Πέμπτη, Αυγούστου 30, 2007
μια σκεψη μου παραθετω...
Παρακολουθω με θλιψη οργη και πονο την τραγωδια των συνανθρωπων μας στην Ηλεια.Ειμαι στη Θεσσαλονικη κι ομως νιωθω εγω εγκλωβισμενη,ορφανη και ξεσπιτωμενη.Βλεπω την απραγια ,την εγκληματικη αδιαφορια και θελω να τρεξω να βοηθησω,να σφιξω το χερι του ηρωα πυροσβεστη.του εθελοντη,να ανταμειψω την προσφορα τους με ενα απλο ευχαριστω.Ενας κομπος σκαλωνει στο λαιμο μου.Να κλεισω τα ματια αλλο να μη δω αυτες τις εικονες...μα απο την αλλη δεν πρεπει να ξεχασω και να αφησω να ξεχαστει αυτο το μεγαλο κακο.
Πέμπτη, Αυγούστου 02, 2007
Μπερδεμένα αισθήματα την ψυχή μου τριβιλίζουν.
Είναι έρωτας ή μοναξιά αυτά που με βασανίζουν?
Λαβύρινθος η σκέψη μου,σκοτάδι στην καρδιά μου.
Είσαι εσύ ή εγώ που μ'έκαναν να δω την ερημιά μου?
Κουρασμένο το χέρι κι όμως γράφει.
Είναι μια ανάγκη ή συνήθεια που του έχουν μάθει?
Θολά,δακρυσμένα μάτια κι όμως αγναντεύουν.
Είναι κι αυτό συνήθεια τον θάνατο να γυρεύουν?
Είναι έρωτας ή μοναξιά αυτά που με βασανίζουν?
Λαβύρινθος η σκέψη μου,σκοτάδι στην καρδιά μου.
Είσαι εσύ ή εγώ που μ'έκαναν να δω την ερημιά μου?
Κουρασμένο το χέρι κι όμως γράφει.
Είναι μια ανάγκη ή συνήθεια που του έχουν μάθει?
Θολά,δακρυσμένα μάτια κι όμως αγναντεύουν.
Είναι κι αυτό συνήθεια τον θάνατο να γυρεύουν?
Τρίτη, Ιουλίου 03, 2007
Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση για το σχολείο ...
Θα πρότεινα προς μελέτη από κάθε καλοπροαίρετο το κείμενο εδώ.
Θεωρώ ότι το κείμενο δεν αφορά μόνον στους εκπαιδευτικούς κάθε βαθμίδας, αλλά σε όλους τους πολίτες.
Το πιθανότερο είναι να βρισκόμαστε μπροστά σε ένα γενικευμένο φαινόμενο, και να αξίζει να συζητήσουμε διεξοδικότερα, με αφορμή τα προβλήματα του σχολείου, όλο το φάσμα των κοινωνικών σχέσεων που διαμορφώνεται καθώς το ποτάμι της παγκοσμιοποίησης, όπως και να την αντιλαμβάνεται ο καθένας, δεν μοιάζει να μπορεί να γυρίσει πίσω.
Θεωρώ ότι το κείμενο δεν αφορά μόνον στους εκπαιδευτικούς κάθε βαθμίδας, αλλά σε όλους τους πολίτες.
Το πιθανότερο είναι να βρισκόμαστε μπροστά σε ένα γενικευμένο φαινόμενο, και να αξίζει να συζητήσουμε διεξοδικότερα, με αφορμή τα προβλήματα του σχολείου, όλο το φάσμα των κοινωνικών σχέσεων που διαμορφώνεται καθώς το ποτάμι της παγκοσμιοποίησης, όπως και να την αντιλαμβάνεται ο καθένας, δεν μοιάζει να μπορεί να γυρίσει πίσω.
Σάββατο, Ιουνίου 02, 2007
Σχετικά με το "αδιάβλητο" των πανελλαδικών εξετάσεων
«Μη χτυπάτε τις πανελλαδικές εξετάσεις. Είναι το μόνο αδιάβλητο σύστημα που έχουμε». Η θέση αυτή ακούγεται συχνά και πολλές φορές εμμέσως πλην σαφώς αφήνεται να εννοηθεί πως κρύβονται συμφέροντα που ευνοούνται από την κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων κάτι το οποίο δεν ευσταθεί. Πανελλαδικές εξετάσεις (Π.Ε) υπήρχαν , υπάρχουν και θα υπάρχουν αφού είναι προϋπόθεση αντικειμενικού φιλτραρίσματος για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Το να ελέγχει κάποιος διαρκώς το αδιάβλητο του χαρακτήρα δεν το υποδαυλίζει αλλά το προστατεύει και το ισχυροποιεί αν δεν αφήνει απλά υπόνοιες -που δημιουργούν πανικό και ανασφάλεια- αλλά εντοπίζει και υποδεικνύει τα ευάλωτα σημεία του. Από την άλλη πλευρά
Υπάρχει ένα ευάλωτο σημείο στις Πανελλαδικές εξετάσεις. Εχει σχέση όχι με την μετάδοση των θεμάτων και την ενδεχόμενη διάδοση τους –αυτό εύκολα αντιμετωπίζεται- , ούτε με την διόρθωση. Έχει σχέση με την επιτήρηση των μαθητών.
Αν η επιτήρηση στα ιδιωτικά σχολεία είναι πλημμελής με ενδεχόμενο δόλο τότε το κύρος των εξετάσεων πλήττεται σοβαρά. Είναι βέβαιο πως αν συμβαίνει δύσκολα θα καταγγελθεί γιατί:Πρώτο οι επωφελούμενοι μαθητές δεν καταγγέλλουν, απλά γελούν πονηρά, ομολογούν και μετά τα «μαζεύουν». Δεύτερο οι προφανώς «επωφελούμενοι με τον γνωστό τρόπο επιτηρητές» -γιατί μόνο οι γιατροί παίρνουν φακελάκια;- θα αλληλοκαλύπτονται. Τρίτο. οι καθηγητές του ιδιωτικού σχολείου δύσκολα θα ρισκάρουν να χάσουν την δουλειά τους αν καταγγείλουν το γεγονός και εμπλακούν σε δικαστικό αγώνα. (Ποιος ιδιοκτήτης ιδιωτικού σχολείου θα τους προσλάβει μετά;)
Έτσι θα μένουν μόνο «φήμες». Γιατί αν κάποιος blogger ας πούμε έχει πληροφορίες για σκανδαλώδη αδιαφορία επιτηρητών σε κάποια ιδιωτικά και γνωρίζει πως ο φόβος θα επικρατήσει της σοβαρότητας και ευαισθησίας των πληροφοριοδοτών πολύ εύκολα θα κατηγορηθεί για μη επιβεβαιωμένες πληροφορίες δηλαδή για διάδοση ψευδών ειδήσεων ή φήμες. Άλλωστε η καταγγελία πως στο τάδε ιδιωτικό σχολείο ας πούμε ο ιδιοκτήτης χρηματίζει τους επιτηρητές για παρέχουν διευκολύνσεις όπως αντιγραφή η επίλυση θεμάτων μάλλον θα λειτουργήσει διαφημιστικά για το ιδιωτικό σχολείο.
Το να εξετάζονται οι μαθητές-πελάτες ενός ιδιοκτήτη ιδιωτικού σχολείου στον χώρο των κοινών τους συμφερόντων πλήττει σαφέστατα το κύρος και το αδιάβλητο των εξετάσεων.
Προτείνονται λοιπόν τα εξής αντιμέτρα για την προστασία του αδιάβλητου.
1. Κατάργηση των ιδιωτικών σχολείων ως εξεταστικών κέντρων. Οι μαθητές να εξετάζονται όχι στο ίδιο τους το σχολείο ώστε οι μαθητές ειδικά των ιδιωτικών σχολείων να μην «επωφελούνται» με οποιοδήποτε τρόπο από τον ενδεχόμενο δόλο των ιδιοκτητών. Όποιοι υποστηρίξουν ότι αυτό είναι δύσκολο, θα τους θυμίσω πως αυτό γινόταν χωρίς πρόβλημα πριν το «ξεχαρβάλωμα Αρσένη»
2. Απαγόρευση διάδοσης των θεμάτων εκτός των εξεταστικών κέντρων προσέξτε, όχι πριν την ώρα επιτρεπόμενης αποχώρησης του πρώτου μαθητή αλλά πριν την αποχώρηση ΚΑΙ του τελευταίου μαθητή.
