από την τριμελή τους παρέα.
Το μυαλό μου, ακούγοντας την ερώτηση, πάει στο αποτέλεσμα κάποιου αθλητικού γεγονότος, Κυριακή σήμερα γαρ...
-Είκοσι οχτώ, ακούω τον ερωτώμενο να απαντά και να προκαλεί τα γέλια των άλλων δύο.
-Εικοσιεπτά κάνει ρε, ξαναλέει αυτός που ρώτησε.
Ακολούθησαν και άλλες ανάλογες ερωτήσεις, αλλά τι νόημα είχε να τις παρακολουθήσω;
Άλλωστε δεν με ενδιέφερε αν ο συγκεκριμένος, προφανώς απόφοιτος Λυκείου, γνωρίζει την προπαίδεια γιατί αυτό ήταν το θέμα συζήτησης ενηλίκων Ελλήνων πολιτών το απόγευμα. Η προπαίδεια και το πόσο καλά την ξέρουν. Δυστυχώς.
Και ήταν προφανές πώς ούτε και οι άλλοι την γνωρίζουν καλά, φάνηκε από τον τρόπο που διατύπωναν την ερώτηση, και αν την γνωρίζουν, μάλλον νιώθουν ότι ξέρουν κάτι σπουδαίο.
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η απάντηση στο ερώτημα "τι μαθαίνουν τελικά οι μαθητές στα σχολεία;"
Στα σχολεία όλων των βαθμίδων εννοώ.
Καλές οι συζητήσεις για το άρθρο 16 του Συντάγματος (που ελάχιστοι έχουν προσέξει τι ακριβώς επιπτώσεις θα έχει στην ελληνική εκπαίδευση και όχι μόνον), καλές οι αντιπαραθέσεις για την αξιολόγηση των Πανεπιστημίων, για την επάρκεια των ακαδημαϊκών δασκάλων και όλα τα σχετικά.
Το περιεχόμενο σπουδών των εκπαιδευτικών δομών, όλων των βαθμίδων, που αποτελούν το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα θα μας απασχολήσει ποτέ;
Αυτό το ερώτημα, το "τι μαθαίνουν τελικά οι μαθητές στα σχολεία;", αφορά στους πολλούς. Στην πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας.
Θα ασχοληθούμε ποτέ σοβαρά με τα θέματα της εκπαίδευσης των πολλών;
Αφηρημένος ή πιο σωστά συγκεντρωμένος στα δυο περιστέρια που προσπαθώ να φωτογραφήσω, ακούω την ερώτηση από στόματος ενός νεαρού, εικοσάχρονου περίπου, προς κάποιον από την τριμελή τους παρέα.
Το μυαλό μου, ακούγοντας την ερώτηση, πάει στο αποτέλεσμα κάποιου αθλητικού γεγονότος, Κυριακή σήμερα γαρ...
-Είκοσι οχτώ, ακούω τον ερωτώμενο να απαντά και να προκαλεί τα γέλια των άλλων δύο.
-Εικοσιεπτά κάνει ρε, ξαναλέει αυτός που ρώτησε.
Ακολούθησαν και άλλες ανάλογες ερωτήσεις, αλλά τι νόημα είχε να τις παρακολουθήσω;
Άλλωστε δεν με ενδιέφερε αν ο συγκεκριμένος, προφανώς απόφοιτος Λυκείου, γνωρίζει την προπαίδεια γιατί αυτό ήταν το θέμα συζήτησης ενηλίκων Ελλήνων πολιτών το απόγευμα. Η προπαίδεια και το πόσο καλά την ξέρουν. Δυστυχώς.
Και ήταν προφανές πώς ούτε και οι άλλοι την γνωρίζουν καλά, φάνηκε από τον τρόπο που διατύπωναν την ερώτηση, και αν την γνωρίζουν, μάλλον νιώθουν ότι ξέρουν κάτι σπουδαίο.
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η απάντηση στο ερώτημα "τι μαθαίνουν τελικά οι μαθητές στα σχολεία;"
Στα σχολεία όλων των βαθμίδων εννοώ.
Καλές οι συζητήσεις για το άρθρο 16 του Συντάγματος (που ελάχιστοι έχουν προσέξει τι ακριβώς επιπτώσεις θα έχει στην ελληνική εκπαίδευση και όχι μόνον), καλές οι αντιπαραθέσεις για την αξιολόγηση των Πανεπιστημίων, για την επάρκεια των ακαδημαϊκών δασκάλων και όλα τα σχετικά.
Το περιεχόμενο σπουδών των εκπαιδευτικών δομών, όλων των βαθμίδων, που αποτελούν το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα θα μας απασχολήσει ποτέ;
Αυτό το ερώτημα, το "τι μαθαίνουν τελικά οι μαθητές στα σχολεία;", αφορά στους πολλούς. Στην πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας.
Θα ασχοληθούμε ποτέ σοβαρά με τα θέματα της εκπαίδευσης των πολλών;
Κυριακή, Φεβρουαρίου 18, 2007
H apopsi mou gia tin ekpaideusi
Agapitoi filoi tha thela na sas pw kapoies apopseis mou opws tis exw diamorfwsei mesa apo ta ouk oliga xronia pou ek"paideuomai" stin ellada,stin ameriki kai stin agglia pia kai exontas milisei me arketous filous se alles xwres..
1)oi ellines den exoume swsti ekpaideusi kai sigoura prepei na ginei mia allagi sto yparxwn systima(auto de simainei pws oi ypoloipoi eurwamerikanoi den einai megalutera zwa apo mas alla emeis de tha prepei na vlepoume ta xeirotera)
2)Ta kommata sto xwro tis ekpaideusis den prepei na exoun kamia thesi:40rides kommatoskyla ekmetalleyontai 19 xrona paidia me oramata kai pathos prokeimenou na ekviasoun tin ekastote kyvernisi gia diko tous ofelos,gia na ftiaksoun tin auli tous kai na valoun fresko aima sti mizeri zwi tous..
3)Gia na gineis panepistimiakos stis meres mas prepei na exeis isxyra politika,oikonomika kai allou eidous mesa opote de mporei na paraxthei ergo otan ta lampra miala tis xwras mas vriskontai ypo tin kathodigisi twn proanaferthentwn asxetwn.
Otan ena sistima einai toso dieftharmeno oso to ekpaideutiko stin ellada i lysi einai apla na to katastrepseis kai auto kanei i sygkekrimeni kyvernisi.Euelpistw pws me tin idiwtikopoiisi ta proanaferthenta kathikia-kathigites tha pane ston idiwtiko tomea opou oi apolaves tha einai megalyteres kai tha ksevrwmisoun ta panepistimia mas opote kai tha epanelthw me to ti tha prepei na kanoume tote.Etsi egine kai me ta idiwtika sxoleia,pigan oloi "autoi" sto mwraiti kai sto amerikaniko kollegio kai kati dimosia sxoleia sti kipseli, sto peristeri,sti n smirni ,sto xalandri kai allou kanoun ekpliktiki douleia..ypomoni,gia na gyrisei o ilios thelei douleia poly,
sas filw
1)oi ellines den exoume swsti ekpaideusi kai sigoura prepei na ginei mia allagi sto yparxwn systima(auto de simainei pws oi ypoloipoi eurwamerikanoi den einai megalutera zwa apo mas alla emeis de tha prepei na vlepoume ta xeirotera)
2)Ta kommata sto xwro tis ekpaideusis den prepei na exoun kamia thesi:40rides kommatoskyla ekmetalleyontai 19 xrona paidia me oramata kai pathos prokeimenou na ekviasoun tin ekastote kyvernisi gia diko tous ofelos,gia na ftiaksoun tin auli tous kai na valoun fresko aima sti mizeri zwi tous..
3)Gia na gineis panepistimiakos stis meres mas prepei na exeis isxyra politika,oikonomika kai allou eidous mesa opote de mporei na paraxthei ergo otan ta lampra miala tis xwras mas vriskontai ypo tin kathodigisi twn proanaferthentwn asxetwn.
Otan ena sistima einai toso dieftharmeno oso to ekpaideutiko stin ellada i lysi einai apla na to katastrepseis kai auto kanei i sygkekrimeni kyvernisi.Euelpistw pws me tin idiwtikopoiisi ta proanaferthenta kathikia-kathigites tha pane ston idiwtiko tomea opou oi apolaves tha einai megalyteres kai tha ksevrwmisoun ta panepistimia mas opote kai tha epanelthw me to ti tha prepei na kanoume tote.Etsi egine kai me ta idiwtika sxoleia,pigan oloi "autoi" sto mwraiti kai sto amerikaniko kollegio kai kati dimosia sxoleia sti kipseli, sto peristeri,sti n smirni ,sto xalandri kai allou kanoun ekpliktiki douleia..ypomoni,gia na gyrisei o ilios thelei douleia poly,
sas filw
Παρασκευή, Φεβρουαρίου 09, 2007
"Κομμουνιστικές" φαιδρότητες..
Ωραία. Το είδαμε και αυτό.
Εμφανίστηκε προχτές η Γενική Γραμματέας του ΚΚΕ, κα Παπαρήγα, σε ένα από τα πιο μεγάλα τεχνικά σχολεία στην Ελλάδα, τη Σιβιτανίδειο, για να δηλώσει ότι πρέπει να καταργηθεί αυτό το σχολείο και όλη η δευτεροβάθμια τεχνική εκπαίδευση.
Και δεν θα αναρωτηθώ για τις μερικές χιλιάδες εργαζομένων σε αυτά τα σχολεία, που θα πεταχτούν στο δρόμο.
Δεν θα αναρωτηθώ για τα εκατοντάδες χιλιάδες πτυχίων των αποφοίτων της δευτεροβάθμιας τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης που θα ακυρωθούν και συνεπώς θα αλλάξει η ζωή προς το χειρότερο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων,
θα ρωτήσω απλά, τι είδους μαρξιστική ανάλυση οδήγησε την ίδια και τους επιτελείς της, σε αυτό το συμπέρασμα;
Μήπως έχουν μπλέξει τα μικροσυμφέροντα, με τα συμφέροντα του λαού και της εργατικής τάξης για τα οποία, οι καλοί φίλοι, διατείνονται ότι μάχονται;
Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, η φαιδρότητα εν τέλει περισσεύει ...
Εμφανίστηκε προχτές η Γενική Γραμματέας του ΚΚΕ, κα Παπαρήγα, σε ένα από τα πιο μεγάλα τεχνικά σχολεία στην Ελλάδα, τη Σιβιτανίδειο, για να δηλώσει ότι πρέπει να καταργηθεί αυτό το σχολείο και όλη η δευτεροβάθμια τεχνική εκπαίδευση.
Και δεν θα αναρωτηθώ για τις μερικές χιλιάδες εργαζομένων σε αυτά τα σχολεία, που θα πεταχτούν στο δρόμο.
Δεν θα αναρωτηθώ για τα εκατοντάδες χιλιάδες πτυχίων των αποφοίτων της δευτεροβάθμιας τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης που θα ακυρωθούν και συνεπώς θα αλλάξει η ζωή προς το χειρότερο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων,
θα ρωτήσω απλά, τι είδους μαρξιστική ανάλυση οδήγησε την ίδια και τους επιτελείς της, σε αυτό το συμπέρασμα;
Μήπως έχουν μπλέξει τα μικροσυμφέροντα, με τα συμφέροντα του λαού και της εργατικής τάξης για τα οποία, οι καλοί φίλοι, διατείνονται ότι μάχονται;
Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, η φαιδρότητα εν τέλει περισσεύει ...
Πέμπτη, Ιανουαρίου 25, 2007
η ΔΡΑΣΗ της αστυνομίας ΜΕΣΑ στα ΑΕΙ
Αν αυτό επιθυμούμε, ας το επιδιώξουμε. Με τις ευλογίες του κ. Γρυσπολάκη και εκείνων των οποίων τη γνώμη και τις προθέσεις υποστηρίζει, φυσικά. Το μόνο που μας σώζει (ΑΝ) είναι ότι δεν έχουμε τόσο ωραίες βιβλιοθήκες. Οποιος ενδιαφέρεται περισσότερο, ας ρίξει μια ματιά στα (όμοια) βίντεο που ανέβασαν φοιτητές. Εκεί θα βρει διάφορα και διαφορετικά σχόλια -και περιγραφές.
