Φύλο και Εκπαίδευση .

[Μελέτη περίπτωσης ]

Το σχολείο είναι ένας από τους μηχανισμούς που διαθέτει το κάθε κοινωνικό σύστημα για να καθοδηγήσει και να εντάξει τα μέλη του στις λειτουργίες του. Σαν τέτοιο λοιπόν, δεν μπορεί παρά να διαπνέεται από τις επιλογές και τις επιπτώσεις αυτών στον κοινωνικό ιστό. Έτσι, θα ήταν άστοχο να ειδωθεί το θέμα ‘φύλο κι εκπαίδευση’ έξω από αυτό το πρίσμα. Η Πολιτεία στην οποία έχει ωριμάσει ο σεβασμός προς τον πολίτη, θα εκφραστεί ανάλογα και στο γυναικείο ζήτημα σε όλους τους τομείς και στην εκπαίδευση.

Το ίδιο άστοχο θα ήταν ωστόσο, να παραβλέψει κανείς επί μέρους παράγοντες όπως αυτοί της κοινωνικής προέλευσης, της φυλής με τις ιδιαιτερότητές της –δομή, αξίες, αρχές, πολιτισμό- στην διαμόρφωση της στάσης των φύλων στην επίσημη εκπαίδευση.
Αρκετοί, μετανάστες κυρίως, ή κάτοικοι της επαρχίας, αντιμετωπίζουν ακόμη, την εκπαίδευση ως μέσον καλυτέρευσης της θέσης τους. Άλλοι πάλι, όπως τα φύλα των Τσιγγάνων, έχοντας διαφορετικές προτεραιότητες, δομή και ανάγκες, φέρνουν το σχολείο σε δεύτερη μοίρα πρώτα για τα κορίτσια και κατόπιν για τα αγόρια. Έτσι, ενώ σε πληθυσμούς μεταναστών ή ντόπιων, δες Αρβανίτες, τα παιδιά παρακολουθούν το σχολείο, οι Τσιγγάνοι αποτραβούν τα παιδιά τους, κυρίως τα κορίτσια, στην πρώτη αποτυχία ή δυσκολία, για να ασχοληθούν με το σπίτι ή και να παντρευτούν. Οι ίδιοι πάλι, συχνά φυγοκεντρίζονται, παρά τις προσπάθειες ένταξης τους, από το ίδιο το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα.

Ιεραρχώντας τα πράγματα, στα προαναφερθέντα σύνολα θα ενέτασσα και τις υπόλοιπες παραμέτρους: οικογενειακή κατάσταση, βιολογικό φύλο κι αντιλήψεις, στάση και φύλο εκπαιδευτικού, παραπρόγραμμα κ.ά.

Στη συνέχεια, μέσα από στιγμιότυπα της σχολικής μου ζωής και παράλληλο σχολιασμό, επιχειρώ να καταδείξω πτυχές του ζητήματος και να προβληματίσω με γνώμονα τα παραπάνω.