Τα πράγματα είναι απλά.
Παρασκευή, Ιουνίου 01, 2007
"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ
ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ
ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ
Σάββατο, Μαΐου 26, 2007
H Αμαλια μας εφυγε..
Ολοι παρακολουθησαμε το δραμα της ηρωιδας Αμαλιας Καλυβινου. Με τις τελευταιες πνοες ζωης που της ειχαν απομεινει δημιουργησε μια ιστοσελιδα και προσπαθησε να ευαισθητοποιησει την ελληνικη κοινωνια οσο αφορα την κακη ποιοτητα της παροχης υπηρεσιων υγειας, θυμα της οποιας υπηρξε και η ιδια.
Δυστυχως, οπως αναμενοταν λογω της σοβαροτητας και του προκεχωρημενου της νοσου της, απεβιωσε την 25η μαιου 2007 κατα τις πρωτες πρωινες ωρες. Θα ταφει το σαββατο 26/5/07 και ωρα 12:30 στο νεκροταφειο της Αναστασεως στον Πειραια.
Ας ειναι αιωνια της η μνημη. Ας συνεχισει να μας φωτιζει το αστερι μας, να μας εμπνεει και να μας δινει κουραγιο στον αγωνα μας απεναντι στον κακο εαυτο μας.
Συγγνωμη Αμαλια για αυτα που δεν εκανα για σενα..
Δυστυχως, οπως αναμενοταν λογω της σοβαροτητας και του προκεχωρημενου της νοσου της, απεβιωσε την 25η μαιου 2007 κατα τις πρωτες πρωινες ωρες. Θα ταφει το σαββατο 26/5/07 και ωρα 12:30 στο νεκροταφειο της Αναστασεως στον Πειραια.
Ας ειναι αιωνια της η μνημη. Ας συνεχισει να μας φωτιζει το αστερι μας, να μας εμπνεει και να μας δινει κουραγιο στον αγωνα μας απεναντι στον κακο εαυτο μας.
Συγγνωμη Αμαλια για αυτα που δεν εκανα για σενα..
Τετάρτη, Μαΐου 23, 2007
Συνέδριο για την Επαγγελματική Εκπαίδευση.
Γίνεται ΣΥΝΕΔΡΙΟ, λέει, ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ.
Θέμα του "Η διαχρονική ανάπτυξη της ΤΕΕ στον τόπο μας- Προβλήματα και προοπτικές".
Τόπος το Ευγενίδιο Ίδρυμα απόπ 23-25 Μαΐου.
Τώρα τι ακριβώς θα εξετάσει το συνέδριο αυτό στο οποίο ΔΕΝ μετέχουν εκπρόσωποι των εργαζομένων (όχι των διδασκόντνων, των γενικώς εραζομένων) μήτε των εργοδοτών, μήτε των αυτο- απασχολουμένων, ούτε καλά καλά οι εκπαιδευτικοί της τεχνικής εκπαίδευσης, είναι λίγο αβεβαιο.
Και σε ποιους απευθύνεται άραγε; Με ποιους σκοπούς;
Πάντως, αν και το συνέδριο αυτό το συνδιοργανώνει το Ιδρυμα Ευγενίδου με το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΠΘ το αγνόησε επιδεικτικά την πρώτητου ημέρα.
Όχι ότι είναι απαραίτητα κακό αυτό, αλλά δεν θα το έλεγα και καλό.
Θα προσπαθήσω να το παρακολουθήσω, στο μέτρο του δυνατού, μολονότι οι πρώτες εντυπώσεις, οφείλω να το πω, δεν ήταν καλές.
Θέμα του "Η διαχρονική ανάπτυξη της ΤΕΕ στον τόπο μας- Προβλήματα και προοπτικές".
Τόπος το Ευγενίδιο Ίδρυμα απόπ 23-25 Μαΐου.
Τώρα τι ακριβώς θα εξετάσει το συνέδριο αυτό στο οποίο ΔΕΝ μετέχουν εκπρόσωποι των εργαζομένων (όχι των διδασκόντνων, των γενικώς εραζομένων) μήτε των εργοδοτών, μήτε των αυτο- απασχολουμένων, ούτε καλά καλά οι εκπαιδευτικοί της τεχνικής εκπαίδευσης, είναι λίγο αβεβαιο.
Και σε ποιους απευθύνεται άραγε; Με ποιους σκοπούς;
Πάντως, αν και το συνέδριο αυτό το συνδιοργανώνει το Ιδρυμα Ευγενίδου με το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΠΘ το αγνόησε επιδεικτικά την πρώτητου ημέρα.
Όχι ότι είναι απαραίτητα κακό αυτό, αλλά δεν θα το έλεγα και καλό.
Θα προσπαθήσω να το παρακολουθήσω, στο μέτρο του δυνατού, μολονότι οι πρώτες εντυπώσεις, οφείλω να το πω, δεν ήταν καλές.
Κυριακή, Απριλίου 29, 2007
Θα ασχοληθούμε σοβαρά με τα θέματα της εκπαίδευσης;
-Εννιά τρία;
Αφηρημένος ή πιο σωστά συγκεντρωμένος στα δυο περιστέρια που προσπαθώ να φωτογραφήσω, ακούω την ερώτηση από στόματος ενός νεαρού, εικοσάχρονου περίπου, προς κάποιον από την τριμελή τους παρέα.
Το μυαλό μου, ακούγοντας την ερώτηση, πάει στο αποτέλεσμα κάποιου αθλητικού γεγονότος, Κυριακή σήμερα γαρ...
-Είκοσι οχτώ, ακούω τον ερωτώμενο να απαντά και να προκαλεί τα γέλια των άλλων δύο.
-Εικοσιεπτά κάνει ρε, ξαναλέει αυτός που ρώτησε.
Ακολούθησαν και άλλες ανάλογες ερωτήσεις, αλλά τι νόημα είχε να τις παρακολουθήσω;
Άλλωστε δεν με ενδιέφερε αν ο συγκεκριμένος, προφανώς απόφοιτος Λυκείου, γνωρίζει την προπαίδεια γιατί αυτό ήταν το θέμα συζήτησης ενηλίκων Ελλήνων πολιτών το απόγευμα. Η προπαίδεια και το πόσο καλά την ξέρουν. Δυστυχώς.
Και ήταν προφανές πώς ούτε και οι άλλοι την γνωρίζουν καλά, φάνηκε από τον τρόπο που διατύπωναν την ερώτηση, και αν την γνωρίζουν, μάλλον νιώθουν ότι ξέρουν κάτι σπουδαίο.
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η απάντηση στο ερώτημα "τι μαθαίνουν τελικά οι μαθητές στα σχολεία;"
Στα σχολεία όλων των βαθμίδων εννοώ.
Καλές οι συζητήσεις για το άρθρο 16 του Συντάγματος (που ελάχιστοι έχουν προσέξει τι ακριβώς επιπτώσεις θα έχει στην ελληνική εκπαίδευση και όχι μόνον), καλές οι αντιπαραθέσεις για την αξιολόγηση των Πανεπιστημίων, για την επάρκεια των ακαδημαϊκών δασκάλων και όλα τα σχετικά.
Το περιεχόμενο σπουδών των εκπαιδευτικών δομών, όλων των βαθμίδων, που αποτελούν το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα θα μας απασχολήσει ποτέ;
Αυτό το ερώτημα, το "τι μαθαίνουν τελικά οι μαθητές στα σχολεία;", αφορά στους πολλούς. Στην πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας.
Θα ασχοληθούμε ποτέ σοβαρά με τα θέματα της εκπαίδευσης των πολλών;
Αφηρημένος ή πιο σωστά συγκεντρωμένος στα δυο περιστέρια που προσπαθώ να φωτογραφήσω, ακούω την ερώτηση από στόματος ενός νεαρού, εικοσάχρονου περίπου, προς κάποιον από την τριμελή τους παρέα.
Το μυαλό μου, ακούγοντας την ερώτηση, πάει στο αποτέλεσμα κάποιου αθλητικού γεγονότος, Κυριακή σήμερα γαρ...
-Είκοσι οχτώ, ακούω τον ερωτώμενο να απαντά και να προκαλεί τα γέλια των άλλων δύο.
-Εικοσιεπτά κάνει ρε, ξαναλέει αυτός που ρώτησε.