Community responds to Taser use in Powell
http://dailybruin.com/news/articles.asp?id=38960
http://www.youtube.com/watch?v=5g7zlJx9u2E
By Sara Taylor
DAILY BRUIN SENIOR STAFF
staylor@media.ucla.edu
RAW FOOTAGE
UCLA Student Tasered by Police in Library
http://www.youtube.com/watch?v=5g7zlJx9u2E
Sara's Taylor reportage
(This video requires the
free QuickTime plug-in)
http://www.youtube.com/watch?v=kbPs4rzcwKE
-----------------------
With reports from Jennifer Mishory, Julia Erlandson and Lisa Connolly, Bruin senior staff.
-----------------------
With reports from Jennifer Mishory, Julia Erlandson and Lisa Connolly, Bruin senior staff.
-----------------------
Keith Olbermann on UCLA Tasing
KO's interview with Sara Taylor
http://www.youtube.com/watch?v=4ZiIebst4fc
Τετάρτη, Ιανουαρίου 24, 2007
Άλλα λόγια να...αγωνιζόμαστε
Τα δύο μεγαλύτερα προβλήματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα είναι το άσυλο και άρθρο 16 του Συντάγματος που απαγορεύει τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων. Αυτό το συμπέρασμα θα μπορούσε να εξαγάγει οποιοσδήποτε παρακολουθεί από το εξωτερικό όσα διαδραματίζονται τον τελευταίο καιρό στο χώρο της παιδείας. Αλλά και όσα προβάλλονται από τα ΜΜΕ.
Όλη αυτή η συζήτηση, όμως, είναι εντελώς αποπροσανατολιστική, αφού είναι πασιφανές ότι το πρόβλημα βρίσκεται αλλού. Ποιος νοιάζεται πραγματικά αν θα λειτουργήσουν ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα; Και αν συμβεί αυτό σημαίνει ότι θα αποτελέσουν απειλή για τα δημόσια πανεπιστήμια; Αλήθεια, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι η πραγματική απειλή των δημοσίων πανεπιστημίων;
Προφανώς, έχουν βολευτεί όλοι από την εξέλιξη των πραγμάτων, αφού για άλλη μια φορά δε χρειάζεται να γίνει επί της ουσίας συζήτηση για ένα σοβαρό θέμα. Και ίσως το σοβαρότερο όλων.
Προσωπικά δεν έχω πειστεί ότι η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων θα βλάψει την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Δεν έχω πειστεί καν αν θα υπάρξει ενδιαφέρον για ίδρυση ιδιωτικού πανεπιστημίου. Αυτό που θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι το απαξιωμένο δημόσιο πανεπιστήμιο, που υποχρηματοδοτείται, που δεν παράγει έρευνα, που κηδεμονεύεται από το κράτος. Το δημόσιο πανεπιστήμιο κινδυνεύει από τον ίδιο του τον εαυτό. Τον κακό του εαυτό που έχει πλέον επικρατήσει. Η κατάσταση πλέον έχει φτάσει στο απροχώρητο και είναι καιρός να ληφθούν σοβαρές αποφάσεις. Πρόβλημα των πανεπιστημίων δεν είναι το άσυλο. Δεν είναι οι κουκουλοφόροι. Δεν είναι η «απειλή» ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων.
Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση μεταφέρει αλλού το ενδιαφέρον και τη συζήτηση για να αποφύγει τις ευθύνες της. Το δημόσιο πανεπιστήμιο χρειάζεται περισσότερους πόρους. Άρα αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης. Το επισημαίνω γιατί ο Μπλερ πριν μερικά χρόνια στη Βρετανία βρήκε λύση μέσω των διδάκτρων. Εκεί, όμως, δεν απειλήθηκε ποτέ το δημόσιο πανεπιστήμιο από τα ιδιωτικά. Παρότι επιτρέπονται υπάρχουν 2-3 μόνο, αν δεν κάνω λάθος. Διορθώστε με.
Χρειάζεται, λοιπόν, μια γενναία αύξηση της χρηματοδότησης το ελληνικό πανεπιστήμιο, η οποία θα κατευθύνεται στη δημιουργία υποδομών, βιβλιοθηκών και σε ερευνητικά προγράμματα.
Επίσης, το ελληνικό πανεπιστήμιο πρέπει να ξεφύγει από τον ασφυκτικό έλεγχο του κράτους. Πρέπει να αποκτήσει πραγματική διοικητική αυτονομία. Να ορίζει μόνο του τις ανάγκες του και να δημιουργεί όπως θεωρεί καλύτερα τις προϋποθέσεις της ανάπτυξής του. Δεν είναι δυνατόν για την παραμικρή απόφαση να απαιτείται έγκριση από το Υπουργείο Παιδείας. Αυτή είναι μια τριτοκοσμική κατάσταση που πρέπει να εκλείψει. Αν θέλουμε να μιλάμε για πραγματικά ελεύθερο και δημιουργικό πανεπιστήμιο.
Αυτό συνεπάγεται ότι θα μπορεί μόνο του να διαχειρίζεται τους οικονομικούς του πόρους. Τα περισσότερα χρήματα δίνονται στα πανεπιστήμια μέσα από κλειστούς λογαριασμούς, πράγμα που σημαίνει ότι το πανεπιστήμιο είναι υποχρεωμένο να τα ξοδέψει σε συγκεκριμένες ανάγκες που καθορίζονται από το Υπουργείο Παιδείας. Τα πανεπιστήμια έχουν τη δυνατότητα μέσα από τα συλλογικά τους όργανα να γνωρίζουν καλύτερα ποιες είναι οι ανάγκες τους και πως πρέπει να κατανείμουν τους πόρους τους.
Δίπλα στη διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια το ελληνικό πανεπιστήμιο χρειάζεται επιτέλους να αποκτήσει ένα αξιόπιστο σύστημα αξιολόγησης. Όχι μόνο γιατί έτσι επιβάλλεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ούτε επειδή είμαστε η τελευταία χώρα της Ευρώπης (της Ευρώπης, όχι της Ε.Ε.) που έμεινε χωρίς σύστημα αξιολόγησης των πανεπιστημίων. Αλλά επειδή πρέπει να ξέρουμε ακριβώς σε ποια κατάσταση βρίσκονται τα πανεπιστήμιά μας, ποια είναι τα προβλήματά τους και που κατευθύνονται οι πόροι τους. Για να λύσεις ένα πρόβλημα πρέπει πρώτα να το εντοπίσεις. Και πρέπει να αξιολογείς και να ιεραρχείς τις ανάγκες σου. Αυτό μπορεί να γίνει καλύτερα με ένα σύστημα αξιολόγησης. Αλλά πρέπει επιτέλους να μπουν κανόνες διαφάνειας και στην διαχείριση των οικονομικών των πανεπιστημίων. Οφείλει ο πολίτης να γνωρίζει με ποιο τρόπο διαχειρίζονται και που κατευθύνονται τα χρήματά του. Μέχρι το τελευταίο ευρώ. (αυτό πρέπει να ισχύσει και σε άλλους τομείς του δημοσίου, αλλά τώρα το πανεπιστήμιο μας απασχολεί.)
Αυτά είναι που πρέπει να συζητηθούν και να αποφασιστούν. Επιτέλους. Για την αναβάθμιση των ελληνικών πανεπιστημίων. Και για να μην ξυπνήσει ένα πρωί ο κάθε ιδιοκτήτης ΙΕΚ και να πει αυθαίρετα «από σήμερα έχω πανεπιστήμιο ισότιμο με τα δημόσια.». Αν η πολιτεία έχει από πριν θεσπίσει κανόνες λειτουργίας που να ισχύουν για όλους, αλλά και να μπορούν να ελέγχονται από συγκεκριμένο σύστημα αξιολόγησης, το δημόσιο πανεπιστήμιο δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Επομένως, ας μην αποπροσανατολιζόμαστε από θέματα – πυροτεχνήματα. Τα πραγματικά προβλήματα των πανεπιστημίων είναι αλλού και απαιτούν επειγόντως λύσεις…
Όλη αυτή η συζήτηση, όμως, είναι εντελώς αποπροσανατολιστική, αφού είναι πασιφανές ότι το πρόβλημα βρίσκεται αλλού. Ποιος νοιάζεται πραγματικά αν θα λειτουργήσουν ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα; Και αν συμβεί αυτό σημαίνει ότι θα αποτελέσουν απειλή για τα δημόσια πανεπιστήμια; Αλήθεια, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι η πραγματική απειλή των δημοσίων πανεπιστημίων;
Προφανώς, έχουν βολευτεί όλοι από την εξέλιξη των πραγμάτων, αφού για άλλη μια φορά δε χρειάζεται να γίνει επί της ουσίας συζήτηση για ένα σοβαρό θέμα. Και ίσως το σοβαρότερο όλων.
Προσωπικά δεν έχω πειστεί ότι η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων θα βλάψει την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Δεν έχω πειστεί καν αν θα υπάρξει ενδιαφέρον για ίδρυση ιδιωτικού πανεπιστημίου. Αυτό που θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι το απαξιωμένο δημόσιο πανεπιστήμιο, που υποχρηματοδοτείται, που δεν παράγει έρευνα, που κηδεμονεύεται από το κράτος. Το δημόσιο πανεπιστήμιο κινδυνεύει από τον ίδιο του τον εαυτό. Τον κακό του εαυτό που έχει πλέον επικρατήσει. Η κατάσταση πλέον έχει φτάσει στο απροχώρητο και είναι καιρός να ληφθούν σοβαρές αποφάσεις. Πρόβλημα των πανεπιστημίων δεν είναι το άσυλο. Δεν είναι οι κουκουλοφόροι. Δεν είναι η «απειλή» ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων.
Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση μεταφέρει αλλού το ενδιαφέρον και τη συζήτηση για να αποφύγει τις ευθύνες της. Το δημόσιο πανεπιστήμιο χρειάζεται περισσότερους πόρους. Άρα αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης. Το επισημαίνω γιατί ο Μπλερ πριν μερικά χρόνια στη Βρετανία βρήκε λύση μέσω των διδάκτρων. Εκεί, όμως, δεν απειλήθηκε ποτέ το δημόσιο πανεπιστήμιο από τα ιδιωτικά. Παρότι επιτρέπονται υπάρχουν 2-3 μόνο, αν δεν κάνω λάθος. Διορθώστε με.
Χρειάζεται, λοιπόν, μια γενναία αύξηση της χρηματοδότησης το ελληνικό πανεπιστήμιο, η οποία θα κατευθύνεται στη δημιουργία υποδομών, βιβλιοθηκών και σε ερευνητικά προγράμματα.
Επίσης, το ελληνικό πανεπιστήμιο πρέπει να ξεφύγει από τον ασφυκτικό έλεγχο του κράτους. Πρέπει να αποκτήσει πραγματική διοικητική αυτονομία. Να ορίζει μόνο του τις ανάγκες του και να δημιουργεί όπως θεωρεί καλύτερα τις προϋποθέσεις της ανάπτυξής του. Δεν είναι δυνατόν για την παραμικρή απόφαση να απαιτείται έγκριση από το Υπουργείο Παιδείας. Αυτή είναι μια τριτοκοσμική κατάσταση που πρέπει να εκλείψει. Αν θέλουμε να μιλάμε για πραγματικά ελεύθερο και δημιουργικό πανεπιστήμιο.