Η Άννα, στα 50 της, Φυσικός από συνειδητή επιλογή της, κάτι στο οποίο βρήκε συμπαραστάτη την, αριστερής ιδεολογίας, μητέρα της, με μια αίσθηση ευθύνης απέναντι στα παιδιά της περιοχής, δυτικά προάστια Αττικής (άλλωστε κι αυτή είχε μεγαλώσει σε μια λαϊκή συνοικία), όσο και τον ίδιο τον θεσμό του σχολείου, «ξεχνιόταν» στη προσπάθειά της να λύσει τις απορίες του Φερίκ ο οποίος ερχόταν στο σχολείο διαβασμένος σα νάταν δάσκαλος! (καταγωγή, πρότυπα, ιδεολογία)
Ο Φερίκ, αλβανικής καταγωγής, ένα χρόνο μεγαλύτερος των συμμαθητών του, ξεσήκωνε γκρίνιες στην τάξη γιατί με τις απορίες του στο μάθημα, μονοπωλούσε την ώρα και την προσοχή της καθηγήτριας. «Αν δεν τα μάθω εδώ στο σχολείο, που θα τα μάθω; στο φροντιστήριο;» «ο πατέρας μου, με έμαθε να διαβάζω έτσι αν θέλω να γίνω άλλος άνθρωπος. Κι εγώ τους γονείς μου, τους σέβομαι! Αγωνίζονται δουλεύοντας πρωί βράδυ. Θέλω να τους ικανοποιήσω. Αν εσείς όμως πείτε πως είναι λάθος, εγώ θα αλλάξω.» Συμφώνησαν να συνεχίσει έτσι και να ρυθμίσει η ίδια το μάθημά της διαφορετικά. (πατριαρχική οικογένεια, κοινωνική καταξίωση)
Στο διάλειμμα, πλησίασε ο Βαγγέλης, μαθητής της Γ΄και μέλος του 15μελους, τσιγγάνος που έμενε μόνος εξ αιτίας της μεταφοράς των γονιών. Της ανακοινώνει πως ο Διευθυντής του ανάθεσε να φτιάξει τα πόμολα στις τάξεις και θα έμενε έξω στην ώρα της. Το θέμα αυτό, της κατηγοριοποίησης των μαθητών, την απασχολούσε έντονα. Εύρισκε την συναλλαγή αντιεκπαιδευτική αφού απασχολούσε τον μαθητή εκτός γνωστικής διαδικασίας και αντιπαιδαγωγική αφού τον «δίδασκε» άλλες αξίες από εκείνες που προάγουν την ευθύνη, αξιοπρέπεια, ανεξαρτησία του ατόμου. «Σε περιμένω στο μάθημα», είπε παίρνοντας την ευθύνη. (παραπρόγραμμα, στάση εκπαιδευτικού)
«Συνάδελφοι! «Η Ελένη διέκοψε. Φοβήθηκαν οι γονείς της πως θα την ‘κλέψουν’. Σας ενημερώνω να το γνωρίζετε και να δούμε τι θα κάνουμε!» «Θα αναλάβω να βρω τους γονείς και την ίδια.», η Αιμιλία, Φιλόλογος του τμήματος. «Δε θα είναι εύκολο! θα πρέπει να είμαστε ικανοί να της προσφέρουμε μεγαλύτερη προστασία στον χώρο.»
«Με τον Χρήστο τι θα κάνουμε;» έβαλε στον σύλλογο το θέμα η Νέλλυ, γύρω στα 40, φιλόλογος Αγγλικής αυστηρή κι ανυποχώρητη σε στόχους και πρόγραμμα. «Αυθαδιάζει. Δεν κάνει τίποτα στο μάθημα. Ειρωνεύεται : κυρία τώρα αυτά να τα γράψουμε;» συνηγόρησε η Κέλλυ, φιλόλογος Γαλλικής. «Στο μάθημά μου πάντως κάθεται Παναγία. Γράφει από τον πίνακα τις ασκήσεις. Σηκώνει χέρι.», ο Γιάννης Μαθηματικός της τάξης. «Θέλω να ξέρετε πως και σε μένα έχει ανάλογη συμπεριφορά», ενημέρωσε η Άννα συμφωνώντας με τον μαθηματικό. «Πάντως, θα είχε ενδιαφέρον να κάνουμε ένα σύλλογο με θέμα αποκλειστικά να συζητήσουμε την διαφορετική στάση του ίδιου ατόμου στα διάφορα μαθήματα», πρότεινε ο Βασίλης νεότερος φιλόλογος στον σύλλογο με Μεταπτυχιακό σε θέματα διδασκαλίας. «Μη βάζεις τέτοια θέματα», η απάντηση!!!
«Είναι και ο Εφραίμ. Τον θέλουμε τελικά στο σχολείο;» πρόσθεσε η Νέλλυ.
«Γιατί να μην θέλουμε ένα παιδί στο σχολείο;», η Άννα. «Μα! κάνει φασαρία στο μάθημα! Πετάγεται! άσε που διακόπτει το σχολείο όποτε του έρθει!», η Κέλλυ. «Είναι 16 χρονών σε τάξη 13ρηδων! επιπλέον η φωνή του είναι αρκετά μπάσα και δημιουργεί ‘θόρυβο’ σε σχέση με άλλους! Ο Εφραίμ είναι έξυπνος! στη Φυσική τα καταφέρνει και χωρίς να διαβάζει σπίτι του, πράγμα που άλλωστε κάνει η πλειοψηφία των μαθητών σήμερα! Δεν σας άκουσα να διαμαρτύρεστε το ίδιο για τον Λεωνίδα που φέτος ζωήρεψε! μήπως γιατί ο Λεωνίδας δεν είναι τσιγγάνος κι επιπλέον είναι άριστος μαθητής; Έχει την ίδια ακριβώς συμπεριφορά με τον Παναγιώτη τον τσιγγάνο, που κι αυτός πέρυσι, ήταν ήσυχος, σχεδόν τζέντλεμαν! Για να σκεφτούμε! Γιατί αυτή η διαφοροποίηση της συμπεριφοράς μας απέναντι στα παιδιά; Μήπως θα έπρεπε να χαιρόμαστε αντί να γκρινιάζουμε, γιατί σε φυσιολογικό χρόνο, εντάχθηκαν στο Γυμνάσιο και κοινωνικοποιήθηκαν; Μήπως θα πρέπει να λαβαίνουμε υπόψη μας ακόμη και το ότι οι τσιγγάνοι έχουν διαφορετική κουλτούρα και προσαρμοστικότητα σε άλλους τύπους δράσης;»
«Άλλωστε, τα αγόρια είναι έτσι κι αλλιώς πιο ζωηρά από τα κορίτσια, λόγω γονιδιακών καταγραφών», συμπλήρωσε ο Στάθης, Βιολόγος γύρω στα 40, που μελετούσε Εξελικτική Βιολογία.
«Η Μαριάντζελα! Αγόρι είναι; Η Ιωάννα;» «Ο Παντελής; αγόρι δεν είναι; ο Λευτέρης;» (παραπρόγραμμα, κοινωνικές διακρίσεις, ανισότητες, φύλο-στάση εκπαιδευτικού, στερεότυπα, επιμόρφωση, βιολογία φύλου, αντιλήψεις)