Ακολούθησαν και άλλες ανάλογες ερωτήσεις, αλλά τι νόημα είχε να τις παρακολουθήσω;
Άλλωστε δεν με ενδιέφερε αν ο συγκεκριμένος, προφανώς απόφοιτος Λυκείου, γνωρίζει την προπαίδεια γιατί αυτό ήταν το θέμα συζήτησης ενηλίκων Ελλήνων πολιτών το απόγευμα. Η προπαίδεια και το πόσο καλά την ξέρουν. Δυστυχώς.
Και ήταν προφανές πώς ούτε και οι άλλοι την γνωρίζουν καλά, φάνηκε από τον τρόπο που διατύπωναν την ερώτηση, και αν την γνωρίζουν, μάλλον νιώθουν ότι ξέρουν κάτι σπουδαίο.
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η απάντηση στο ερώτημα "τι μαθαίνουν τελικά οι μαθητές στα σχολεία;"
Στα σχολεία όλων των βαθμίδων εννοώ.
Καλές οι συζητήσεις για το άρθρο 16 του Συντάγματος (που ελάχιστοι έχουν προσέξει τι ακριβώς επιπτώσεις θα έχει στην ελληνική εκπαίδευση και όχι μόνον), καλές οι αντιπαραθέσεις για την αξιολόγηση των Πανεπιστημίων, για την επάρκεια των ακαδημαϊκών δασκάλων και όλα τα σχετικά.
Το περιεχόμενο σπουδών των εκπαιδευτικών δομών, όλων των βαθμίδων, που αποτελούν το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα θα μας απασχολήσει ποτέ;
Αυτό το ερώτημα, το "τι μαθαίνουν τελικά οι μαθητές στα σχολεία;", αφορά στους πολλούς. Στην πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας.
Θα ασχοληθούμε ποτέ σοβαρά με τα θέματα της εκπαίδευσης των πολλών;
Κυριακή, Φεβρουαρίου 18, 2007
H apopsi mou gia tin ekpaideusi
Agapitoi filoi tha thela na sas pw kapoies apopseis mou opws tis exw diamorfwsei mesa apo ta ouk oliga xronia pou ek"paideuomai" stin ellada,stin ameriki kai stin agglia pia kai exontas milisei me arketous filous se alles xwres..
1)oi ellines den exoume swsti ekpaideusi kai sigoura prepei na ginei mia allagi sto yparxwn systima(auto de simainei pws oi ypoloipoi eurwamerikanoi den einai megalutera zwa apo mas alla emeis de tha prepei na vlepoume ta xeirotera)
2)Ta kommata sto xwro tis ekpaideusis den prepei na exoun kamia thesi:40rides kommatoskyla ekmetalleyontai 19 xrona paidia me oramata kai pathos prokeimenou na ekviasoun tin ekastote kyvernisi gia diko tous ofelos,gia na ftiaksoun tin auli tous kai na valoun fresko aima sti mizeri zwi tous..
3)Gia na gineis panepistimiakos stis meres mas prepei na exeis isxyra politika,oikonomika kai allou eidous mesa opote de mporei na paraxthei ergo otan ta lampra miala tis xwras mas vriskontai ypo tin kathodigisi twn proanaferthentwn asxetwn.
Otan ena sistima einai toso dieftharmeno oso to ekpaideutiko stin ellada i lysi einai apla na to katastrepseis kai auto kanei i sygkekrimeni kyvernisi.Euelpistw pws me tin idiwtikopoiisi ta proanaferthenta kathikia-kathigites tha pane ston idiwtiko tomea opou oi apolaves tha einai megalyteres kai tha ksevrwmisoun ta panepistimia mas opote kai tha epanelthw me to ti tha prepei na kanoume tote.Etsi egine kai me ta idiwtika sxoleia,pigan oloi "autoi" sto mwraiti kai sto amerikaniko kollegio kai kati dimosia sxoleia sti kipseli, sto peristeri,sti n smirni ,sto xalandri kai allou kanoun ekpliktiki douleia..ypomoni,gia na gyrisei o ilios thelei douleia poly,
sas filw
1)oi ellines den exoume swsti ekpaideusi kai sigoura prepei na ginei mia allagi sto yparxwn systima(auto de simainei pws oi ypoloipoi eurwamerikanoi den einai megalutera zwa apo mas alla emeis de tha prepei na vlepoume ta xeirotera)
2)Ta kommata sto xwro tis ekpaideusis den prepei na exoun kamia thesi:40rides kommatoskyla ekmetalleyontai 19 xrona paidia me oramata kai pathos prokeimenou na ekviasoun tin ekastote kyvernisi gia diko tous ofelos,gia na ftiaksoun tin auli tous kai na valoun fresko aima sti mizeri zwi tous..
3)Gia na gineis panepistimiakos stis meres mas prepei na exeis isxyra politika,oikonomika kai allou eidous mesa opote de mporei na paraxthei ergo otan ta lampra miala tis xwras mas vriskontai ypo tin kathodigisi twn proanaferthentwn asxetwn.
Otan ena sistima einai toso dieftharmeno oso to ekpaideutiko stin ellada i lysi einai apla na to katastrepseis kai auto kanei i sygkekrimeni kyvernisi.Euelpistw pws me tin idiwtikopoiisi ta proanaferthenta kathikia-kathigites tha pane ston idiwtiko tomea opou oi apolaves tha einai megalyteres kai tha ksevrwmisoun ta panepistimia mas opote kai tha epanelthw me to ti tha prepei na kanoume tote.Etsi egine kai me ta idiwtika sxoleia,pigan oloi "autoi" sto mwraiti kai sto amerikaniko kollegio kai kati dimosia sxoleia sti kipseli, sto peristeri,sti n smirni ,sto xalandri kai allou kanoun ekpliktiki douleia..ypomoni,gia na gyrisei o ilios thelei douleia poly,
sas filw
Παρασκευή, Φεβρουαρίου 09, 2007
"Κομμουνιστικές" φαιδρότητες..
Ωραία. Το είδαμε και αυτό.
Εμφανίστηκε προχτές η Γενική Γραμματέας του ΚΚΕ, κα Παπαρήγα, σε ένα από τα πιο μεγάλα τεχνικά σχολεία στην Ελλάδα, τη Σιβιτανίδειο, για να δηλώσει ότι πρέπει να καταργηθεί αυτό το σχολείο και όλη η δευτεροβάθμια τεχνική εκπαίδευση.
Και δεν θα αναρωτηθώ για τις μερικές χιλιάδες εργαζομένων σε αυτά τα σχολεία, που θα πεταχτούν στο δρόμο.
Δεν θα αναρωτηθώ για τα εκατοντάδες χιλιάδες πτυχίων των αποφοίτων της δευτεροβάθμιας τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης που θα ακυρωθούν και συνεπώς θα αλλάξει η ζωή προς το χειρότερο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων,
θα ρωτήσω απλά, τι είδους μαρξιστική ανάλυση οδήγησε την ίδια και τους επιτελείς της, σε αυτό το συμπέρασμα;
Μήπως έχουν μπλέξει τα μικροσυμφέροντα, με τα συμφέροντα του λαού και της εργατικής τάξης για τα οποία, οι καλοί φίλοι, διατείνονται ότι μάχονται;
Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, η φαιδρότητα εν τέλει περισσεύει ...
Εμφανίστηκε προχτές η Γενική Γραμματέας του ΚΚΕ, κα Παπαρήγα, σε ένα από τα πιο μεγάλα τεχνικά σχολεία στην Ελλάδα, τη Σιβιτανίδειο, για να δηλώσει ότι πρέπει να καταργηθεί αυτό το σχολείο και όλη η δευτεροβάθμια τεχνική εκπαίδευση.
Και δεν θα αναρωτηθώ για τις μερικές χιλιάδες εργαζομένων σε αυτά τα σχολεία, που θα πεταχτούν στο δρόμο.
Δεν θα αναρωτηθώ για τα εκατοντάδες χιλιάδες πτυχίων των αποφοίτων της δευτεροβάθμιας τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης που θα ακυρωθούν και συνεπώς θα αλλάξει η ζωή προς το χειρότερο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων,
θα ρωτήσω απλά, τι είδους μαρξιστική ανάλυση οδήγησε την ίδια και τους επιτελείς της, σε αυτό το συμπέρασμα;
Μήπως έχουν μπλέξει τα μικροσυμφέροντα, με τα συμφέροντα του λαού και της εργατικής τάξης για τα οποία, οι καλοί φίλοι, διατείνονται ότι μάχονται;
Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, η φαιδρότητα εν τέλει περισσεύει ...