Αυτό συνεπάγεται ότι θα μπορεί μόνο του να διαχειρίζεται τους οικονομικούς του πόρους. Τα περισσότερα χρήματα δίνονται στα πανεπιστήμια μέσα από κλειστούς λογαριασμούς, πράγμα που σημαίνει ότι το πανεπιστήμιο είναι υποχρεωμένο να τα ξοδέψει σε συγκεκριμένες ανάγκες που καθορίζονται από το Υπουργείο Παιδείας. Τα πανεπιστήμια έχουν τη δυνατότητα μέσα από τα συλλογικά τους όργανα να γνωρίζουν καλύτερα ποιες είναι οι ανάγκες τους και πως πρέπει να κατανείμουν τους πόρους τους.
Δίπλα στη διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια το ελληνικό πανεπιστήμιο χρειάζεται επιτέλους να αποκτήσει ένα αξιόπιστο σύστημα αξιολόγησης. Όχι μόνο γιατί έτσι επιβάλλεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ούτε επειδή είμαστε η τελευταία χώρα της Ευρώπης (της Ευρώπης, όχι της Ε.Ε.) που έμεινε χωρίς σύστημα αξιολόγησης των πανεπιστημίων. Αλλά επειδή πρέπει να ξέρουμε ακριβώς σε ποια κατάσταση βρίσκονται τα πανεπιστήμιά μας, ποια είναι τα προβλήματά τους και που κατευθύνονται οι πόροι τους. Για να λύσεις ένα πρόβλημα πρέπει πρώτα να το εντοπίσεις. Και πρέπει να αξιολογείς και να ιεραρχείς τις ανάγκες σου. Αυτό μπορεί να γίνει καλύτερα με ένα σύστημα αξιολόγησης. Αλλά πρέπει επιτέλους να μπουν κανόνες διαφάνειας και στην διαχείριση των οικονομικών των πανεπιστημίων. Οφείλει ο πολίτης να γνωρίζει με ποιο τρόπο διαχειρίζονται και που κατευθύνονται τα χρήματά του. Μέχρι το τελευταίο ευρώ. (αυτό πρέπει να ισχύσει και σε άλλους τομείς του δημοσίου, αλλά τώρα το πανεπιστήμιο μας απασχολεί.)
Αυτά είναι που πρέπει να συζητηθούν και να αποφασιστούν. Επιτέλους. Για την αναβάθμιση των ελληνικών πανεπιστημίων. Και για να μην ξυπνήσει ένα πρωί ο κάθε ιδιοκτήτης ΙΕΚ και να πει αυθαίρετα «από σήμερα έχω πανεπιστήμιο ισότιμο με τα δημόσια.». Αν η πολιτεία έχει από πριν θεσπίσει κανόνες λειτουργίας που να ισχύουν για όλους, αλλά και να μπορούν να ελέγχονται από συγκεκριμένο σύστημα αξιολόγησης, το δημόσιο πανεπιστήμιο δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Επομένως, ας μην αποπροσανατολιζόμαστε από θέματα – πυροτεχνήματα. Τα πραγματικά προβλήματα των πανεπιστημίων είναι αλλού και απαιτούν επειγόντως λύσεις…
Δευτέρα, Ιανουαρίου 22, 2007
Απορίες επί των πρωθυπουργικών τοποθετήσεων για την εκπαίδευση
Δια των πρωθυπουργικών χειλέων, δηλώθηκε ότι με την αναβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης, θα δοθεί τέρμα στις στρατιές των ανέργων πτυχιούχων των πανεπιστημίων.
Μέσα σε μια φράση, ο καλόπιστος παρατηρητής διαπιστώνει δύο ανακρίβειες.
Ή δεν είναι ανακρίβειες;
Πρώτον το Πανεπιστήμιο ΔΕΝ είναι επαγγελματική σχολή.
Ή μήπως θέλουμε να είναι, αν όχι μόνον, κυρίως επαγγελματική σχολή;
Δεύτερον
Η απασχόληση των πτυχιούχων, δεν είναι θέμα που μπορεί να λυθεί από το πανεπιστήμιο, αλλά εξαρτάται από τις συνθήκες παραγωγής και τη μορφή οικονομικής ανάπτυξης που επιχειρείται από τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες.
Δεν είναι ευθύνη των πανεπιστημίων να αυξήσουν τις θέσεις εργασίας. Είναι θέμα των γενικών και ειδικών πολιτικών της κάθε κυβέρνησης.
Βέβαια, η άλλη εναλλακτική λύση θα ήταν να μειωθεί ο αριθμός των πτυχιούχων.
Πώς μπορεί όμως να γίνει αυτό, αν στα υπάρχοντα πανεπιστήμια της χώρας, προστεθούν και ιδιωτικά;
Εκτός και αν η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων σημάνει την κατάργηση των κρατικών!!!!
Τι άραγε να εννοούσε ο πρωθυπουργός με όσα είπε;
Μέσα σε μια φράση, ο καλόπιστος παρατηρητής διαπιστώνει δύο ανακρίβειες.
Ή δεν είναι ανακρίβειες;
Πρώτον το Πανεπιστήμιο ΔΕΝ είναι επαγγελματική σχολή.
Ή μήπως θέλουμε να είναι, αν όχι μόνον, κυρίως επαγγελματική σχολή;
Δεύτερον
Η απασχόληση των πτυχιούχων, δεν είναι θέμα που μπορεί να λυθεί από το πανεπιστήμιο, αλλά εξαρτάται από τις συνθήκες παραγωγής και τη μορφή οικονομικής ανάπτυξης που επιχειρείται από τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες.
Δεν είναι ευθύνη των πανεπιστημίων να αυξήσουν τις θέσεις εργασίας. Είναι θέμα των γενικών και ειδικών πολιτικών της κάθε κυβέρνησης.
Βέβαια, η άλλη εναλλακτική λύση θα ήταν να μειωθεί ο αριθμός των πτυχιούχων.
Πώς μπορεί όμως να γίνει αυτό, αν στα υπάρχοντα πανεπιστήμια της χώρας, προστεθούν και ιδιωτικά;
Εκτός και αν η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων σημάνει την κατάργηση των κρατικών!!!!
Τι άραγε να εννοούσε ο πρωθυπουργός με όσα είπε;
Κυριακή, Ιανουαρίου 21, 2007
Tα άσχημα Πανεπιστήμια ...
Τα άσχημα πανεπιστήμια άσχημα καίγονται
 |
Δευτέρα, Ιανουαρίου 08, 2007
Άρχισε η πριμοδότηση των ιδιωτικών ΑΕΙ;
Να λοιπόν που πριν "στεγνώσει" το μελάνι μου που σχολιάζοντας εδώ, αναρωτιόμουν για το πού θα βρεθούν ενδιαφερόμενοι να φοιτήσουν και στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, η Υπουργός Παιδείας έδωσε την απάντηση. (Ειδήσεις των 8, του Mega, σήμερα 8/1/2007)
Θα μειωθεί, λέει, ο αριθμός των εισακτέων στα δημόσια(!) Πανεπιστήμια ...
Πρώτον. Από πότε τα ελληνικά πανεπιστήμια ονομάζονται δημόσια; Από όσο θυμάμαι ΔΕΝ άλλαξε ακόμα το Σύνταγμα!
Δεύτερον. Αν αυτό δεν είναι προσφορά στους αδημονούντες ιδιώτες (βλέπε σχόλιό μου, ώρα 4:58 μμ, Ιανουάριος 08, 2007 στο αμέσως προηγούμενο κείμενο), τι ακριβώς είναι;
Η μείωση του αριθμού των εισακτέων στα δημόσια (!) Πανεπιστήμια, λογικά θα αυξήσει τη ζήτηση των υπηρεσιών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, που θα προσφέρεται από τους ιδιώτες.
Θα είμαι πολύ κακός αν αρχίσω και σκέφτομαι ότι ΟΥΔΕΜΙΑ πρόθεση βελτίωσης της Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης υπάρχει, αλλά ότι εξοφλούνται γραμμάτια;
Θα μειωθεί, λέει, ο αριθμός των εισακτέων στα δημόσια(!) Πανεπιστήμια ...
Πρώτον. Από πότε τα ελληνικά πανεπιστήμια ονομάζονται δημόσια; Από όσο θυμάμαι ΔΕΝ άλλαξε ακόμα το Σύνταγμα!
Δεύτερον. Αν αυτό δεν είναι προσφορά στους αδημονούντες ιδιώτες (βλέπε σχόλιό μου, ώρα 4:58 μμ, Ιανουάριος 08, 2007 στο αμέσως προηγούμενο κείμενο), τι ακριβώς είναι;
Η μείωση του αριθμού των εισακτέων στα δημόσια (!) Πανεπιστήμια, λογικά θα αυξήσει τη ζήτηση των υπηρεσιών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, που θα προσφέρεται από τους ιδιώτες.
Θα είμαι πολύ κακός αν αρχίσω και σκέφτομαι ότι ΟΥΔΕΜΙΑ πρόθεση βελτίωσης της Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης υπάρχει, αλλά ότι εξοφλούνται γραμμάτια;
Κυριακή, Ιανουαρίου 07, 2007
Ιδιωτικά πανεπιστήμια, ανοικτή κοινωνία
Στην τελευταία διεθνή έρευνα, μεταξύ 125 χωρών, η Ελλάδα κατετάγη 60ή με βάση την ποιότητα των πανεπιστημιακών της σπουδών, στην ίδια θέση με τη Ζάμπια και είκοσι θέσεις πίσω στον κατάλογο από την Ζιμπάμπουε. Η βαθμολογία αυτή, η οποία δεν είναι φυσικά καθόλου κολακευτική για την Ελλάδα, καταδεικνύει παράλληλα και τη σκοτεινή προοπτική που μπορεί να έχει η χώρα στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης, της κοινωνίας της γνώσης, της έρευνας και των νέων τεχνολογιών.
Αυτή λοιπόν η κατάσταση στην παιδεία και η προδιαγραφόμενη εξ αυτού του λόγου δυσμενής πορεία θα πρέπει να ανατραπούν. Θα πρέπει το σκηνικό να αλλάξει άμεσα, για να υπάρξουν οι απαιτούμενες υψηλές σήμερα οικονομικές και κοινωνικές επιδόσεις. Αυτό είναι το ζητούμενο. Και τη βασική αυτή μεταβολή, όπως συμβαίνει και στις περισσότερες άλλες ευρωπαϊκές χώρες -για να μη μιλήσουμε για το τι συμβαίνει με τα αμερικανικά πανεπιστήμια- δεν μπορείς να την επιτύχεις αφήνοντας έξω από τη χρηματοδότηση τον ιδιωτικό τομέα. Τον πιο ανήσυχο και δημιουργικό, εξάλλου. Τι στο καλό ανοικτή κοινωνία μπορείς να θεωρείσαι άλλωστε, όταν λειτουργείς κάτω από τέτοια φοβικά σύνδρομα; Μήπως ζημιώθηκε η μέση εκπαίδευση στην Ελλάδα, από τη δημιουργία ισχυρών ιδιωτικών σχολείων; (πλήρες κείμενο>>>)
Αυτή λοιπόν η κατάσταση στην παιδεία και η προδιαγραφόμενη εξ αυτού του λόγου δυσμενής πορεία θα πρέπει να ανατραπούν. Θα πρέπει το σκηνικό να αλλάξει άμεσα, για να υπάρξουν οι απαιτούμενες υψηλές σήμερα οικονομικές και κοινωνικές επιδόσεις. Αυτό είναι το ζητούμενο. Και τη βασική αυτή μεταβολή, όπως συμβαίνει και στις περισσότερες άλλες ευρωπαϊκές χώρες -για να μη μιλήσουμε για το τι συμβαίνει με τα αμερικανικά πανεπιστήμια- δεν μπορείς να την επιτύχεις αφήνοντας έξω από τη χρηματοδότηση τον ιδιωτικό τομέα. Τον πιο ανήσυχο και δημιουργικό, εξάλλου. Τι στο καλό ανοικτή κοινωνία μπορείς να θεωρείσαι άλλωστε, όταν λειτουργείς κάτω από τέτοια φοβικά σύνδρομα; Μήπως ζημιώθηκε η μέση εκπαίδευση στην Ελλάδα, από τη δημιουργία ισχυρών ιδιωτικών σχολείων; (πλήρες κείμενο>>>)
Τετάρτη, Ιανουαρίου 03, 2007
Ποιά θα είναι η νέα διατύπωση του άρθρου 16 του Συντάγματος;
Δεν είναι περίεργο;
Είναι μερικές ημέρες που έχω θέσει ένα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ερώτημα, και απάντηση δεν φαίνεται να έχει κανείς.