Το κουδούνι διέκοψε την συζήτηση.
«Κυρία ελάτε! τα αγόρια πλακώνονται!» Έντρομη πλησίασε την τάξη. Χτύπησε το χέρι στην έδρα να επιβάλει την παρουσία της. Ξεκίνησε το κήρυγμα. «Κυρία πως κάνετε έτσι; Εμείς εδώ, έτσι μεγαλώνουμε. Με το να πλακωνόμαστε!», ο Δ.Π. Α΄ γυμνασίου…

-Τσαμπίκο, που είναι η Ανθούλα;
- Έμεινε σπίτι να βοηθήσει τη μάνα που αρρώστησε κυρία..!
- Αν… η μάνα… πες της την περιμένω πίσω! Σκεφτόμενη ότι η Ανθούλα όπως κι η Ελένη, θα πέρναγε τη δική της ανεπίσημη εκπαίδευση για να παίξει σωστά τον δύσκολο ρόλο της μάνας που συνεχίζει τον πολιτισμό, την παράδοση της φυλής!
Με τα πολλά άρχισε η δεύτερη ώρα. Γεωγραφία.
«Ποιος θέλει να διαβάσει το μάθημα;», ρώτησε η καθηγήτρια παίρνοντας υπόψη της το έλλειμμα στη γλώσσα από το δημοτικό στα βιβλία του γυμνασίου καθώς και το γεγονός πως όλο και πιο σπάνια τα παιδιά διαβάζουν σπίτι ειδικά μαθήματα όπως η Γεωγραφία.
Ο Παντελής σήκωσε χέρι. Διάβασε κομπιαστά, σα παιδί της Β Δημοτικού! Κανείς δεν τον κορόιδεψε!
- Μήπως δε βλέπεις καλά Παντελή;
- Όχι κυρία! Έχω πρόβλημα στην ανάγνωση και τη γραφή. Ένεκα που βαριόμουν στο δημοτικό
- Σπίτι; Το ξέρουν; Ο πατέρας; Η μητέρα;
- Ο πατέρας έχει φύγει κυρία… (μονογονεϊκή οικογένεια – πρότυπο – γλώσσα βιβλίου – φυλή – πολιτισμός - επιλογές)