Πέμπτη, Ιανουαρίου 25, 2007
η ΔΡΑΣΗ της αστυνομίας ΜΕΣΑ στα ΑΕΙ
Αν αυτό επιθυμούμε, ας το επιδιώξουμε. Με τις ευλογίες του κ. Γρυσπολάκη και εκείνων των οποίων τη γνώμη και τις προθέσεις υποστηρίζει, φυσικά. Το μόνο που μας σώζει (ΑΝ) είναι ότι δεν έχουμε τόσο ωραίες βιβλιοθήκες. Οποιος ενδιαφέρεται περισσότερο, ας ρίξει μια ματιά στα (όμοια) βίντεο που ανέβασαν φοιτητές. Εκεί θα βρει διάφορα και διαφορετικά σχόλια -και περιγραφές.
Community responds to Taser use in Powell
http://dailybruin.com/news/articles.asp?id=38960
http://www.youtube.com/watch?v=5g7zlJx9u2E
By Sara Taylor
DAILY BRUIN SENIOR STAFF
staylor@media.ucla.edu
RAW FOOTAGE
UCLA Student Tasered by Police in Library
http://www.youtube.com/watch?v=5g7zlJx9u2E
Sara's Taylor reportage
(This video requires the
free QuickTime plug-in)
http://www.youtube.com/watch?v=kbPs4rzcwKE
-----------------------
With reports from Jennifer Mishory, Julia Erlandson and Lisa Connolly, Bruin senior staff.
-----------------------
With reports from Jennifer Mishory, Julia Erlandson and Lisa Connolly, Bruin senior staff.
-----------------------
Keith Olbermann on UCLA Tasing
KO's interview with Sara Taylor
http://www.youtube.com/watch?v=4ZiIebst4fc
Τετάρτη, Ιανουαρίου 24, 2007
Άλλα λόγια να...αγωνιζόμαστε
Τα δύο μεγαλύτερα προβλήματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα είναι το άσυλο και άρθρο 16 του Συντάγματος που απαγορεύει τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων. Αυτό το συμπέρασμα θα μπορούσε να εξαγάγει οποιοσδήποτε παρακολουθεί από το εξωτερικό όσα διαδραματίζονται τον τελευταίο καιρό στο χώρο της παιδείας. Αλλά και όσα προβάλλονται από τα ΜΜΕ.
Όλη αυτή η συζήτηση, όμως, είναι εντελώς αποπροσανατολιστική, αφού είναι πασιφανές ότι το πρόβλημα βρίσκεται αλλού. Ποιος νοιάζεται πραγματικά αν θα λειτουργήσουν ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα; Και αν συμβεί αυτό σημαίνει ότι θα αποτελέσουν απειλή για τα δημόσια πανεπιστήμια; Αλήθεια, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι η πραγματική απειλή των δημοσίων πανεπιστημίων;
Προφανώς, έχουν βολευτεί όλοι από την εξέλιξη των πραγμάτων, αφού για άλλη μια φορά δε χρειάζεται να γίνει επί της ουσίας συζήτηση για ένα σοβαρό θέμα. Και ίσως το σοβαρότερο όλων.
Προσωπικά δεν έχω πειστεί ότι η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων θα βλάψει την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Δεν έχω πειστεί καν αν θα υπάρξει ενδιαφέρον για ίδρυση ιδιωτικού πανεπιστημίου. Αυτό που θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι το απαξιωμένο δημόσιο πανεπιστήμιο, που υποχρηματοδοτείται, που δεν παράγει έρευνα, που κηδεμονεύεται από το κράτος. Το δημόσιο πανεπιστήμιο κινδυνεύει από τον ίδιο του τον εαυτό. Τον κακό του εαυτό που έχει πλέον επικρατήσει. Η κατάσταση πλέον έχει φτάσει στο απροχώρητο και είναι καιρός να ληφθούν σοβαρές αποφάσεις. Πρόβλημα των πανεπιστημίων δεν είναι το άσυλο. Δεν είναι οι κουκουλοφόροι. Δεν είναι η «απειλή» ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων.
Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση μεταφέρει αλλού το ενδιαφέρον και τη συζήτηση για να αποφύγει τις ευθύνες της. Το δημόσιο πανεπιστήμιο χρειάζεται περισσότερους πόρους. Άρα αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης. Το επισημαίνω γιατί ο Μπλερ πριν μερικά χρόνια στη Βρετανία βρήκε λύση μέσω των διδάκτρων. Εκεί, όμως, δεν απειλήθηκε ποτέ το δημόσιο πανεπιστήμιο από τα ιδιωτικά. Παρότι επιτρέπονται υπάρχουν 2-3 μόνο, αν δεν κάνω λάθος. Διορθώστε με.
Χρειάζεται, λοιπόν, μια γενναία αύξηση της χρηματοδότησης το ελληνικό πανεπιστήμιο, η οποία θα κατευθύνεται στη δημιουργία υποδομών, βιβλιοθηκών και σε ερευνητικά προγράμματα.
Επίσης, το ελληνικό πανεπιστήμιο πρέπει να ξεφύγει από τον ασφυκτικό έλεγχο του κράτους. Πρέπει να αποκτήσει πραγματική διοικητική αυτονομία. Να ορίζει μόνο του τις ανάγκες του και να δημιουργεί όπως θεωρεί καλύτερα τις προϋποθέσεις της ανάπτυξής του. Δεν είναι δυνατόν για την παραμικρή απόφαση να απαιτείται έγκριση από το Υπουργείο Παιδείας. Αυτή είναι μια τριτοκοσμική κατάσταση που πρέπει να εκλείψει. Αν θέλουμε να μιλάμε για πραγματικά ελεύθερο και δημιουργικό πανεπιστήμιο.
Αυτό συνεπάγεται ότι θα μπορεί μόνο του να διαχειρίζεται τους οικονομικούς του πόρους. Τα περισσότερα χρήματα δίνονται στα πανεπιστήμια μέσα από κλειστούς λογαριασμούς, πράγμα που σημαίνει ότι το πανεπιστήμιο είναι υποχρεωμένο να τα ξοδέψει σε συγκεκριμένες ανάγκες που καθορίζονται από το Υπουργείο Παιδείας. Τα πανεπιστήμια έχουν τη δυνατότητα μέσα από τα συλλογικά τους όργανα να γνωρίζουν καλύτερα ποιες είναι οι ανάγκες τους και πως πρέπει να κατανείμουν τους πόρους τους.
Δίπλα στη διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια το ελληνικό πανεπιστήμιο χρειάζεται επιτέλους να αποκτήσει ένα αξιόπιστο σύστημα αξιολόγησης. Όχι μόνο γιατί έτσι επιβάλλεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ούτε επειδή είμαστε η τελευταία χώρα της Ευρώπης (της Ευρώπης, όχι της Ε.Ε.) που έμεινε χωρίς σύστημα αξιολόγησης των πανεπιστημίων. Αλλά επειδή πρέπει να ξέρουμε ακριβώς σε ποια κατάσταση βρίσκονται τα πανεπιστήμιά μας, ποια είναι τα προβλήματά τους και που κατευθύνονται οι πόροι τους. Για να λύσεις ένα πρόβλημα πρέπει πρώτα να το εντοπίσεις. Και πρέπει να αξιολογείς και να ιεραρχείς τις ανάγκες σου. Αυτό μπορεί να γίνει καλύτερα με ένα σύστημα αξιολόγησης. Αλλά πρέπει επιτέλους να μπουν κανόνες διαφάνειας και στην διαχείριση των οικονομικών των πανεπιστημίων. Οφείλει ο πολίτης να γνωρίζει με ποιο τρόπο διαχειρίζονται και που κατευθύνονται τα χρήματά του. Μέχρι το τελευταίο ευρώ. (αυτό πρέπει να ισχύσει και σε άλλους τομείς του δημοσίου, αλλά τώρα το πανεπιστήμιο μας απασχολεί.)