Ποια είναι η διατύπωση που προτείνεται για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος;
Παρόλα αυτά η σχετική συζήτηση συνεχίζεται και οξύνεται και συνεχίζει να φέρνει αναταραχές από το Νηπιαγωγείο, έως τις μεταπτυχιακές σπουδές, στον ελληνικό χώρο.
Όμως, θεματικά το συγκεκριμένο άρθρο αφορά σε τρεις τομείς της οργάνωσης της κοινωνικής ζωής της χώρας.
Τον Πολιτισμό
Την Εκπαίδευση και την Παιδεία
Και τον Αθλητισμό.
Από τους τρεις αυτούς τομείς, η συζήτηση φαίνεται να εστιάζεται στην Εκπαίδευση (το ευρύτερο θέμα της Παιδείας, αντιμετωπίζεται εξ ανακλάσεως) και ειδικότερα της Τριτοβάθμιας και ακόμα πιο ειδικά στο αν θα επιτρέπεται ή όχι σε κάποιους να κερδοσκοπούν από τη μετατροπή του κοινωνικού αγαθού της φοίτησης σε ίδρυμα πανεπιστημιακού επιπέδου, σε οικονομικό προϊόν.
Στην πραγματικότητα όλη η συζήτηση έχει μετατοπιστεί σε μια σύγκρουση δυο αντιλήψεων.
Εκείνης που θέλει όλα τα αγαθά και υπηρεσίες να αποτελούν αντικείμενα διαχείρισης μέσω της αγοράς, και εκείνης που θεωρεί ότι η κοινωνία οφείλει να προσφέρει ορισμένα ή και πολλά αγαθά και υπηρεσίες, έξω από το σύστημα της αγοράς. Κατά κάποιον τρόπο ως ελεύθερα.
Στην πραγματικότητα έχουμε σύγκρουση νεοφιλελεύθερης θέσης με ένα ιδιότυπο "συνασπισμό" σοσιαλιστικής και συντηρητικής άποψης.
Όλα τα παραπάνω προκύπτουν "εκ των συμφραζομένων", γιατί θα επιμείνω ότι η παρουσίαση ρητά της πρότασης για το πώς θα διαμορφωθούν τελικά οι διατάξεις του άρθρου 16, μπορεί να κρύβει και εκπλήξεις.
Είναι πολύ περίεργο το ότι επιχειρείται να γίνει αυτή η μετατροπή με συνταγματική αναθεώρηση, όταν υπάρχουν πλευρές που ισχυρίζονται με επιχειρήματα, πως μπορεί να γίνουν οι όποιες αλλαγές με Νόμο, χωρίς αλλαγή των Συνταγματικών διατάξεων.
Είναι πολύ περίεργο το ότι οι καλοπίστως προτείνοντες την αλλαγή, δεν παρουσιάζουν ένα συνολικό πλαίσιο ενεργειών, ώστε να δοθούν λύσεις και στα άλλα προβλήματα, που τελματώνουν την εκπαίδευση.
Είναι πολύ περίεργο που οι αντιδρώντες, ΔΕΝ προτείνουν αυτοί ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ αλλαγές παρά μένουν να αμύνονται υπερασπιζόμενοι κάτι που πολλές φορές έχουν και έχουν καταδικάσει.
Είναι περίεργο που κανένας δεν λέει στους οπαδούς των κομμάτων, όλων των κομμάτων, ότι είτε μείνει έτσι το άρθρο 16 του Συντάγματος είτε αλλάξει, το όνειρο για πτυχία χαρισμένα ακόπως και μέσω αυτών βόλεμα σε μια θεσούλα στο δημόσιο, θα μείνει όνειρο.
Αν δεν γίνεις δικό μας παιδί, θέση δεν έχει!!!
Και αν είσαι δικό μας παιδί, τη θεσούλα την έχεις εξασφαλίσει και χωρίς πτυχίο.
Αρκεί μια καλή κουμπαριά.
Ναι η τελευταία παράγραφος ρίχνει πολύ το επίπεδο της συζήτησης, αλλά φοβάμαι ότι είναι η καρδιά του προβλήματος.
Υπάρχει μια σειρά ερωτημάτων, που οι απαντήσεις τους, όποιες και να είναι, δείχνουν ότι στην πραγματικότητα για τη θέση στο δημόσιο μιλάμε ή για θέση ελεγχόμενη από το δημόσιο.
Είναι σειρά ερωτημάτων που οι απαντήσεις τους δείχνουν, ότι στο μυαλό της συντριπτικής πλειοψηφίας, το πανεπιστήμιο δεν είναι τίποτα άλλο, παρά μια επαγγελματική σχολή μέσω της οποίας, μπορούμε να ελέγχουμε τη ροή των απασχολήσιμων προς τις θέσεις παραγωγής με σχετικά υψηλή αμοιβή.
Θα επαναφέρω όμως το ερώτημα.
Ποιά είναι η διατύπωση που προτείνεται για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος;
Και θα το "εμπλουτίσω".
Έχει ιδέα κανείς για το πώς προτείνεται να διαμορφωθεί το πλαίσιο των Νόμων που θα ακολουθήσουν, προκειμένου να γίνει η εφαρμογή των διατάξεων που θα έχουν αναθεωρηθεί;
Οι άλλοι τομείς στους οποίους αφορά το άρθρο 16, δεν χρειάζεται να εκσυγχρονιστούν;
Στην διεύθυνση αυτή θα βρείτε πώς έχουν κωδικοποιηθεί οι προτάσεις των δυο μεγάλων κομμάτων για την συγκεκριμένη αναθεώρηση, αλλά ...
Όπως και να έχει, καλό θα είναι να διαβαστούν ...
Είναι μερικές ημέρες που έχω θέσει ένα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ερώτημα, και απάντηση δεν φαίνεται να έχει κανείς.
Ποια είναι η διατύπωση που προτείνεται για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος;
Παρόλα αυτά η σχετική συζήτηση συνεχίζεται και οξύνεται και συνεχίζει να φέρνει αναταραχές από το Νηπιαγωγείο, έως τις μεταπτυχιακές σπουδές, στον ελληνικό χώρο.
Όμως, θεματικά το συγκεκριμένο άρθρο αφορά σε τρεις τομείς της οργάνωσης της κοινωνικής ζωής της χώρας.
Τον Πολιτισμό
Την Εκπαίδευση και την Παιδεία
Και τον Αθλητισμό.
Από τους τρεις αυτούς τομείς, η συζήτηση φαίνεται να εστιάζεται στην Εκπαίδευση (το ευρύτερο θέμα της Παιδείας, αντιμετωπίζεται εξ ανακλάσεως) και ειδικότερα της Τριτοβάθμιας και ακόμα πιο ειδικά στο αν θα επιτρέπεται ή όχι σε κάποιους να κερδοσκοπούν από τη μετατροπή του κοινωνικού αγαθού της φοίτησης σε ίδρυμα πανεπιστημιακού επιπέδου, σε οικονομικό προϊόν.
Στην πραγματικότητα όλη η συζήτηση έχει μετατοπιστεί σε μια σύγκρουση δυο αντιλήψεων.
Εκείνης που θέλει όλα τα αγαθά και υπηρεσίες να αποτελούν αντικείμενα διαχείρισης μέσω της αγοράς, και εκείνης που θεωρεί ότι η κοινωνία οφείλει να προσφέρει ορισμένα ή και πολλά αγαθά και υπηρεσίες, έξω από το σύστημα της αγοράς. Κατά κάποιον τρόπο ως ελεύθερα.
Στην πραγματικότητα έχουμε σύγκρουση νεοφιλελεύθερης θέσης με ένα ιδιότυπο "συνασπισμό" σοσιαλιστικής και συντηρητικής άποψης.
Όλα τα παραπάνω προκύπτουν "εκ των συμφραζομένων", γιατί θα επιμείνω ότι η παρουσίαση ρητά της πρότασης για το πώς θα διαμορφωθούν τελικά οι διατάξεις του άρθρου 16, μπορεί να κρύβει και εκπλήξεις.
Είναι πολύ περίεργο το ότι επιχειρείται να γίνει αυτή η μετατροπή με συνταγματική αναθεώρηση, όταν υπάρχουν πλευρές που ισχυρίζονται με επιχειρήματα, πως μπορεί να γίνουν οι όποιες αλλαγές με Νόμο, χωρίς αλλαγή των Συνταγματικών διατάξεων.
Είναι πολύ περίεργο το ότι οι καλοπίστως προτείνοντες την αλλαγή, δεν παρουσιάζουν ένα συνολικό πλαίσιο ενεργειών, ώστε να δοθούν λύσεις και στα άλλα προβλήματα, που τελματώνουν την εκπαίδευση.
Είναι πολύ περίεργο που οι αντιδρώντες, ΔΕΝ προτείνουν αυτοί ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ αλλαγές παρά μένουν να αμύνονται υπερασπιζόμενοι κάτι που πολλές φορές έχουν και έχουν καταδικάσει.
Είναι περίεργο που κανένας δεν λέει στους οπαδούς των κομμάτων, όλων των κομμάτων, ότι είτε μείνει έτσι το άρθρο 16 του Συντάγματος είτε αλλάξει, το όνειρο για πτυχία χαρισμένα ακόπως και μέσω αυτών βόλεμα σε μια θεσούλα στο δημόσιο, θα μείνει όνειρο.
Αν δεν γίνεις δικό μας παιδί, θέση δεν έχει!!!
Και αν είσαι δικό μας παιδί, τη θεσούλα την έχεις εξασφαλίσει και χωρίς πτυχίο.
Αρκεί μια καλή κουμπαριά.
Ναι η τελευταία παράγραφος ρίχνει πολύ το επίπεδο της συζήτησης, αλλά φοβάμαι ότι είναι η καρδιά του προβλήματος.
Υπάρχει μια σειρά ερωτημάτων, που οι απαντήσεις τους, όποιες και να είναι, δείχνουν ότι στην πραγματικότητα για τη θέση στο δημόσιο μιλάμε ή για θέση ελεγχόμενη από το δημόσιο.
Είναι σειρά ερωτημάτων που οι απαντήσεις τους δείχνουν, ότι στο μυαλό της συντριπτικής πλειοψηφίας, το πανεπιστήμιο δεν είναι τίποτα άλλο, παρά μια επαγγελματική σχολή μέσω της οποίας, μπορούμε να ελέγχουμε τη ροή των απασχολήσιμων προς τις θέσεις παραγωγής με σχετικά υψηλή αμοιβή.
Θα επαναφέρω όμως το ερώτημα.
Ποιά είναι η διατύπωση που προτείνεται για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος;
Και θα το "εμπλουτίσω".
Έχει ιδέα κανείς για το πώς προτείνεται να διαμορφωθεί το πλαίσιο των Νόμων που θα ακολουθήσουν, προκειμένου να γίνει η εφαρμογή των διατάξεων που θα έχουν αναθεωρηθεί;
Οι άλλοι τομείς στους οποίους αφορά το άρθρο 16, δεν χρειάζεται να εκσυγχρονιστούν;
Στην διεύθυνση αυτή θα βρείτε πώς έχουν κωδικοποιηθεί οι προτάσεις των δυο μεγάλων κομμάτων για την συγκεκριμένη αναθεώρηση, αλλά ...
Όπως και να έχει, καλό θα είναι να διαβαστούν ...
Κυριακή, Δεκεμβρίου 31, 2006
Πάλι για το άρθρο 16 ..