Χτύπησε διάλλειμα. Η μητέρα της Μαριάντζελλα περίμενε.
- Καλημέρα! Ήθελα να δικαιολογήσω τις απουσίες.
- Κάνατε καλά που ήρθατε! Ξέρετε, η Μαριάντζελλα δεν πάει πολύ καλά στα μαθήματα κι επιπλέον οι καθηγητές της παραπονιούνται ότι κάνει φασαρία στην τάξη. Δεν είναι συγκεντρωμένη και πετάγεται διακόπτοντας το μάθημα!
- Θα της μιλήσω. Κι εσείς να της μιλήσετε! Τι να την κάνω; Της ήρθε η περίοδος πολύ νωρίς…. (διαφοροποίηση συμπεριφοράς λόγω ορμονικών παραγόντων)




Με τα παραπάνω, θέλησα να δείξω την πολυπαραμετρικότητα του σχολείου. Ενός θεσμού, που, λειτουργώντας μαζικά (ενιαία-σταθερή δομή, ενιαία αξιολόγηση, περιεχόμενο σπουδών, περιεχόμενο και γλώσσα γραφής βιβλίων), καλείται να υπηρετήσει μια Κοινωνία που, εκ των πραγμάτων, αναπτύσσεται Πολυπολιτισμικά και οφείλει να μας χωρέσει όλους!!!..

Μήπως επομένως, το θέμα της συμπεριφοράς των δύο φύλων, δεν είναι αποτέλεσμα πολιτικής διακρίσεων αλλά οι διακρίσεις των φύλων, είναι οι ίδιες αποτελέσματα με βαθύτερες αιτίες στον τύπο της κοινωνίας, τη κουλτούρα και τον τρόπο παραγωγής;

Μήπως ίσως είναι αποτέλεσμα μιας κατάστασης όπου η Κοινωνία αρνείται να δει και να προσεγγίσει την πραγματικότητα της Πολυπολιτισμικότητας και να διαμορφώσει τους θεσμούς για να υπηρετήσει το γεγονός εντάσσοντας ομαλά τα μέλη της στο σύνολο;

Μήπως αυτή η μορφή του μαζικού σχολείου, έφτασε στα όρια του μη δυνάμενο να καλύψει τις πολυσύνθετες ανάγκες μιας τέτοιας κοινωνίας κι ένα σχολείο, άλλου μοντέλου, στηριγμένο σε Καινοτόμες δράσεις, Πολυπαραμετρικά ΔΕΠΣ και ΑΠΣ, εξατομικευμένη διδασκαλία και αξιολόγηση θα ήταν μια λύση και για το θέμα ‘φύλο κι εκπαίδευση’; Ένα σχολείο το οποίο, προάγοντας το ανθρωποκεντρικό πρόσωπο της Παιδείας ως λειτουργία του θεσμού, κι απομακρυνόμενο από λογικές άμεσης οικονομικής ανταποδοτικότητας, θα αναδείκνυε τον σεβασμό στον άνθρωπο, επομένως και την γυναίκα;;;….

Θέτοντας αυτά τα ερωτήματα, δε θέλω να αποποιηθώ τις ατομικές καθενός ευθύνες. Κάθε άλλο! Θέλω να τονίσω πως, μεγαλώνοντας σε συγκεκριμένα κοινωνικά συστήματα, ανάλογη θάναι κι η συμπεριφορά μας, διανθισμένη βεβαίως και από τις προσωπικές εμπειρίες, μόρφωση, ιδεολογία, κουλτούρα, στερεότυπα. Αν δεν αλλάξει ο προσανατολισμός κι οι προτεραιότητες του ίδιου του θεσμού, φοβάμαι πως τα πράγματα θα συνεχίζουν να είναι έτσι. Αυτό τουλάχιστον μου δείχνει η εμπειρία από τον σχολικό μου χώρο όπου φαινόμενα όπως λαϊκισμός, ρατσισμός, ξενοφοβία, απαξίωση του διαφορετικού σε όλες τις μορφές του…, κυκλώνουν ανησυχητικά τα τελευταία χρόνια!!!.. ._

Αν είναι δυνατόν!