Αυτά είναι που πρέπει να συζητηθούν και να αποφασιστούν. Επιτέλους. Για την αναβάθμιση των ελληνικών πανεπιστημίων. Και για να μην ξυπνήσει ένα πρωί ο κάθε ιδιοκτήτης ΙΕΚ και να πει αυθαίρετα «από σήμερα έχω πανεπιστήμιο ισότιμο με τα δημόσια.». Αν η πολιτεία έχει από πριν θεσπίσει κανόνες λειτουργίας που να ισχύουν για όλους, αλλά και να μπορούν να ελέγχονται από συγκεκριμένο σύστημα αξιολόγησης, το δημόσιο πανεπιστήμιο δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Επομένως, ας μην αποπροσανατολιζόμαστε από θέματα – πυροτεχνήματα. Τα πραγματικά προβλήματα των πανεπιστημίων είναι αλλού και απαιτούν επειγόντως λύσεις…
Όλη αυτή η συζήτηση, όμως, είναι εντελώς αποπροσανατολιστική, αφού είναι πασιφανές ότι το πρόβλημα βρίσκεται αλλού. Ποιος νοιάζεται πραγματικά αν θα λειτουργήσουν ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα; Και αν συμβεί αυτό σημαίνει ότι θα αποτελέσουν απειλή για τα δημόσια πανεπιστήμια; Αλήθεια, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι η πραγματική απειλή των δημοσίων πανεπιστημίων;
Προφανώς, έχουν βολευτεί όλοι από την εξέλιξη των πραγμάτων, αφού για άλλη μια φορά δε χρειάζεται να γίνει επί της ουσίας συζήτηση για ένα σοβαρό θέμα. Και ίσως το σοβαρότερο όλων.
Προσωπικά δεν έχω πειστεί ότι η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων θα βλάψει την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Δεν έχω πειστεί καν αν θα υπάρξει ενδιαφέρον για ίδρυση ιδιωτικού πανεπιστημίου. Αυτό που θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι το απαξιωμένο δημόσιο πανεπιστήμιο, που υποχρηματοδοτείται, που δεν παράγει έρευνα, που κηδεμονεύεται από το κράτος. Το δημόσιο πανεπιστήμιο κινδυνεύει από τον ίδιο του τον εαυτό. Τον κακό του εαυτό που έχει πλέον επικρατήσει. Η κατάσταση πλέον έχει φτάσει στο απροχώρητο και είναι καιρός να ληφθούν σοβαρές αποφάσεις. Πρόβλημα των πανεπιστημίων δεν είναι το άσυλο. Δεν είναι οι κουκουλοφόροι. Δεν είναι η «απειλή» ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων.
Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση μεταφέρει αλλού το ενδιαφέρον και τη συζήτηση για να αποφύγει τις ευθύνες της. Το δημόσιο πανεπιστήμιο χρειάζεται περισσότερους πόρους. Άρα αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης. Το επισημαίνω γιατί ο Μπλερ πριν μερικά χρόνια στη Βρετανία βρήκε λύση μέσω των διδάκτρων. Εκεί, όμως, δεν απειλήθηκε ποτέ το δημόσιο πανεπιστήμιο από τα ιδιωτικά. Παρότι επιτρέπονται υπάρχουν 2-3 μόνο, αν δεν κάνω λάθος. Διορθώστε με.
Χρειάζεται, λοιπόν, μια γενναία αύξηση της χρηματοδότησης το ελληνικό πανεπιστήμιο, η οποία θα κατευθύνεται στη δημιουργία υποδομών, βιβλιοθηκών και σε ερευνητικά προγράμματα.
Επίσης, το ελληνικό πανεπιστήμιο πρέπει να ξεφύγει από τον ασφυκτικό έλεγχο του κράτους. Πρέπει να αποκτήσει πραγματική διοικητική αυτονομία. Να ορίζει μόνο του τις ανάγκες του και να δημιουργεί όπως θεωρεί καλύτερα τις προϋποθέσεις της ανάπτυξής του. Δεν είναι δυνατόν για την παραμικρή απόφαση να απαιτείται έγκριση από το Υπουργείο Παιδείας. Αυτή είναι μια τριτοκοσμική κατάσταση που πρέπει να εκλείψει. Αν θέλουμε να μιλάμε για πραγματικά ελεύθερο και δημιουργικό πανεπιστήμιο.
Αυτό συνεπάγεται ότι θα μπορεί μόνο του να διαχειρίζεται τους οικονομικούς του πόρους. Τα περισσότερα χρήματα δίνονται στα πανεπιστήμια μέσα από κλειστούς λογαριασμούς, πράγμα που σημαίνει ότι το πανεπιστήμιο είναι υποχρεωμένο να τα ξοδέψει σε συγκεκριμένες ανάγκες που καθορίζονται από το Υπουργείο Παιδείας. Τα πανεπιστήμια έχουν τη δυνατότητα μέσα από τα συλλογικά τους όργανα να γνωρίζουν καλύτερα ποιες είναι οι ανάγκες τους και πως πρέπει να κατανείμουν τους πόρους τους.
Δίπλα στη διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια το ελληνικό πανεπιστήμιο χρειάζεται επιτέλους να αποκτήσει ένα αξιόπιστο σύστημα αξιολόγησης. Όχι μόνο γιατί έτσι επιβάλλεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ούτε επειδή είμαστε η τελευταία χώρα της Ευρώπης (της Ευρώπης, όχι της Ε.Ε.) που έμεινε χωρίς σύστημα αξιολόγησης των πανεπιστημίων. Αλλά επειδή πρέπει να ξέρουμε ακριβώς σε ποια κατάσταση βρίσκονται τα πανεπιστήμιά μας, ποια είναι τα προβλήματά τους και που κατευθύνονται οι πόροι τους. Για να λύσεις ένα πρόβλημα πρέπει πρώτα να το εντοπίσεις. Και πρέπει να αξιολογείς και να ιεραρχείς τις ανάγκες σου. Αυτό μπορεί να γίνει καλύτερα με ένα σύστημα αξιολόγησης. Αλλά πρέπει επιτέλους να μπουν κανόνες διαφάνειας και στην διαχείριση των οικονομικών των πανεπιστημίων. Οφείλει ο πολίτης να γνωρίζει με ποιο τρόπο διαχειρίζονται και που κατευθύνονται τα χρήματά του. Μέχρι το τελευταίο ευρώ. (αυτό πρέπει να ισχύσει και σε άλλους τομείς του δημοσίου, αλλά τώρα το πανεπιστήμιο μας απασχολεί.)
Αυτά είναι που πρέπει να συζητηθούν και να αποφασιστούν. Επιτέλους. Για την αναβάθμιση των ελληνικών πανεπιστημίων. Και για να μην ξυπνήσει ένα πρωί ο κάθε ιδιοκτήτης ΙΕΚ και να πει αυθαίρετα «από σήμερα έχω πανεπιστήμιο ισότιμο με τα δημόσια.». Αν η πολιτεία έχει από πριν θεσπίσει κανόνες λειτουργίας που να ισχύουν για όλους, αλλά και να μπορούν να ελέγχονται από συγκεκριμένο σύστημα αξιολόγησης, το δημόσιο πανεπιστήμιο δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Επομένως, ας μην αποπροσανατολιζόμαστε από θέματα – πυροτεχνήματα. Τα πραγματικά προβλήματα των πανεπιστημίων είναι αλλού και απαιτούν επειγόντως λύσεις…
Δευτέρα, Ιανουαρίου 22, 2007
Απορίες επί των πρωθυπουργικών τοποθετήσεων για την εκπαίδευση
Δια των πρωθυπουργικών χειλέων, δηλώθηκε ότι με την αναβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης, θα δοθεί τέρμα στις στρατιές των ανέργων πτυχιούχων των πανεπιστημίων.
Μέσα σε μια φράση, ο καλόπιστος παρατηρητής διαπιστώνει δύο ανακρίβειες.
Ή δεν είναι ανακρίβειες;
Πρώτον το Πανεπιστήμιο ΔΕΝ είναι επαγγελματική σχολή.
Ή μήπως θέλουμε να είναι, αν όχι μόνον, κυρίως επαγγελματική σχολή;
Δεύτερον
Η απασχόληση των πτυχιούχων, δεν είναι θέμα που μπορεί να λυθεί από το πανεπιστήμιο, αλλά εξαρτάται από τις συνθήκες παραγωγής και τη μορφή οικονομικής ανάπτυξης που επιχειρείται από τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες.
Δεν είναι ευθύνη των πανεπιστημίων να αυξήσουν τις θέσεις εργασίας. Είναι θέμα των γενικών και ειδικών πολιτικών της κάθε κυβέρνησης.