Γνωρίζει κάποιος το τι λέει η πρόταση της κυβέρνησης για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος ή πού θα μπορούσε κανείς να τη βρει αυτή την πρόταση;
Όχι ποια είναι η πρόθεση, αλλά πώς ακριβώς διατυπώνεται ...
Όχι ποια είναι η πρόθεση, αλλά πώς ακριβώς διατυπώνεται ...
Κυριακή, Δεκεμβρίου 24, 2006
Διάλογος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση...
Εγκαίνια η Μαριέττα, γιαούρτια οι φοιτητές
«Το υπουργείο Παιδείας, ανεξάρτητα απ' όλα, στηρίζει με τις ενέργειες και τις πράξεις του την πραγματική και ουσιαστική αναβάθμιση σε μια εποχή καταλυτικών εξελίξεων στην κοινωνία της γνώσης, που θέλει πανεπιστήμια γνώσης τα οποία θα ανταποκρίνονται στα καλύτερα διεθνή και ευρωπαϊκά κριτήρια, και όχι απλώς μικρά καταστήματα μετάδοσης πληροφοριών».
Αυτό επισήμανε χθες στην Πάτρα η υπουργός Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου και πρόσθεσε:
«Τα πανεπιστήμιά μας είναι σε θέση να παίξουν αυτό τον αναβαθμισμένο ρόλο και το υπουργείο έχει ως ρόλο του να τα στηρίξει. Εντός του 2007 θα παρουσιαστεί ο νέος νόμος για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, ο οποίος βρίσκεται στο στάδιο της διαμόρφωσης, καθώς καταθέτουν τις προτάσεις τους πολλοί πανεπιστημιακοί από διάφορους πολιτικούς χώρους. Η κυβέρνηση θα δώσει στα πανεπιστήμια της χώρας πλήρη αυτοδιοίκηση με σύστημα κοινωνικής λογοδοσίας».
Η υπουργός Παιδείας θεμελίωσε χθες τις πρώτες κτιριακές εγκαταστάσεις του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου στην περιοχή Περιβόλα Πατρών.
Την «υποδέχτηκαν» με πανό διαμαρτυρίας και συνθήματα φοιτητές και λιγοστοί δάσκαλοι, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν μπροστά από την είσοδο της υπό ανέγερση πανεπιστημιούπολης. Οι φοιτητές προσπάθησαν να φτάσουν μέχρι τον χώρο που έγινε η τελετή θεμελίωσης, χωρίς όμως αποτέλεσμα, καθώς παρεμποδίστηκαν από δυνάμεις των ΜΑΤ.
Τότε άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα εναντίον της υπουργού και των αστυνομικών δυνάμεων, πετώντας γιαούρτια και αβγά, τα οποία όμως κατέληξαν στο οδόστρωμα. Τελικά, εκπρόσωπος του υπουργείου παρέλαβε το ψήφισμα και συνομίλησε με τους συγκεντρωμένους φοιτητές. Πάντως, τα μέλη του συλλόγου των φοιτητών δεν ήρθαν καθόλου σε επαφή με την υπουργό, η οποία και έφυγε από άλλο δρόμο.
Αυτό επισήμανε χθες στην Πάτρα η υπουργός Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου και πρόσθεσε:
«Τα πανεπιστήμιά μας είναι σε θέση να παίξουν αυτό τον αναβαθμισμένο ρόλο και το υπουργείο έχει ως ρόλο του να τα στηρίξει. Εντός του 2007 θα παρουσιαστεί ο νέος νόμος για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, ο οποίος βρίσκεται στο στάδιο της διαμόρφωσης, καθώς καταθέτουν τις προτάσεις τους πολλοί πανεπιστημιακοί από διάφορους πολιτικούς χώρους. Η κυβέρνηση θα δώσει στα πανεπιστήμια της χώρας πλήρη αυτοδιοίκηση με σύστημα κοινωνικής λογοδοσίας».
Η υπουργός Παιδείας θεμελίωσε χθες τις πρώτες κτιριακές εγκαταστάσεις του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου στην περιοχή Περιβόλα Πατρών.
Την «υποδέχτηκαν» με πανό διαμαρτυρίας και συνθήματα φοιτητές και λιγοστοί δάσκαλοι, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν μπροστά από την είσοδο της υπό ανέγερση πανεπιστημιούπολης. Οι φοιτητές προσπάθησαν να φτάσουν μέχρι τον χώρο που έγινε η τελετή θεμελίωσης, χωρίς όμως αποτέλεσμα, καθώς παρεμποδίστηκαν από δυνάμεις των ΜΑΤ.
Τότε άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα εναντίον της υπουργού και των αστυνομικών δυνάμεων, πετώντας γιαούρτια και αβγά, τα οποία όμως κατέληξαν στο οδόστρωμα. Τελικά, εκπρόσωπος του υπουργείου παρέλαβε το ψήφισμα και συνομίλησε με τους συγκεντρωμένους φοιτητές. Πάντως, τα μέλη του συλλόγου των φοιτητών δεν ήρθαν καθόλου σε επαφή με την υπουργό, η οποία και έφυγε από άλλο δρόμο.
(ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 18/12/2006)
Κυριακή, Δεκεμβρίου 17, 2006
Για το άρθο 16 του Συντάγματος
Η συζήτηση για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, έχει ήδη αρχίσει.
Ας το καταστήσουμε σαφές από την αρχή.
Δεν μιλάμε για αλλαγή σε κάποιο Νόμο του Κράτους.
Μιλάμε για άρθρο του Συντάγματος των Ελλήνων.
Και δεν ξεχνάμε ότι το Σύνταγμα των Ελλήνων στη λεγόμενη ακροτελεύτια διάταξη ρητά λέει:
" Άρθρo 120
Ας το καταστήσουμε σαφές από την αρχή.
Δεν μιλάμε για αλλαγή σε κάποιο Νόμο του Κράτους.
Μιλάμε για άρθρο του Συντάγματος των Ελλήνων.
Και δεν ξεχνάμε ότι το Σύνταγμα των Ελλήνων στη λεγόμενη ακροτελεύτια διάταξη ρητά λέει:
" Άρθρo 120
1. To Σύνταγμα αυτό, πoυ ψηφίστηκε από την E' Aναθεωρητική Boυλή των Eλλήνων, υπoγράφεται από τoν Πρόεδρό της, δημoσιεύεται από τoν πρoσωρινό Πρόεδρo της Δημoκρατίας στην Eφημερίδα της Kυβερνήσεως, με διάταγμα πoυ πρoσυπoγράφεται από τo Yπoυργικό Συμβoύλιo και αρχίζει να ισχύει από τις 11 Ioυνίoυ 1975.
2. O σεβασμός στo Σύνταγμα και τoυς νόμoυς πoυ συμφωνoύν με αυτό και η αφoσίωση στην Πατρίδα και τη Δημoκρατία απoτελoύν θεμελιώδη υπoχρέωση όλων των Eλλήνων.
3. O σφετερισμός, με oπoιoνδήπoτε τρόπo, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξoυσιών πoυ απoρρέoυν από αυτή διώκεται μόλις απoκατασταθεί η νόμιμη εξoυσία, oπότε αρχίζει και η παραγραφή τoυ εγκλήματoς.
4. H τήρηση τoυ Συντάγματoς επαφίεται στoν πατριωτισμό των Eλλήνων, πoυ δικαιoύνται και υπoχρεoύνται να αντιστέκoνται με κάθε μέσo εναντίoν oπoιoυδήπoτε επιχειρεί να τo καταλύσει με τη βία. "
Τι μας λέει λοιπόν το άρθρο 16 και γιατί χρειάζεται να αναθεωρηθεί;
Προσωπικά, και το λέω εκ προοιμίου, δεν έχω πεισθεί ότι υπάρχει λόγος να αναθεωρηθεί το συγκεκριμένο άρθρο, ή αν υπάρχει λόγος, αυτός δεν μπορεί να έχει σχέση με τα αφορώντα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Επειδή όμως μιλάμε για Συνταγματική αναθεώρηση, καλό θα είναι για αρχή να μελετήσουμε το συγκεκριμένο άρθρο, και όσο μας πέφτει λόγος να καταγράψουμε τις απόψεις μας.
(Αν είναι δυνατόν να σημειώνω "όσο μου πέφτει λόγος", όταν, σε περίπτωση που κάποιος θελήσει να το ανατρέψει, ΥΠΟΧΡΕΟΥΜΑΙ να πάρω ακόμα και τα ΟΠΛΑ) !!!
Ιδού λοιπόν τι λέει ακριβώς.
'Αρθρο 16 - (Παιδεία, τέχνη, επιστήμη)
1. H τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Kράτους. H ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας δεν απαλλάσσουν από το καθήκον της υπακοής στο Σύνταγμα.
2. H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.
3. Tα έτη υποχρεωτικής φοίτησης δεν μπορεί να είναι λιγότερα από εννέα.
4. Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια. Tο Kράτος ενισχύει τους σπουδαστές που διακρίνονται, καθώς και αυτούς που έχουν ανάγκη από βοήθεια ή ειδική προστασία, ανάλογα με τις ικανότητές τους.
5. H ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση. Tα ιδρύματα αυτά τελούν υπό την εποπτεία του Kράτους, έχουν δικαίωμα να ενισχύονται οικονομικά από αυτό και λειτουργούν σύμφωνα με τους νόμους που αφορούν τους οργανισμούς τους. Συγχώνευση ή κατάτμηση ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων μπορεί να γίνει και κατά παρέκκλιση από κάθε αντίθετη διάταξη, όπως νόμος ορίζει.
Eιδικός νόμος ορίζει όσα αφορούν τους φοιτητικούς συλλόγους και τη συμμετοχή των σπουδαστών σ' αυτούς.
6. Oι καθηγητές των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων είναι δημόσιοι λειτουργοί. Tο υπόλοιπο διδακτικό προσωπικό τους επιτελεί επίσης δημόσιο λειτούργημα, με τις προϋποθέσεις που νόμος ορίζει. Tα σχετικά με την κατάσταση όλων αυτών των προσώπων καθορίζονται από τους οργανισμούς των οικείων ιδρυμάτων.
Oι καθηγητές των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων δεν μπορούν να παυθούν προτού λήξει σύμφωνα με το νόμο ο χρόνος υπηρεσίας τους παρά μόνο με τις ουσιαστικές προϋποθέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 88 παράγραφος 4 και ύστερα από απόφαση συμβουλίου που αποτελείται κατά πλειοψηφία από ανώτατους δικαστικούς λειτουργούς, όπως νόμος ορίζει.
Nόμος ορίζει το όριο της ηλικίας των καθηγητών των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων? εωσότου εκδοθεί ο νόμος αυτός οι καθηγητές που υπηρετούν αποχωρούν αυτοδικαίως μόλις λήξει το ακαδημαϊκό έτος μέσα στο οποίο συμπληρώνουν το εξηκοστό έβδομο έτος της ηλικίας τους.
7. H επαγγελματική και κάθε άλλη ειδική εκπαίδευση παρέχεται από το Kράτος και με σχολές ανώτερης βαθμίδας για χρονικό διάστημα όχι μεγαλύτερο από τρία χρόνια, όπως προβλέπεται ειδικότερα από το νόμο, που ορίζει και τα επαγγελματικά δικαιώματα όσων αποφοιτούν από τις σχολές αυτές.
8. Nόμος ορίζει τις προϋποθέσεις και τους όρους χορήγησης άδειας για την ίδρυση και λειτουργία εκπαιδευτηρίων που δεν ανήκουν στο Kράτος, τα σχετικά με την εποπτεία που ασκείται πάνω σ' αυτά, καθώς και την υπηρεσιακή κατάσταση του διδακτικού προσωπικού τους.
H σύσταση ανώτατων σχολών από ιδιώτες απαγορεύεται.