Τον ρώτησαν:

-Εσύ, που καταγίνεσαι με δαύτα, και τα ψάχνεις. Πες μας. Βλέπεις καμιά σχέση, καμιά αναλογία βρε αδερφέ, ανάμεσα στο ντοπάρισμα των αθλητών και στο θεσμό του φροντιστηρίου;

Και εκείνος, λογικά έκπληκτος -και ενοχλημένος μπορώ να σου πω-, απάντησε:

-Όχι βέβαια!!! Πώς σας ήρθε αυτό πάλι;

Τι θέλει εδώ ένα τέτοιο παραμύθι;

Αρχές του 20ου Αιώνα.
Για να φανταστείς, εκεί, κατά το 1900.
Έρχεται που λες, από το χωριό ο αγράμματος αδελφός, για να συναντήσει στην Πρωτεύουσα το μεγάλο και τρανό αδελφό του.
-Αδελφέ του λέει, όπως θυμάσαι τότενες που πήρες την απόφαση να φύγεις και να πάρεις των οματιών σου να 'ρθεις εδώ, η μάνα μας, σε όρκισε να με προσέχεις. Στο χωριό τα πράγματα δεν πάνε καλά. Ήρθα εδώ στην Πρωτεύουσα να μου βρεις μια δουλειά να κάνω κι εγώ χαΐρι!

-Μικρέ μου αδελφέ, το λόγο που έδωσα στη μάνα μας, εγώ δεν τον πατάω! Με την ευχή της έγινα τρανός, -άρχοντας της πόλης τούτης και πολλών ακόμα-, με την ευχή της θε να πορευτώ! Τράβα μια βόλτα εδώ στην περιοχή, διάλεξε μια δουλειά που σου αρέσει και έλα να μου πεις να σε στείλω αμέσως να δουλέψεις εκεί.

Περιχαρής ο ήρωας της ιστορίας μας, βγαίνει στο σεριάνι.
Πού να σου περιγράφω τώρα τι είδε, πόσες φορές γλίστρησε πατώντας στις καβαλίνες, πόσο πολύ θαύμαξε τα συντριβάνια, πόσο τρόμαξε με κειό το θηρίο πού θύμωνε και έβγαζε καπνούς γιατί τόχανε να γλιστράει πάνω στα σίδερα, πόσο χάρηκε τον αέρα της Πρωτεύουσας ...
Γιομάτος θαυμασμό και απορίες, και με την απόφαση εδώ θα μείνω να τα χαρώ ούλα αυτούνα, γύρισε στον αδελφό του.

-Τι έγινε, τον ρώτησε εκείνος. Βρήκες του δουλειά που θέλεις να κάνεις;
-Βρήκα τού απαντάει. Δηλαδής, βρήκα πολλές. Αλλά μια μου άρεσε πιο πολύ!

-Και ποια είναι αυτή;

-Να, αδελφέ, καθώς περπατούσα εκιά στη μεγάλη πλατεία που τη λέτε του συντάματος, είδα κάποιους που παίζανε μουσικές. Είχανε ο καθένας από ένα όργανο και κάτι τις κάνανε. Εγώ βέβαια δεν ξέρω να παίζω μουσικές, και δε θα σούλεγα τίποτα. Είδα όμως ότι ενώ όλοι τους είχανε κάτι τις και το τυραγνούσανε, ήτανε κι ένας ανεβασμένος πάνω σε ένα κουτί ξύλινο και κουνούσε τα χέρια του. Φορούσε και μια όμορφη στολή. Μια χαρά ήταν.
Αυτός κουνούσε τα χέρια του και οι άλλοι παίζανε ο καθένας το σκοπό του. Όπως σου είπα εγώ μουσική δεν ξέρω, να κουνάω τα χέρια μου όμως μπορώ.
Αυτούνη τη δουλειά θέλω...

Το πρωτοάκουσα, πιτσιρικάς από τον πατέρα μου.
Θάμουνα δε θάμουνα 5 χρονών.
Έκτοτε δεν το ξανάκουσα.
Ίσως, γιατί το βλέπω καθημερινά!!!

λίγη "κακόπιστη" κριτική στα όνειρα, δεν βλάφτει ή μήπως ...