Βέβαια, η άλλη εναλλακτική λύση θα ήταν να μειωθεί ο αριθμός των πτυχιούχων.
Πώς μπορεί όμως να γίνει αυτό, αν στα υπάρχοντα πανεπιστήμια της χώρας, προστεθούν και ιδιωτικά;
Εκτός και αν η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων σημάνει την κατάργηση των κρατικών!!!!
Τι άραγε να εννοούσε ο πρωθυπουργός με όσα είπε;
Μέσα σε μια φράση, ο καλόπιστος παρατηρητής διαπιστώνει δύο ανακρίβειες.
Ή δεν είναι ανακρίβειες;
Πρώτον το Πανεπιστήμιο ΔΕΝ είναι επαγγελματική σχολή.
Ή μήπως θέλουμε να είναι, αν όχι μόνον, κυρίως επαγγελματική σχολή;
Δεύτερον
Η απασχόληση των πτυχιούχων, δεν είναι θέμα που μπορεί να λυθεί από το πανεπιστήμιο, αλλά εξαρτάται από τις συνθήκες παραγωγής και τη μορφή οικονομικής ανάπτυξης που επιχειρείται από τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες.
Δεν είναι ευθύνη των πανεπιστημίων να αυξήσουν τις θέσεις εργασίας. Είναι θέμα των γενικών και ειδικών πολιτικών της κάθε κυβέρνησης.
Βέβαια, η άλλη εναλλακτική λύση θα ήταν να μειωθεί ο αριθμός των πτυχιούχων.
Πώς μπορεί όμως να γίνει αυτό, αν στα υπάρχοντα πανεπιστήμια της χώρας, προστεθούν και ιδιωτικά;
Εκτός και αν η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων σημάνει την κατάργηση των κρατικών!!!!
Τι άραγε να εννοούσε ο πρωθυπουργός με όσα είπε;
Κυριακή, Ιανουαρίου 21, 2007
Tα άσχημα Πανεπιστήμια ...
Τα άσχημα πανεπιστήμια άσχημα καίγονται
 |
Δευτέρα, Ιανουαρίου 08, 2007
Άρχισε η πριμοδότηση των ιδιωτικών ΑΕΙ;
Να λοιπόν που πριν "στεγνώσει" το μελάνι μου που σχολιάζοντας εδώ, αναρωτιόμουν για το πού θα βρεθούν ενδιαφερόμενοι να φοιτήσουν και στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, η Υπουργός Παιδείας έδωσε την απάντηση. (Ειδήσεις των 8, του Mega, σήμερα 8/1/2007)
Θα μειωθεί, λέει, ο αριθμός των εισακτέων στα δημόσια(!) Πανεπιστήμια ...
Πρώτον. Από πότε τα ελληνικά πανεπιστήμια ονομάζονται δημόσια; Από όσο θυμάμαι ΔΕΝ άλλαξε ακόμα το Σύνταγμα!
Δεύτερον. Αν αυτό δεν είναι προσφορά στους αδημονούντες ιδιώτες (βλέπε σχόλιό μου, ώρα 4:58 μμ, Ιανουάριος 08, 2007 στο αμέσως προηγούμενο κείμενο), τι ακριβώς είναι;
Η μείωση του αριθμού των εισακτέων στα δημόσια (!) Πανεπιστήμια, λογικά θα αυξήσει τη ζήτηση των υπηρεσιών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, που θα προσφέρεται από τους ιδιώτες.
Θα είμαι πολύ κακός αν αρχίσω και σκέφτομαι ότι ΟΥΔΕΜΙΑ πρόθεση βελτίωσης της Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης υπάρχει, αλλά ότι εξοφλούνται γραμμάτια;
Θα μειωθεί, λέει, ο αριθμός των εισακτέων στα δημόσια(!) Πανεπιστήμια ...
Πρώτον. Από πότε τα ελληνικά πανεπιστήμια ονομάζονται δημόσια; Από όσο θυμάμαι ΔΕΝ άλλαξε ακόμα το Σύνταγμα!
Δεύτερον. Αν αυτό δεν είναι προσφορά στους αδημονούντες ιδιώτες (βλέπε σχόλιό μου, ώρα 4:58 μμ, Ιανουάριος 08, 2007 στο αμέσως προηγούμενο κείμενο), τι ακριβώς είναι;
Η μείωση του αριθμού των εισακτέων στα δημόσια (!) Πανεπιστήμια, λογικά θα αυξήσει τη ζήτηση των υπηρεσιών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, που θα προσφέρεται από τους ιδιώτες.
Θα είμαι πολύ κακός αν αρχίσω και σκέφτομαι ότι ΟΥΔΕΜΙΑ πρόθεση βελτίωσης της Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης υπάρχει, αλλά ότι εξοφλούνται γραμμάτια;
Κυριακή, Ιανουαρίου 07, 2007
Ιδιωτικά πανεπιστήμια, ανοικτή κοινωνία
Στην τελευταία διεθνή έρευνα, μεταξύ 125 χωρών, η Ελλάδα κατετάγη 60ή με βάση την ποιότητα των πανεπιστημιακών της σπουδών, στην ίδια θέση με τη Ζάμπια και είκοσι θέσεις πίσω στον κατάλογο από την Ζιμπάμπουε. Η βαθμολογία αυτή, η οποία δεν είναι φυσικά καθόλου κολακευτική για την Ελλάδα, καταδεικνύει παράλληλα και τη σκοτεινή προοπτική που μπορεί να έχει η χώρα στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης, της κοινωνίας της γνώσης, της έρευνας και των νέων τεχνολογιών.
Αυτή λοιπόν η κατάσταση στην παιδεία και η προδιαγραφόμενη εξ αυτού του λόγου δυσμενής πορεία θα πρέπει να ανατραπούν. Θα πρέπει το σκηνικό να αλλάξει άμεσα, για να υπάρξουν οι απαιτούμενες υψηλές σήμερα οικονομικές και κοινωνικές επιδόσεις. Αυτό είναι το ζητούμενο. Και τη βασική αυτή μεταβολή, όπως συμβαίνει και στις περισσότερες άλλες ευρωπαϊκές χώρες -για να μη μιλήσουμε για το τι συμβαίνει με τα αμερικανικά πανεπιστήμια- δεν μπορείς να την επιτύχεις αφήνοντας έξω από τη χρηματοδότηση τον ιδιωτικό τομέα. Τον πιο ανήσυχο και δημιουργικό, εξάλλου. Τι στο καλό ανοικτή κοινωνία μπορείς να θεωρείσαι άλλωστε, όταν λειτουργείς κάτω από τέτοια φοβικά σύνδρομα; Μήπως ζημιώθηκε η μέση εκπαίδευση στην Ελλάδα, από τη δημιουργία ισχυρών ιδιωτικών σχολείων; (πλήρες κείμενο>>>)
Αυτή λοιπόν η κατάσταση στην παιδεία και η προδιαγραφόμενη εξ αυτού του λόγου δυσμενής πορεία θα πρέπει να ανατραπούν. Θα πρέπει το σκηνικό να αλλάξει άμεσα, για να υπάρξουν οι απαιτούμενες υψηλές σήμερα οικονομικές και κοινωνικές επιδόσεις. Αυτό είναι το ζητούμενο. Και τη βασική αυτή μεταβολή, όπως συμβαίνει και στις περισσότερες άλλες ευρωπαϊκές χώρες -για να μη μιλήσουμε για το τι συμβαίνει με τα αμερικανικά πανεπιστήμια- δεν μπορείς να την επιτύχεις αφήνοντας έξω από τη χρηματοδότηση τον ιδιωτικό τομέα. Τον πιο ανήσυχο και δημιουργικό, εξάλλου. Τι στο καλό ανοικτή κοινωνία μπορείς να θεωρείσαι άλλωστε, όταν λειτουργείς κάτω από τέτοια φοβικά σύνδρομα; Μήπως ζημιώθηκε η μέση εκπαίδευση στην Ελλάδα, από τη δημιουργία ισχυρών ιδιωτικών σχολείων; (πλήρες κείμενο>>>)
Τετάρτη, Ιανουαρίου 03, 2007
Ποιά θα είναι η νέα διατύπωση του άρθρου 16 του Συντάγματος;
Δεν είναι περίεργο;
Είναι μερικές ημέρες που έχω θέσει ένα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ερώτημα, και απάντηση δεν φαίνεται να έχει κανείς.