9. O αθλητισμός τελεί υπό την προστασία και την ανώτατη εποπτεία του Kράτους.
Tο Kράτος επιχορηγεί και ελέγχει τις ενώσεις των αθλητικών σωματείων κάθε είδους, όπως νόμος ορίζει. Nόμος ορίζει επίσης τη διάθεση των ενισχύσεων που παρέχονται κάθε φορά στις επιχορηγούμενες ενώσεις σύμφωνα με τον προορισμό τους.
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 11, 2006
Μεταρρύθμιση και συντεχνίες
Α. ΛΙΑΚΟΣ
Ο κ. Αντώνης Λιάκος είναι καθηγητής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Υπάρχει μεγάλη σύγχυση με το άρθρο 16 του Συντάγματος. Γι' αυτό νομίζω ότι πρέπει να είμαστε σαφείς. Η ανώτατη εκπαίδευση δεν μπορεί να είναι μόνο κρατική εξαιτίας του δυναμικού της ρόλου αλλά και της πολυμορφίας που αποκτά και πρόκειται να αποκτήσει στο εγγύς μέλλον, καθώς γίνεται το κύριο και μαζικό πεδίο εκπαίδευσης, κατάρτισης, εξειδίκευσης και προετοιμασίας της κοινωνικής ένταξης των νέων ηλικιών. Το κράτος ούτε μπορεί να προβλέψει αλλά ούτε και να οργανώσει μιας παρόμοιας έκτασης μαζική δραστηριότητα.
Με τους νόμους της αγοράς
Γιατί όμως τόσοι πολλοί έχουν αντίθετη γνώμη; Διότι φοβούνται ότι η Ανώτατη Εκπαίδευση θα ενταχθεί στην κατηγορία των «υπηρεσιών». Θα λειτουργεί με τους κανόνες και την πειθαρχία της παγκοσμιοποιημένης πλέον αγοράς ως μια υπηρεσία παροχής εκπαιδευτικών υπηρεσιών. Δηλαδή άντληση των πόρων της από τον ιδιωτικό τομέα, περιορισμός ως και κατάργηση των κρατικών επιδοτήσεων, σεβασμός των κανόνων ανταγωνισμού, κλείσιμο των μη αποδοτικών μονάδων κλπ. Στους διεθνείς οργανισμούς και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες η εκπαίδευση χαρακτηρίζεται ήδη ως υπηρεσία, αλλά υπάρχουν ισχυρές αντιστάσεις από τις ακαδημαϊκές κοινότητες και πολλές προσωπικότητες του επιστημονικού χώρου έχουν επιχειρηματολογήσει εναντίον μιας τέτοιας προοπτικής.
Ένα από τα βασικά επιχειρήματα είναι ότι ούτε η αποτελεσματικότητα ούτε η δυναμική ανάπτυξη εξυπηρετείται από τη μετατροπή αυτή και ότι εκφράζει περισσότερο τρέχουσες ιδεολογικές ροπές παρά ρεαλιστικές προσαρμογές. Ο βασικός κίνδυνος, επισημαίνουν πολλοί, είναι ότι με τον τρόπο αυτό θα εξαφανιστεί ο ευρύτερος πολιτισμικός ρόλος της εκπαίδευσης και μαζί του διανοητικές πειθαρχίες όπως οι ανθρωπιστικές ή οι κοινωνικές επιστήμες που δεν βρίσκουν άμεσο οικονομικό αντίκρισμα. Εκφράζεται ο φόβος ότι στον βωμό των ιδεοληψιών ή του πρόσκαιρου οφέλους διακυβεύονται μακροπρόθεσμα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τη φιλοσοφία της εκπαίδευσης και τον ρόλο που της αποδόθηκε στο σύγχρονο ευρωπαϊκό μοντέλο κοινωνίας.
Μεταρρύθμιση εδώ και τώρα
Αυτός ο φόβος κυριαρχεί και στην Ελλάδα, απλώς το ζήτημα εδώ είναι ότι στην ιδιωτικοποίηση δεν θα οδηγήσουν οι μεταρρυθμίσεις αλλά οι μη μεταρρυθμίσεις, η ματαίωσή τους. Αν δούμε το ευρωπαϊκό πεδίο της ανώτατης εκπαίδευσης θα διαπιστώσουμε ότι εκεί όπου τα δημόσια πανεπιστήμια είναι ισχυρά, η ιδιωτική τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι περιορισμένη ή δρα συμπληρωματικά. Αντίθετα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θάλλουν εκεί όπου η δημόσια εκπαίδευση είναι αποδιοργανωμένη και καθυστερημένη. Στην Ελλάδα επομένως το κύριο πρόβλημα είναι η αναδιοργάνωση της ανώτατης εκπαίδευσης.
Η κυβέρνηση απέτυχε να κάνει τη μεταρρύθμιση. Το γεγονός ότι συνάντησε αντίσταση δείχνει ότι δεν ήταν καλό το σχέδιό της, ότι δεν έπεισε για τις προθέσεις της και για την ικανότητά της, ότι δεν μπόρεσε να συγκροτήσει τις κατάλληλες συμμαχίες. Η αναβολή των μεταρρυθμίσεων του δημόσιου πανεπιστημίου και η πρόταξη της αναθεώρησης του άρθρου 16 δυστυχώς επιβεβαιώνει τις χειρότερες υποψίες ότι δεν ενδιαφέρεται για τη δημόσια εκπαίδευση, επομένως ότι θα την αφήσει στην τύχη της να καταρρεύσει και ότι εκείνο που την ενδιαφέρει είναι η ιδιωτική και μάλιστα χωρίς όρους και κανονισμούς. Δυστυχώς στην πορεία αυτή ρυμουλκήθηκε και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η απλόχερη παραχώρηση της δυνατότητας στην κυβέρνηση να αναθεωρήσει το άρθρο 16 με απλή πλειοψηφία, χωρίς να απαιτηθεί ένας νόμος διασφάλισης της ποιότητας και των κριτηρίων της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, ήταν τεράστιο λάθος. Το ΠαΣοΚ απέτυχε να παρουσιάσει έναν πειστικό λόγο μεταρρύθμισης με σαφείς στόχους και οριοθετημένες κατευθύνσεις.
Οι μόνες υπεύθυνες στάσεις που καταγράφηκαν είναι εκείνες οι οποίες εκφράστηκαν μέσα από τις πανεπιστημιακές κινήσεις μεταρρύθμισης. Ως τώρα έχουν καταγραφεί τρεις και έχουν καταθέσει προτάσεις λιγότερο ή περισσότερο λεπτομερείς. Είναι επείγον τώρα αυτή η συμφωνία να καταγραφεί με συγκεκριμένο τρόπο και να αποτελέσει τη βάση ενός πανεπιστημιακού μετώπου που θα πάρει τη μπάλα από τα αδρανή πόδια της κυβέρνησης και από τα αδύναμα της αντιπολίτευσης και θα παίξει επιθετικά. Στόχος πρέπει να είναι η σύνταξη ενός σχεδίου μεταρρυθμίσεων οι οποίες να περάσουν στην τρέχουσα και όχι να παραπεμφθούν στην επόμενη Βουλή. Μπορούμε να συμφωνήσουμε σε ένα αρκετά μεγάλο αριθμό προτάσεων, έχοντας συνείδηση ότι οι μεταρρυθμίσεις θα αποτελέσουν μέρος μιας μεταρρυθμιστικής πορείας. Επομένως να συμφωνήσουμε στα βασικά γιατί επείγουν μέτρα ανάταξης του πανεπιστημίου. Ως πανεπιστημιακοί οφείλουμε να αναλάβουμε πρωτοβουλία πολιτικών επαφών πέραν της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης και των πρυτανικών αρχών.
Οι προτάσεις των καθηγητών
Οι προτάσεις μας για τη μεταρρύθμιση πρέπει να έχουν δύο άξονες. Ο ένας είναι το δημόσιο πανεπιστήμιο, για το οποίο πρέπει να ζητήσουμε μεταρρύθμιση εδώ και τώρα, καθώς και τη σύνδεση αναβάθμισης, προγραμματισμού και χρηματοδότησης. Ο άλλος θα πρέπει να αφορά τη συνταγματική ρύθμιση. Ας ξεφύγουμε από το δίλημμα «διατήρηση ή αναθεώρηση του άρθρου 16». Χρειάζεται μια σαφής δήλωση στο Σύνταγμα ότι η εκπαίδευση είναι δημόσιο αγαθό υπό την εγγύηση της πολιτείας που θα διασφαλίζει την ποιότητά του, όπως ειδικός νόμος θα ορίζει, και παράλληλα να ζητήσουμε και να συμμετάσχουμε στη σύνταξη αυτού του νόμου, ο οποίος θα καταργεί το κρατικό μονοπώλιο αλλά θα θέτει κανόνες τους οποίους κρατικά και μη κρατικά εκπαιδευτικά ιδρύματα θα πρέπει να σέβονται. Η κατάρτιση αυτού του νόμου είναι πλέον αναγκαία για οποιαδήποτε μεταρρυθμιστική πολιτική μετά την προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή για την αναθεώρηση του επίμαχου άρθρου. Διαφορετικά η κοινή γνώμη θα δυσπιστεί δικαιολογημένα, η μεταρρύθμιση θα φαλκιδεύεται και η μπάλα θα είναι εκτός γηπέδου.
Αν υποστηρίζουμε ότι χρειάζεται να αναβαθμιστεί ο ρόλος της κοινωνίας των πολιτών, τότε γιατί να μην αναλάβει την πρωτοβουλία η κοινωνία των πανεπιστημιακών; Η πρώτη συνάντηση της πρωτοβουλίας πανεπιστημιακών για την αναβάθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης στις 13 Δεκεμβρίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών νομίζω ότι είναι κρίσιμη. Μπορεί να αποτελέσει μια καλή αφετηρία για την ανάταξη του ελληνικού πανεπιστημίου.
Με τους νόμους της αγοράς
Γιατί όμως τόσοι πολλοί έχουν αντίθετη γνώμη; Διότι φοβούνται ότι η Ανώτατη Εκπαίδευση θα ενταχθεί στην κατηγορία των «υπηρεσιών». Θα λειτουργεί με τους κανόνες και την πειθαρχία της παγκοσμιοποιημένης πλέον αγοράς ως μια υπηρεσία παροχής εκπαιδευτικών υπηρεσιών. Δηλαδή άντληση των πόρων της από τον ιδιωτικό τομέα, περιορισμός ως και κατάργηση των κρατικών επιδοτήσεων, σεβασμός των κανόνων ανταγωνισμού, κλείσιμο των μη αποδοτικών μονάδων κλπ. Στους διεθνείς οργανισμούς και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες η εκπαίδευση χαρακτηρίζεται ήδη ως υπηρεσία, αλλά υπάρχουν ισχυρές αντιστάσεις από τις ακαδημαϊκές κοινότητες και πολλές προσωπικότητες του επιστημονικού χώρου έχουν επιχειρηματολογήσει εναντίον μιας τέτοιας προοπτικής.
Ένα από τα βασικά επιχειρήματα είναι ότι ούτε η αποτελεσματικότητα ούτε η δυναμική ανάπτυξη εξυπηρετείται από τη μετατροπή αυτή και ότι εκφράζει περισσότερο τρέχουσες ιδεολογικές ροπές παρά ρεαλιστικές προσαρμογές. Ο βασικός κίνδυνος, επισημαίνουν πολλοί, είναι ότι με τον τρόπο αυτό θα εξαφανιστεί ο ευρύτερος πολιτισμικός ρόλος της εκπαίδευσης και μαζί του διανοητικές πειθαρχίες όπως οι ανθρωπιστικές ή οι κοινωνικές επιστήμες που δεν βρίσκουν άμεσο οικονομικό αντίκρισμα. Εκφράζεται ο φόβος ότι στον βωμό των ιδεοληψιών ή του πρόσκαιρου οφέλους διακυβεύονται μακροπρόθεσμα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τη φιλοσοφία της εκπαίδευσης και τον ρόλο που της αποδόθηκε στο σύγχρονο ευρωπαϊκό μοντέλο κοινωνίας.