άμποτε το πνεύμα που θέλουμε να φέρουμε στα σχολειά, να μην εξαντλείται στις λίγες σειρές ενός μπλογκοσχολίου.
Οπωσδήποτε η απόσταση που χώριζε, χωρίζει και θα χωρίζει (για λίγο κατ'εμέ) τις δυνατότητες της επαρχιακής δομής, της αστικής δημόσιας και της αστικής εκπαίδευσης 8α μετριέται με παρασάγγες. Ακριβώς επειδή δεν μπορούμε συλλογικά να κάνουμε τπτ για αυτό, όσο είμαστε απ' έξω και όσο οι δυνατότητες είναι κομμένες στα μέτρα και τα σταθμά της πυραμίδας που θέλει να αναπαράγεται αυτή η μιζέρια, να βαλτώνει κάθε θετική προσπάθεια, εξόν και μπει το χέρι στην τσέπη, κάτι δύσκολο σε τέτοιους καιρούς.
Αυτό βέβαια δεν εξηγεί γιατί όποιος μπορεί να κάνει μια προσπάθεια παραπάνω, να μην την κάνει. Εξηγούμαι : υπάρχει λόγος να σαπίζουν σε αποθήκες μηχανήματα με κάποιο κόστος πχ προβολής διαφανειών κλπ με δικαιολογία ότι οι λάμπες κοστίζουν κλπ. Δεν κοστίζουν οι λάμπες, η σπατάλη της λάμπας κοστίζει. και αυτό ο εκπαιδευτικός το μαθαίνει σε 5 ώρες εξάσκηση σαν θεατρικό συγχρονισμό.
Οπωσδήποτε ένα λάπτοπ κοστίζει, όσο και αν υπάρχουν προσφορές τύπου ε-σοπ, όσο και αν οι εταιρείες χειραγωγούν τα λειτουργικά συστήματα, όσο και αν τοανοιχτό λογισμικό είναι μακριά από τα σχολειά, όσο και αν αν τα λύσουμε αυτά για το μέσο καθηγητή (χμ σε ποσοστό 15% έξω από τους πληροφορικούς και τους φυσικομαθηματικούς) πάλι θα ζοριστούμε να βάλαουμε τα παιδιά σε τάξη, όπου κάποιος πιτσιρίκος χακεράς θα μας αφήσει κρεμασμένους και (σεσε)σέκους ή κάποιος πρήχτης θα κοιτάξει να πετάξει το βαρίδι του (πάντα τυχαία) πάνω στο μηχάνημα που χρεωθήκαμε ή αγοράσαμε.
Σαν γονιοί, ας μην το συζητήσω. Οι επιτροπές και οι σύλλογοι κατά κανόνα ζουν σε άλλο χώρο. τα παιδιά καλύπτονται στο φροντιστήριο και τα λόγια φουσκώνουν τα στομάχια, εκνευρίζουν τα μυαλά και γεμίζουν σελίδες. για να προστατευτούμε σκεφτόμαστε το μισθό, τα εξτρά, τις διακοπές , την όλη κατάσταση και φυσικά τι κάνουμε (ή τι μπορούμε να κάνουμε).
όσο αναπαράγεται η μιζέρια, το θέμα κολλάει και βαλτώνει. εννοείται ότι όπου υπάρχει ελπίδα διαφυγής το άτομο ξεχωρίζει (στο δημόσιο) γιατί στο ιδιωτικό τάχα μου μπάινουν άλλες νόρμες. Φυσικά μετά τα τεστ του ΟΟΣΑ και της πίτσας όλοι κόβονται ότι για 1002 λόγους δεν παράγουμε σοφούς ή ότι η παλιά γενιά που έβγαζε επιστ'ήμονες που κατείχαν τη γνώση οριζόντια και κάθετα υπερισχύει της νέας που θέλει δυναμικό εξειδικευμένο και κλεισμένο σε ένα καλούπι να "αυτο-αναπαράγεται" μηχανικά.
Εύλογα όποιος συνεχίζει να ξεχωρίζει παίρνει ταμπογαλάκια του και φεύγει για έξω για να διδάξει, να δουλέψει, να κάνει έρευνα, να καταξιωθεί. βέβαια και κει μια από τα ίδια περίπου. η κοινωνική ψαλίδα μεγάλη, αλλά τα μιστά 3-5 φορές πάνω από το επίσημο δικό μας.
το επίπεδο του μέσου ιδιιωτικού παν/μίου με τα τρία έτη και από τα 3 το μακρύτερο στο τέλος (πχ στην πρακτική που οδηγεί άμεσα στο πελατειακό και το ξεσκάρτισμα του ξένου) δε μας λένε γιατί αυτή η έλλειψη. μπας και είναι ελλειπείς στο μυαλό ή γνωστικά άχρηστοι ή απλά κονομάνε οι επιχειρήσεις τον άμπακο και παίρνουν όποιον θέλουν και απ' όπου θέλουν και απλά θέλουν να τον ελέγχουν ναμη τους φύγει αν βρει τα καλύτερα κάπου αλλού.
και αν για τους γιατρούς έχει νόημα, για εκπαιδευτικούς ΔΕΝ ΕΧΕΙ. μήπως πιά όλοι αυτοί γίνανε πολλοί και απειλούν το σύστημα που ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ νοιάζεται όσο δουλεύει έτσι μηχανικά μονότονα.
Ναι, σαν αδελφές του ελέους, ας κράξουμε, βοήθεια χριστιανοί, με αποπροσανατολίζουν, γιατί ΘΕΛΩ ΝΑ ΧΑΘΩ,εμπιστευόμενος το σύστημα σαν την Αμαλία. και θα με δικαιώσει η ρημάδα η ιστορία που παράγουν οι συνάδελφοι ή οι σοφοί του μέλλοντος που θα λύσουν τη γραφειοκρατία με τα άπειρα αποθηκευτικά μέσα και τις γιγάντιαιες ταχύτητες και την τεχνητή νοημοσύνη που θα πιάνει τις σκέψεις μας και θα τις μεταφέρει στο άγραφο ... για να τις συνδέσει με όσων σκέφτονται μια από τα ίδια (και τους πεσιμμιστές, και τους κουλάντζες, κα ιτους βολεμένους, τους καιρσκόπους, και τους κερδοσκόπους, κτλ)
Οι γενιές των μαθητών μας που ΒΑΡΙΟΥΝΤΑΙ εμάς και τα αντικείμενα που διδάσκουμε (γιατί ?? επειδή ... στο σπίτι υπάρχει το χάος, παντού κάλπικες υποσχέσεις και απαίτηση για φοβερό αγώνα, επειδή ο διπλανός.. μού'ρχεται να τον σαπίσω να του βουτήξω το κασκόλ, επειδή το κανε η άλλη με τον άλλο και γώ μπάφιασα, επειδή όλοι φαίνονται τρελλαμένοι - επιθετικοί, μίζεροι, πάνε στον β'άζελο ή στην χανούμισα ή στο διάβολο ακ ιακόμα παραπέρα, επειδή ακούμε μέταλλα, σκυλάδικα, ή επειδή κόβει αλλιώς το μυαλό τους).