Ποια είναι η διατύπωση που προτείνεται για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος;
Παρόλα αυτά η σχετική συζήτηση συνεχίζεται και οξύνεται και συνεχίζει να φέρνει αναταραχές από το Νηπιαγωγείο, έως τις μεταπτυχιακές σπουδές, στον ελληνικό χώρο.
Όμως, θεματικά το συγκεκριμένο άρθρο αφορά σε τρεις τομείς της οργάνωσης της κοινωνικής ζωής της χώρας.
Τον Πολιτισμό
Την Εκπαίδευση και την Παιδεία
Και τον Αθλητισμό.
Από τους τρεις αυτούς τομείς, η συζήτηση φαίνεται να εστιάζεται στην Εκπαίδευση (το ευρύτερο θέμα της Παιδείας, αντιμετωπίζεται εξ ανακλάσεως) και ειδικότερα της Τριτοβάθμιας και ακόμα πιο ειδικά στο αν θα επιτρέπεται ή όχι σε κάποιους να κερδοσκοπούν από τη μετατροπή του κοινωνικού αγαθού της φοίτησης σε ίδρυμα πανεπιστημιακού επιπέδου, σε οικονομικό προϊόν.
Στην πραγματικότητα όλη η συζήτηση έχει μετατοπιστεί σε μια σύγκρουση δυο αντιλήψεων.
Εκείνης που θέλει όλα τα αγαθά και υπηρεσίες να αποτελούν αντικείμενα διαχείρισης μέσω της αγοράς, και εκείνης που θεωρεί ότι η κοινωνία οφείλει να προσφέρει ορισμένα ή και πολλά αγαθά και υπηρεσίες, έξω από το σύστημα της αγοράς. Κατά κάποιον τρόπο ως ελεύθερα.
Στην πραγματικότητα έχουμε σύγκρουση νεοφιλελεύθερης θέσης με ένα ιδιότυπο "συνασπισμό" σοσιαλιστικής και συντηρητικής άποψης.
Όλα τα παραπάνω προκύπτουν "εκ των συμφραζομένων", γιατί θα επιμείνω ότι η παρουσίαση ρητά της πρότασης για το πώς θα διαμορφωθούν τελικά οι διατάξεις του άρθρου 16, μπορεί να κρύβει και εκπλήξεις.
Είναι πολύ περίεργο το ότι επιχειρείται να γίνει αυτή η μετατροπή με συνταγματική αναθεώρηση, όταν υπάρχουν πλευρές που ισχυρίζονται με επιχειρήματα, πως μπορεί να γίνουν οι όποιες αλλαγές με Νόμο, χωρίς αλλαγή των Συνταγματικών διατάξεων.
Είναι πολύ περίεργο το ότι οι καλοπίστως προτείνοντες την αλλαγή, δεν παρουσιάζουν ένα συνολικό πλαίσιο ενεργειών, ώστε να δοθούν λύσεις και στα άλλα προβλήματα, που τελματώνουν την εκπαίδευση.
Είναι πολύ περίεργο που οι αντιδρώντες, ΔΕΝ προτείνουν αυτοί ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ αλλαγές παρά μένουν να αμύνονται υπερασπιζόμενοι κάτι που πολλές φορές έχουν και έχουν καταδικάσει.
Είναι περίεργο που κανένας δεν λέει στους οπαδούς των κομμάτων, όλων των κομμάτων, ότι είτε μείνει έτσι το άρθρο 16 του Συντάγματος είτε αλλάξει, το όνειρο για πτυχία χαρισμένα ακόπως και μέσω αυτών βόλεμα σε μια θεσούλα στο δημόσιο, θα μείνει όνειρο.
Αν δεν γίνεις δικό μας παιδί, θέση δεν έχει!!!
Και αν είσαι δικό μας παιδί, τη θεσούλα την έχεις εξασφαλίσει και χωρίς πτυχίο.
Αρκεί μια καλή κουμπαριά.
Ναι η τελευταία παράγραφος ρίχνει πολύ το επίπεδο της συζήτησης, αλλά φοβάμαι ότι είναι η καρδιά του προβλήματος.
Υπάρχει μια σειρά ερωτημάτων, που οι απαντήσεις τους, όποιες και να είναι, δείχνουν ότι στην πραγματικότητα για τη θέση στο δημόσιο μιλάμε ή για θέση ελεγχόμενη από το δημόσιο.
Είναι σειρά ερωτημάτων που οι απαντήσεις τους δείχνουν, ότι στο μυαλό της συντριπτικής πλειοψηφίας, το πανεπιστήμιο δεν είναι τίποτα άλλο, παρά μια επαγγελματική σχολή μέσω της οποίας, μπορούμε να ελέγχουμε τη ροή των απασχολήσιμων προς τις θέσεις παραγωγής με σχετικά υψηλή αμοιβή.
Θα επαναφέρω όμως το ερώτημα.
Ποιά είναι η διατύπωση που προτείνεται για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος;
Και θα το "εμπλουτίσω".
Έχει ιδέα κανείς για το πώς προτείνεται να διαμορφωθεί το πλαίσιο των Νόμων που θα ακολουθήσουν, προκειμένου να γίνει η εφαρμογή των διατάξεων που θα έχουν αναθεωρηθεί;
Οι άλλοι τομείς στους οποίους αφορά το άρθρο 16, δεν χρειάζεται να εκσυγχρονιστούν;
Στην διεύθυνση αυτή θα βρείτε πώς έχουν κωδικοποιηθεί οι προτάσεις των δυο μεγάλων κομμάτων για την συγκεκριμένη αναθεώρηση, αλλά ...
Όπως και να έχει, καλό θα είναι να διαβαστούν ...
Είναι μερικές ημέρες που έχω θέσει ένα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ερώτημα, και απάντηση δεν φαίνεται να έχει κανείς.
Ποια είναι η διατύπωση που προτείνεται για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος;
Παρόλα αυτά η σχετική συζήτηση συνεχίζεται και οξύνεται και συνεχίζει να φέρνει αναταραχές από το Νηπιαγωγείο, έως τις μεταπτυχιακές σπουδές, στον ελληνικό χώρο.
Όμως, θεματικά το συγκεκριμένο άρθρο αφορά σε τρεις τομείς της οργάνωσης της κοινωνικής ζωής της χώρας.
Τον Πολιτισμό
Την Εκπαίδευση και την Παιδεία
Και τον Αθλητισμό.
Από τους τρεις αυτούς τομείς, η συζήτηση φαίνεται να εστιάζεται στην Εκπαίδευση (το ευρύτερο θέμα της Παιδείας, αντιμετωπίζεται εξ ανακλάσεως) και ειδικότερα της Τριτοβάθμιας και ακόμα πιο ειδικά στο αν θα επιτρέπεται ή όχι σε κάποιους να κερδοσκοπούν από τη μετατροπή του κοινωνικού αγαθού της φοίτησης σε ίδρυμα πανεπιστημιακού επιπέδου, σε οικονομικό προϊόν.
Στην πραγματικότητα όλη η συζήτηση έχει μετατοπιστεί σε μια σύγκρουση δυο αντιλήψεων.
Εκείνης που θέλει όλα τα αγαθά και υπηρεσίες να αποτελούν αντικείμενα διαχείρισης μέσω της αγοράς, και εκείνης που θεωρεί ότι η κοινωνία οφείλει να προσφέρει ορισμένα ή και πολλά αγαθά και υπηρεσίες, έξω από το σύστημα της αγοράς. Κατά κάποιον τρόπο ως ελεύθερα.
Στην πραγματικότητα έχουμε σύγκρουση νεοφιλελεύθερης θέσης με ένα ιδιότυπο "συνασπισμό" σοσιαλιστικής και συντηρητικής άποψης.
Όλα τα παραπάνω προκύπτουν "εκ των συμφραζομένων", γιατί θα επιμείνω ότι η παρουσίαση ρητά της πρότασης για το πώς θα διαμορφωθούν τελικά οι διατάξεις του άρθρου 16, μπορεί να κρύβει και εκπλήξεις.
Είναι πολύ περίεργο το ότι επιχειρείται να γίνει αυτή η μετατροπή με συνταγματική αναθεώρηση, όταν υπάρχουν πλευρές που ισχυρίζονται με επιχειρήματα, πως μπορεί να γίνουν οι όποιες αλλαγές με Νόμο, χωρίς αλλαγή των Συνταγματικών διατάξεων.