Μεταρρύθμιση εδώ και τώρα
Αυτός ο φόβος κυριαρχεί και στην Ελλάδα, απλώς το ζήτημα εδώ είναι ότι στην ιδιωτικοποίηση δεν θα οδηγήσουν οι μεταρρυθμίσεις αλλά οι μη μεταρρυθμίσεις, η ματαίωσή τους. Αν δούμε το ευρωπαϊκό πεδίο της ανώτατης εκπαίδευσης θα διαπιστώσουμε ότι εκεί όπου τα δημόσια πανεπιστήμια είναι ισχυρά, η ιδιωτική τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι περιορισμένη ή δρα συμπληρωματικά. Αντίθετα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θάλλουν εκεί όπου η δημόσια εκπαίδευση είναι αποδιοργανωμένη και καθυστερημένη. Στην Ελλάδα επομένως το κύριο πρόβλημα είναι η αναδιοργάνωση της ανώτατης εκπαίδευσης.
Η κυβέρνηση απέτυχε να κάνει τη μεταρρύθμιση. Το γεγονός ότι συνάντησε αντίσταση δείχνει ότι δεν ήταν καλό το σχέδιό της, ότι δεν έπεισε για τις προθέσεις της και για την ικανότητά της, ότι δεν μπόρεσε να συγκροτήσει τις κατάλληλες συμμαχίες. Η αναβολή των μεταρρυθμίσεων του δημόσιου πανεπιστημίου και η πρόταξη της αναθεώρησης του άρθρου 16 δυστυχώς επιβεβαιώνει τις χειρότερες υποψίες ότι δεν ενδιαφέρεται για τη δημόσια εκπαίδευση, επομένως ότι θα την αφήσει στην τύχη της να καταρρεύσει και ότι εκείνο που την ενδιαφέρει είναι η ιδιωτική και μάλιστα χωρίς όρους και κανονισμούς. Δυστυχώς στην πορεία αυτή ρυμουλκήθηκε και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η απλόχερη παραχώρηση της δυνατότητας στην κυβέρνηση να αναθεωρήσει το άρθρο 16 με απλή πλειοψηφία, χωρίς να απαιτηθεί ένας νόμος διασφάλισης της ποιότητας και των κριτηρίων της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, ήταν τεράστιο λάθος. Το ΠαΣοΚ απέτυχε να παρουσιάσει έναν πειστικό λόγο μεταρρύθμισης με σαφείς στόχους και οριοθετημένες κατευθύνσεις.
Οι μόνες υπεύθυνες στάσεις που καταγράφηκαν είναι εκείνες οι οποίες εκφράστηκαν μέσα από τις πανεπιστημιακές κινήσεις μεταρρύθμισης. Ως τώρα έχουν καταγραφεί τρεις και έχουν καταθέσει προτάσεις λιγότερο ή περισσότερο λεπτομερείς. Είναι επείγον τώρα αυτή η συμφωνία να καταγραφεί με συγκεκριμένο τρόπο και να αποτελέσει τη βάση ενός πανεπιστημιακού μετώπου που θα πάρει τη μπάλα από τα αδρανή πόδια της κυβέρνησης και από τα αδύναμα της αντιπολίτευσης και θα παίξει επιθετικά. Στόχος πρέπει να είναι η σύνταξη ενός σχεδίου μεταρρυθμίσεων οι οποίες να περάσουν στην τρέχουσα και όχι να παραπεμφθούν στην επόμενη Βουλή. Μπορούμε να συμφωνήσουμε σε ένα αρκετά μεγάλο αριθμό προτάσεων, έχοντας συνείδηση ότι οι μεταρρυθμίσεις θα αποτελέσουν μέρος μιας μεταρρυθμιστικής πορείας. Επομένως να συμφωνήσουμε στα βασικά γιατί επείγουν μέτρα ανάταξης του πανεπιστημίου. Ως πανεπιστημιακοί οφείλουμε να αναλάβουμε πρωτοβουλία πολιτικών επαφών πέραν της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης και των πρυτανικών αρχών.
Οι προτάσεις των καθηγητών
Οι προτάσεις μας για τη μεταρρύθμιση πρέπει να έχουν δύο άξονες. Ο ένας είναι το δημόσιο πανεπιστήμιο, για το οποίο πρέπει να ζητήσουμε μεταρρύθμιση εδώ και τώρα, καθώς και τη σύνδεση αναβάθμισης, προγραμματισμού και χρηματοδότησης. Ο άλλος θα πρέπει να αφορά τη συνταγματική ρύθμιση. Ας ξεφύγουμε από το δίλημμα «διατήρηση ή αναθεώρηση του άρθρου 16». Χρειάζεται μια σαφής δήλωση στο Σύνταγμα ότι η εκπαίδευση είναι δημόσιο αγαθό υπό την εγγύηση της πολιτείας που θα διασφαλίζει την ποιότητά του, όπως ειδικός νόμος θα ορίζει, και παράλληλα να ζητήσουμε και να συμμετάσχουμε στη σύνταξη αυτού του νόμου, ο οποίος θα καταργεί το κρατικό μονοπώλιο αλλά θα θέτει κανόνες τους οποίους κρατικά και μη κρατικά εκπαιδευτικά ιδρύματα θα πρέπει να σέβονται. Η κατάρτιση αυτού του νόμου είναι πλέον αναγκαία για οποιαδήποτε μεταρρυθμιστική πολιτική μετά την προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή για την αναθεώρηση του επίμαχου άρθρου. Διαφορετικά η κοινή γνώμη θα δυσπιστεί δικαιολογημένα, η μεταρρύθμιση θα φαλκιδεύεται και η μπάλα θα είναι εκτός γηπέδου.
Αν υποστηρίζουμε ότι χρειάζεται να αναβαθμιστεί ο ρόλος της κοινωνίας των πολιτών, τότε γιατί να μην αναλάβει την πρωτοβουλία η κοινωνία των πανεπιστημιακών; Η πρώτη συνάντηση της πρωτοβουλίας πανεπιστημιακών για την αναβάθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης στις 13 Δεκεμβρίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών νομίζω ότι είναι κρίσιμη. Μπορεί να αποτελέσει μια καλή αφετηρία για την ανάταξη του ελληνικού πανεπιστημίου.
Ο κ. Αντώνης Λιάκος είναι καθηγητής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
το ΒΗΜΑ, 10/12/2006
Σάββατο, Δεκεμβρίου 09, 2006
«H Παιδεία θέλει αλλαγές από το Δημοτικό»
Θα αξιολογηθούν όλα τα νέα βιβλία
Πολυεπίπεδο αναμένεται το έργο της αξιολόγησης των νέων βιβλίων σε δημοτικό και γυμνάσιο, που θα αρχίσει από την άνοιξη. Θα κρατήσει δύο χρόνια και θα συμμετάσχουν μαθητές, εκπαιδευτικοί, στελέχη της εκπαίδευσης και οι γονείς. Ηδη το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο έχει αρχίσει την σχετική προετοιμασία καθώς, όπως αναφέρει - μιλώντας στην «Κ» - ο πρόεδρός του και ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Δημήτρης Βλάχος «τα νέα βιβλία αποτελούν πολύ σοβαρή προσπάθεια παρέμβασης στον τρόπο που διεξάγεται η διδασκαλία, διότι φέρνουν μία νέα φιλοσοφία: τη διαθεματική διδασκαλία ενός θέματος, και ευρύτερα ενός μαθήματος».
Η ουσία των νέων βιβλίων αποτελεί ένα πρώτο βήμα για τις παρεμβάσεις που χρειάζεται η βασική εκπαίδευση στη χώρα μας, η εικόνα της οποίας προβληματίζει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι στην υπέρτατη στιγμή, στην προσπάθεια για την είσοδο στο πανεπιστήμιο, οι τέσσερις στους δέκα δεν καταφέρνουν να ξεπεράσουν τη βάση του 10. «Η αναμόρφωση της παιδείας μας χρειάζεται συναίνεση, υπομονή και συνδυαστικές λύσεις που θα στοχεύουν στα προβλήματα και των τριών βαθμίδων. Αλλωστε, είναι αλληλένδετα», λέει ο κ. Βλάχος. «Προϋποθέτει ειλικρίνεια εκ μέρους όλων, ώστε η αντιμετώπιση των προβλημάτων να είναι πάνω από τις σκέψεις για το όποιο πολιτικό κόστος. Η νεολαία είναι η ελπίδα ενός τόπου και πρέπει όλοι να αντιμετωπίζουν τα σχετικά ζητήματα θετικά».
Τα κριτήρια
Ειδικότερα, όπως εξήγησε στην «Κ» ο πρόεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, η αξιολόγηση θα αρχίσει την άνοιξη του 2007 στα 56 νέα βιβλία, που εισήχθησαν φέτος στο δημοτικό (30 νέα βιβλία) και το γυμνάσιο (26). Ηδη, σχεδιάζονται τα κριτήρια βάσει των οποίων θα αξιολογηθούν τα βιβλία. Στην αξιολόγηση θα λάβουν μέρος εκτός από τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς, τα στελέχη της εκπαίδευσης, τα στελέχη της διοίκησης καθώς και γονείς. Θα γίνει σε δύο επίπεδα. Το πρώτο θα είναι με απαντήσεις σε ερωτηματολόγια, τα οποία θα συνταχθούν από το Π. Ι. και θα απευθύνονται στη μεγάλη μάζα των εμπλεκόμενων. Το δεύτερο θα είναι ποιοτική αξιολόγηση και θα γίνει με συνεντεύξεις που θα κάνουν ειδικοί παιδαγωγοί σε μικρότερο δείγμα ατόμων, και κυρίως σε εκπαιδευτικούς. Η αξιολόγηση θα συνεχισθεί και στα υπόλοιπα 58 νέα βιβλία, τα οποία θα εισαχθούν το σχολικό έτος 2007-2008.
Διαφορετικές απόψεις
«Είμαστε ανοιχτοί σε όλες τις προτάσεις. Πρέπει να υπάρξει ένας ουσιαστικός διάλογος. Πρέπει να πω ότι έως τώρα έχουν διατυπωθεί διαφορετικές απόψεις για τα νέα βιβλία από έγκριτους επιστήμονες. Από πολύ αρνητικές έως πολύ θετικές. Ομως, τελικά, χαίρομαι γι’ αυτό το διάλογο. Είναι σημαντικός στην από κοινού προσπάθειά μας», προσθέτει. Ο ίδιος άλλωστε μετά σχεδόν τέσσερις δεκαετίες θητείας στα πανεπιστημιακά έδρανα δηλώνει ότι το βάρος πρέπει να δοθεί στην βασική εκπαίδευση. «Για να μιλήσουμε για το θέμα των ημερών, δεν νομίζω ότι πρέπει να μας απασχολεί τόσο η προοπτική των μη κερδοσκοπικών μη κρατικών πανεπιστημίων. Εχει λάβει μεγαλύτερη σημασία από ό,τι του αξίζει. Ας κοιτάξουμε στο δημοτικό, στο γυμνάσιο. Εκεί διαμορφώνονται οι αυριανοί πολίτες…»
Τομές και θάρρος
«Ο ανθρώπινος παράγοντας είναι το πρωταρχικό στοιχείο για την επιτυχία των όποιων αλλαγών. Απαιτείται κέφι και μεράκι, όπως πάντα είχαν οι δάσκαλοί μας», λέει ο κ. Βλάχος για τους εκπαιδευτικούς που εργάζονται στην ελληνική πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Παραδέχεται μάλιστα ότι το μεράκι εξακολουθεί να υπάρχει «φτάνει να το ενισχύσουμε» όπως παραδέχεται. Εστιάζει όμως σε μία βαθιά πληγή του ελληνικού δημοσίου ευρύτερα. «Δυστυχώς η δημοσιοϋπαλληλία και τα γραφειοκρατικά γρανάζια ακυρώνουν και τις πιο αγνές προθέσεις των ανθρώπων που μπαίνουν στο “παιχνίδι”. Χρειάζεται θάρρος, τολμηρές τομές, μακροχρόνιος σχεδιασμός και υπομονή. Αυτά δεν αλλάζουν από την μια ημέρα στην άλλη» καταλήγει, μιλώντας στην «Κ».