ΜΑΣ (δείχνουν ότι ) ΒΑΡΙΟΥΝΤΑΙ το σύστημα που μεταφέρουμε και απλά το παίρνουν στην πλάκα. φυσικά όταν παίρνουν κάπως το πάνω χέρι (πχ στις καταλήψεις), το απωθημένο βγαίνει (αλλά η ζημιά έχει γίνει ήδη). ΜΙΣΟΣ και αγωνία και κανένας μας δεν ξέρει που θα βγει (μήπως σε καμιά 5ήμερη, ή καμιά αυτοκτονία ααπό ένα μαλάκιο έμο, σε καμιά πρέζα του -βρήκε, ρίξανε, κτλ- στο πανκιό που πρωτο-επαναστάτησε, στη διαρκή αποβολή του κνίτη που μίλησε ή ΄σηκωσε μια αφίσα, στο μαχαίρωμα, στην διαρή απειλή του φασίστα που σωτήρια επεμβαίνει με την ανοχή της τοπικής κοινωνίας να δικάσει "τον αλβανό", "την αμάρυνθο", "το σημαιοφόρο", τα @@ μου τελικά.
Ξεκολλάτε ρε ... ΜΟΝΟ ΟΣΟ ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ (δε φτάνει αλλά αλλάζει το συσχετισμό και τη νωθρότητα).

α, να ευνουχίσουμε και κανένα παιδεραστή, τι να πρωτοκάνει η δικαιοσύνη. ΔΕΝ μπορεί να κάνει τπτ (και πιθανά δε θέλει) και απλά καλύπτεται πίσω από τον τύπο και σου λέει, ά η προοδευτική ολλανδία επιτρέπει τους παιδερες (και χωρίς δλδ οικονομικό στοιχείο της ανταλλαγής με χρήμα άρα και μεις αντίς να απαιτήσουμε η δικαστική αστυνομία να παίρνει μέτρα ριζικά ΑΜΕΣΗΣ απονομής δικαιοσύνης, να μας πρήζουν με τις βλακο-αναλύσεις τους και αν αλέμε και φχαριστώ που μας σκοτίζουν.
ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ..