Είναι πολύ περίεργο το ότι οι καλοπίστως προτείνοντες την αλλαγή, δεν παρουσιάζουν ένα συνολικό πλαίσιο ενεργειών, ώστε να δοθούν λύσεις και στα άλλα προβλήματα, που τελματώνουν την εκπαίδευση.
Είναι πολύ περίεργο που οι αντιδρώντες, ΔΕΝ προτείνουν αυτοί ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ αλλαγές παρά μένουν να αμύνονται υπερασπιζόμενοι κάτι που πολλές φορές έχουν και έχουν καταδικάσει.
Είναι περίεργο που κανένας δεν λέει στους οπαδούς των κομμάτων, όλων των κομμάτων, ότι είτε μείνει έτσι το άρθρο 16 του Συντάγματος είτε αλλάξει, το όνειρο για πτυχία χαρισμένα ακόπως και μέσω αυτών βόλεμα σε μια θεσούλα στο δημόσιο, θα μείνει όνειρο.
Αν δεν γίνεις δικό μας παιδί, θέση δεν έχει!!!
Και αν είσαι δικό μας παιδί, τη θεσούλα την έχεις εξασφαλίσει και χωρίς πτυχίο.
Αρκεί μια καλή κουμπαριά.
Ναι η τελευταία παράγραφος ρίχνει πολύ το επίπεδο της συζήτησης, αλλά φοβάμαι ότι είναι η καρδιά του προβλήματος.
Υπάρχει μια σειρά ερωτημάτων, που οι απαντήσεις τους, όποιες και να είναι, δείχνουν ότι στην πραγματικότητα για τη θέση στο δημόσιο μιλάμε ή για θέση ελεγχόμενη από το δημόσιο.
Είναι σειρά ερωτημάτων που οι απαντήσεις τους δείχνουν, ότι στο μυαλό της συντριπτικής πλειοψηφίας, το πανεπιστήμιο δεν είναι τίποτα άλλο, παρά μια επαγγελματική σχολή μέσω της οποίας, μπορούμε να ελέγχουμε τη ροή των απασχολήσιμων προς τις θέσεις παραγωγής με σχετικά υψηλή αμοιβή.
Θα επαναφέρω όμως το ερώτημα.
Ποιά είναι η διατύπωση που προτείνεται για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος;
Και θα το "εμπλουτίσω".
Έχει ιδέα κανείς για το πώς προτείνεται να διαμορφωθεί το πλαίσιο των Νόμων που θα ακολουθήσουν, προκειμένου να γίνει η εφαρμογή των διατάξεων που θα έχουν αναθεωρηθεί;
Οι άλλοι τομείς στους οποίους αφορά το άρθρο 16, δεν χρειάζεται να εκσυγχρονιστούν;
Στην διεύθυνση αυτή θα βρείτε πώς έχουν κωδικοποιηθεί οι προτάσεις των δυο μεγάλων κομμάτων για την συγκεκριμένη αναθεώρηση, αλλά ...
Όπως και να έχει, καλό θα είναι να διαβαστούν ...
Κυριακή, Δεκεμβρίου 31, 2006
Πάλι για το άρθρο 16 ..
Γνωρίζει κάποιος το τι λέει η πρόταση της κυβέρνησης για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος ή πού θα μπορούσε κανείς να τη βρει αυτή την πρόταση;
Όχι ποια είναι η πρόθεση, αλλά πώς ακριβώς διατυπώνεται ...
Όχι ποια είναι η πρόθεση, αλλά πώς ακριβώς διατυπώνεται ...
Κυριακή, Δεκεμβρίου 24, 2006
Διάλογος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση...
Εγκαίνια η Μαριέττα, γιαούρτια οι φοιτητές
«Το υπουργείο Παιδείας, ανεξάρτητα απ' όλα, στηρίζει με τις ενέργειες και τις πράξεις του την πραγματική και ουσιαστική αναβάθμιση σε μια εποχή καταλυτικών εξελίξεων στην κοινωνία της γνώσης, που θέλει πανεπιστήμια γνώσης τα οποία θα ανταποκρίνονται στα καλύτερα διεθνή και ευρωπαϊκά κριτήρια, και όχι απλώς μικρά καταστήματα μετάδοσης πληροφοριών».
Αυτό επισήμανε χθες στην Πάτρα η υπουργός Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου και πρόσθεσε:
«Τα πανεπιστήμιά μας είναι σε θέση να παίξουν αυτό τον αναβαθμισμένο ρόλο και το υπουργείο έχει ως ρόλο του να τα στηρίξει. Εντός του 2007 θα παρουσιαστεί ο νέος νόμος για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, ο οποίος βρίσκεται στο στάδιο της διαμόρφωσης, καθώς καταθέτουν τις προτάσεις τους πολλοί πανεπιστημιακοί από διάφορους πολιτικούς χώρους. Η κυβέρνηση θα δώσει στα πανεπιστήμια της χώρας πλήρη αυτοδιοίκηση με σύστημα κοινωνικής λογοδοσίας».
Η υπουργός Παιδείας θεμελίωσε χθες τις πρώτες κτιριακές εγκαταστάσεις του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου στην περιοχή Περιβόλα Πατρών.
Την «υποδέχτηκαν» με πανό διαμαρτυρίας και συνθήματα φοιτητές και λιγοστοί δάσκαλοι, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν μπροστά από την είσοδο της υπό ανέγερση πανεπιστημιούπολης. Οι φοιτητές προσπάθησαν να φτάσουν μέχρι τον χώρο που έγινε η τελετή θεμελίωσης, χωρίς όμως αποτέλεσμα, καθώς παρεμποδίστηκαν από δυνάμεις των ΜΑΤ.
Τότε άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα εναντίον της υπουργού και των αστυνομικών δυνάμεων, πετώντας γιαούρτια και αβγά, τα οποία όμως κατέληξαν στο οδόστρωμα. Τελικά, εκπρόσωπος του υπουργείου παρέλαβε το ψήφισμα και συνομίλησε με τους συγκεντρωμένους φοιτητές. Πάντως, τα μέλη του συλλόγου των φοιτητών δεν ήρθαν καθόλου σε επαφή με την υπουργό, η οποία και έφυγε από άλλο δρόμο.
Αυτό επισήμανε χθες στην Πάτρα η υπουργός Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου και πρόσθεσε:
«Τα πανεπιστήμιά μας είναι σε θέση να παίξουν αυτό τον αναβαθμισμένο ρόλο και το υπουργείο έχει ως ρόλο του να τα στηρίξει. Εντός του 2007 θα παρουσιαστεί ο νέος νόμος για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, ο οποίος βρίσκεται στο στάδιο της διαμόρφωσης, καθώς καταθέτουν τις προτάσεις τους πολλοί πανεπιστημιακοί από διάφορους πολιτικούς χώρους. Η κυβέρνηση θα δώσει στα πανεπιστήμια της χώρας πλήρη αυτοδιοίκηση με σύστημα κοινωνικής λογοδοσίας».
Η υπουργός Παιδείας θεμελίωσε χθες τις πρώτες κτιριακές εγκαταστάσεις του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου στην περιοχή Περιβόλα Πατρών.
Την «υποδέχτηκαν» με πανό διαμαρτυρίας και συνθήματα φοιτητές και λιγοστοί δάσκαλοι, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν μπροστά από την είσοδο της υπό ανέγερση πανεπιστημιούπολης. Οι φοιτητές προσπάθησαν να φτάσουν μέχρι τον χώρο που έγινε η τελετή θεμελίωσης, χωρίς όμως αποτέλεσμα, καθώς παρεμποδίστηκαν από δυνάμεις των ΜΑΤ.
Τότε άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα εναντίον της υπουργού και των αστυνομικών δυνάμεων, πετώντας γιαούρτια και αβγά, τα οποία όμως κατέληξαν στο οδόστρωμα. Τελικά, εκπρόσωπος του υπουργείου παρέλαβε το ψήφισμα και συνομίλησε με τους συγκεντρωμένους φοιτητές. Πάντως, τα μέλη του συλλόγου των φοιτητών δεν ήρθαν καθόλου σε επαφή με την υπουργό, η οποία και έφυγε από άλλο δρόμο.
(ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 18/12/2006)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