(του Αποστολου Λακασα, Καθημερινή 9/12/2006)
Ριζικές αλλαγές στην Παιδεία
του Ανδρέα Ανδριανόπουλου (τα ΝΕΑ, 8/12/2006)
Στο επίπεδο που βρίσκεται σήμερα το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ημίμετρα και σταδιακές αλλαγές δεν πρόκειται να σώσουν την κατάσταση. Διότι απλώς δεν θα προλάβουμε τις εξελίξεις και δεν θα έχουμε εγκαίρως μια ανθρώπινη εργατική - παραγωγική δύναμη ικανή να ανταποκριθεί στις ανάγκες της εποχής. Με ό,τι τραγικό αυτό θα σημάνει για τη χώρα. Γι' αυτό, κατ' αρχήν, θα πρέπει να καταλάβουμε πως το Σύνταγμα δεν είναι νόμος ή κανονιστική διάταξη που να ρυθμίζει τα πάντα λεπτομερειακά. Ρόλος του καταστατικού χάρτη είναι να ανοίγει δρόμους και να αφήνει ανοιχτές τις δυνατότητες για κάθε λογής ρυθμίσεις και εξελίξεις. Γι' αυτό και δεν θα πρέπει να θεσμοθετηθεί διάταξη που να μιλά για μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς. Απλώς θα πρέπει να καταργηθεί η υπάρχουσα φρασεολογία που εναποθέτει στο κράτος την ευθύνη για την παροχή της ανώτατης παιδείας. Από εκεί και πέρα ο νόμος θα καθορίζει τις υπόλοιπες λεπτομέρειες και εφαρμογές.
Στον τομέα της μέσης εκπαίδευσης εκτιμώ σαν απαραίτητη την ενδυνάμωση του ρόλου των γονιών στη λειτουργία των σχολείων, στην επιλογή δασκάλων και καθηγητών αλλά και στην εξειδίκευση της διδακτέας ύλης μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο γνωστικού αντικειμένου που θα καθορίζεται από κάποιον κεντρικό φορέα. Στόχος θα πρέπει να είναι το λιγότερο κράτος και η περισσότερη κοινωνία. Η εισαγωγή του θεσμού των κουπονιών θα ήταν μια καλή ιδέα ώστε οι γονείς να αποκτήσουν πραγματική δυνατότητα επιλογής, αλλά και δύναμη για το σχολείο που θα πηγαίνουν τα παιδιά τους και που ταυτόχρονα θα επιβάλει ένα καθεστώς υγιούς ανταγωνισμού ανάμεσα σε σχολεία και καθηγητές, διότι εκείνα που δεν θα συγκεντρώνουν τις προτιμήσεις του κόσμου θα έχουν σοβαρό πρόβλημα υπο-χρηματοδότησης.
Στον τομέα της ανώτατης παιδείας εκτιμώ πως πριν από όλα τα άλλα επιβάλλεται η εισαγωγή ενός συστήματος ανταγωνισμού ανάμεσα στα δημόσια πανεπιστήμια. Γιατί είναι διαφορετικά τα μόρια που χρειάζονται οι υποψήφιοι φοιτητές για να μπουν από τη μία σχολή στην άλλη; Διότι προφανώς εκτιμώνται διαφορετικά οι δυνατότητες και το κύρος της κάθε σχολής. Γιατί όμως μόλις βγουν τα πάντα ισοπεδώνονται; Είναι όλοι μηχανικοί ή νομικοί ανεξάρτητα από το ποια σχολή έχουν βγάλει. Και με βάση αυτήν την ισοπέδωση τρέχουν εν συνεχεία στη ζωή. Αυτό είναι λάθος. Οι σχολές θα πρέπει να έχουν την αυτονομία να επιλέγουν τους φοιτητές που θα δεχθούν (πόσους, με ποιο βαθμό απολυτηρίου) και να καθορίζουν τα μαθήματα που θα διδάσκουν, δίχως την παραμικρή ανάμειξη του υπουργείου Παιδείας.
Οι πανεπιστημιακές σχολές επίσης θα πρέπει να καθορίζουν τον τρόπο επιλογής των καθηγητών, τι προσόντα θα πρέπει να έχουν καθώς και την εσωτερική τους διάρθρωση (συμμετοχή ή όχι φοιτητών σε διάφορες επιλεκτικές διαδικασίες, με τι τρόπο, αντίληψη περί ασύλου κ.λπ). Είναι αδιανόητο κεντρικοί νόμοι να καθορίζουν τον τρόπο λειτουργίας όλων των πανεπιστημιακών σχολών και να ισοπεδώνονται τα πάντα προς τα κάτω.
Μοναδική δουλειά του κράτους θα πρέπει να είναι η εξασφάλιση αντικειμενικής αξιολόγησης της δουλειάς που γίνεται σε κάθε πανεπιστήμιο (με εκτιμητές ίσως της Ευρωπαϊκής Ένωσης) ώστε η ισοπέδωση να εξαφανισθεί. Και οι απόφοιτοι σχολών που θα είναι κάτω κάποιας βαθμίδας να μη γίνονται δεκτοί σε εξετάσεις κάποιων και κρατικών ακόμη φορέων (λ.χ. υπ. Εξωτερικών και Εθνικής Οικονομίας). Τα δε μη κρατικά πανεπιστήμια, που σε δεύτερη φάση θα μπορούν να ιδρυθούν, να έχουν την ίδια ανεξαρτησία λειτουργίας αλλά και τις ίδιες υποχρεώσεις δημόσιας αξιολόγησης.
Έτσι, θα αναπτυχθεί ένας σοβαρός ανταγωνισμός που θα οδηγήσει την Παιδεία προς τα πάνω και θα διευρύνει τις δυνατότητες της γνώσης για τη χώρα. Επίσης και η χρηματοδότηση θα διαρθρώνεται ανάλογα με την αξιολόγηση και οι γονείς/φοιτητές θα έχουν δυνατότητες επηρεασμού της εφόσον επιλέγουν ιδιωτικά πανεπιστήμια, ενώ έχουν επιτύχει σε κρατικές σχολές, μεταφέροντας έτσι προς αυτά τον όγκο της ατομικής τους χρηματοδότησης (ατομικό κόστος ανά φοιτητή που μεταφέρεται στα πανεπιστήμια που επιλέγει).
Αυτές δεν είναι παρά μερικές γενικές εισαγωγικές σκέψεις, αλλά υποδεικνύουν τη λογική πάνω στην οποία θα πρέπει να κινηθεί η παιδεία της χώρας για να γίνουμε πραγματικά ανταγωνιστικοί σαν χώρα και ιδιαίτερα σαν οικονομία.
Στον τομέα της μέσης εκπαίδευσης εκτιμώ σαν απαραίτητη την ενδυνάμωση του ρόλου των γονιών στη λειτουργία των σχολείων, στην επιλογή δασκάλων και καθηγητών αλλά και στην εξειδίκευση της διδακτέας ύλης μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο γνωστικού αντικειμένου που θα καθορίζεται από κάποιον κεντρικό φορέα. Στόχος θα πρέπει να είναι το λιγότερο κράτος και η περισσότερη κοινωνία. Η εισαγωγή του θεσμού των κουπονιών θα ήταν μια καλή ιδέα ώστε οι γονείς να αποκτήσουν πραγματική δυνατότητα επιλογής, αλλά και δύναμη για το σχολείο που θα πηγαίνουν τα παιδιά τους και που ταυτόχρονα θα επιβάλει ένα καθεστώς υγιούς ανταγωνισμού ανάμεσα σε σχολεία και καθηγητές, διότι εκείνα που δεν θα συγκεντρώνουν τις προτιμήσεις του κόσμου θα έχουν σοβαρό πρόβλημα υπο-χρηματοδότησης.
Στον τομέα της ανώτατης παιδείας εκτιμώ πως πριν από όλα τα άλλα επιβάλλεται η εισαγωγή ενός συστήματος ανταγωνισμού ανάμεσα στα δημόσια πανεπιστήμια. Γιατί είναι διαφορετικά τα μόρια που χρειάζονται οι υποψήφιοι φοιτητές για να μπουν από τη μία σχολή στην άλλη; Διότι προφανώς εκτιμώνται διαφορετικά οι δυνατότητες και το κύρος της κάθε σχολής. Γιατί όμως μόλις βγουν τα πάντα ισοπεδώνονται; Είναι όλοι μηχανικοί ή νομικοί ανεξάρτητα από το ποια σχολή έχουν βγάλει. Και με βάση αυτήν την ισοπέδωση τρέχουν εν συνεχεία στη ζωή. Αυτό είναι λάθος. Οι σχολές θα πρέπει να έχουν την αυτονομία να επιλέγουν τους φοιτητές που θα δεχθούν (πόσους, με ποιο βαθμό απολυτηρίου) και να καθορίζουν τα μαθήματα που θα διδάσκουν, δίχως την παραμικρή ανάμειξη του υπουργείου Παιδείας.
Οι πανεπιστημιακές σχολές επίσης θα πρέπει να καθορίζουν τον τρόπο επιλογής των καθηγητών, τι προσόντα θα πρέπει να έχουν καθώς και την εσωτερική τους διάρθρωση (συμμετοχή ή όχι φοιτητών σε διάφορες επιλεκτικές διαδικασίες, με τι τρόπο, αντίληψη περί ασύλου κ.λπ). Είναι αδιανόητο κεντρικοί νόμοι να καθορίζουν τον τρόπο λειτουργίας όλων των πανεπιστημιακών σχολών και να ισοπεδώνονται τα πάντα προς τα κάτω.
Μοναδική δουλειά του κράτους θα πρέπει να είναι η εξασφάλιση αντικειμενικής αξιολόγησης της δουλειάς που γίνεται σε κάθε πανεπιστήμιο (με εκτιμητές ίσως της Ευρωπαϊκής Ένωσης) ώστε η ισοπέδωση να εξαφανισθεί. Και οι απόφοιτοι σχολών που θα είναι κάτω κάποιας βαθμίδας να μη γίνονται δεκτοί σε εξετάσεις κάποιων και κρατικών ακόμη φορέων (λ.χ. υπ. Εξωτερικών και Εθνικής Οικονομίας). Τα δε μη κρατικά πανεπιστήμια, που σε δεύτερη φάση θα μπορούν να ιδρυθούν, να έχουν την ίδια ανεξαρτησία λειτουργίας αλλά και τις ίδιες υποχρεώσεις δημόσιας αξιολόγησης.
Έτσι, θα αναπτυχθεί ένας σοβαρός ανταγωνισμός που θα οδηγήσει την Παιδεία προς τα πάνω και θα διευρύνει τις δυνατότητες της γνώσης για τη χώρα. Επίσης και η χρηματοδότηση θα διαρθρώνεται ανάλογα με την αξιολόγηση και οι γονείς/φοιτητές θα έχουν δυνατότητες επηρεασμού της εφόσον επιλέγουν ιδιωτικά πανεπιστήμια, ενώ έχουν επιτύχει σε κρατικές σχολές, μεταφέροντας έτσι προς αυτά τον όγκο της ατομικής τους χρηματοδότησης (ατομικό κόστος ανά φοιτητή που μεταφέρεται στα πανεπιστήμια που επιλέγει).
Αυτές δεν είναι παρά μερικές γενικές εισαγωγικές σκέψεις, αλλά υποδεικνύουν τη λογική πάνω στην οποία θα πρέπει να κινηθεί η παιδεία της χώρας για να γίνουμε πραγματικά ανταγωνιστικοί σαν χώρα και ιδιαίτερα σαν οικονομία.
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 01, 2006
Τρίτη, Νοεμβρίου 28, 2006
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