Εκπαιδευτικό Μανιφέστο.

Στο συλλογικό ιστολόγιο "φάκελοι προτάσεων ", άφησα αυτό το κείμενο για την παιδεία, νομίζω έχει νόημα να το αφήσω κι εδώ:




Θα ξεκινήσω έτσι:

Μιλώντας για τις δικές μου «νεφέλες».

Γιατί, όπως δίχως γη «δεν γίνεται δουλειά», «δεν γίνεται δουλειά» και χωρίς ουρανό.

Και το Παιδευτικό μας σύστημα σήμερα θέλει ουρανό για να αναπνεύσει.

ΜΙΛΑΩ ΑΠ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΑΔΥΝΑΜΟΥ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ δεν μπορεί να αγοράζει εκπαίδευση, ξεκινώντας από τον καλό ιδιωτικό παιδικό σταθμό με τον παιδοψυχολόγο και καταλήγοντας στο ονομαστό πανεπιστήμιο του εξωτερικού.

Και τι ζητώ;

Ένα σχολείο που να μαθαίνει στον νέο άνθρωπο πώς να μαθαίνει.

Που να του αφήνει καιρό για παιγνίδι και ανακάλυψη της κοινωνικής ζωής.

Ένα σχολείο το οποίο δεν φορτώνει τον μαθητή με επιπρόσθετο άγχος εξαιτίας της σύγχυσης για τους στόχους του και το ανεπεξέργαστο πρεσάρισμα για «επαγγελματικά προσόντα».

Αντίθετα προσδοκώ ένα σχολείο που θα δίνει νοητικά και ψυχο-κοινωνικά "εργαλεία" στους νέους για να επεξεργάζονται τις πολλές μελλοντικές δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουν καθώς φεύγουν από το ασφυκτικό «καβούκι» της νεοελληνικής οικογένειας και θα ανοίγονται στην πολυσύνθετη και ραγδαία μεταβαλλόμενη σύγχρονη κοινωνία.Δεν φαίνεται να γίνεται αποδεκτό ότι η «υπερφόρτωση προσόντων» για κάθε παιδί από τον καιρό του Δημοτικού μέχρι και την έξοδό του από τα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, λίγο θα το βοηθήσει στον ταχύτατα μεταβαλλόμενο σημερινό κι αυριανό κόσμο μας.Ο νέος χρειάζεται σήμερα να μπορεί να σκέφτεται μέσα σε ένα περιβάλλον ύπουλης χειραγώγησης των πολιτών από τους κατέχοντες χρήμα και δύναμη.

Να παίρνει πρωτοβουλίες..Να μην τα βάζει κάτω με την πρώτη αναποδιά…Να μπορεί να αξιολογεί σωστά το περιβάλλον του….Να μπορεί να φαντάζεται κάτι διαφορετικό από αυτό που βλέπει…Να μπορεί να χαίρεται τις μικροχαρές της ζωής, για να έχει ψυχική δύναμη, μέσα σε ένα πολιτισμικό περιβάλλον όπου η επικοινωνία ταυτίζεται με την κατανάλωση.Να μπορεί να αλλάζει, παρόλο που η ανασφάλεια γύρω του τον πιέζει σε νηπιακή προσκόλληση στο γνωστό μα κουραστικό.



Ένα εκπαιδευτικό σύστημα με λειτουργούς που θα έχουν κίνητρα ηθικά και υλικά, ώστε να δίνουν το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς τους στην δουλειά τους.

Δασκάλους που θα επιλέγουν αυτήν την δουλειά γιατί τους αρέσει και όχι γιατί θα λύσουν το εργασιακό τους θέμα. (Δείτε τι γίνεται με τις βάσεις των Παιδαγωγικών τμημάτων Δημοτικής Εκπαίδευσης, επειδή προσωρινά οι απόφοιτοί τους διορίζονται γρήγορα.)

Εκπαιδευτικούς που θα στηρίζονται στην ψυχοφθόρα εργασία τους και θα έχουν συνεχή επαγγελματική εκπαίδευση με βάση τις ανάγκες που οι ίδιοι θα εκφράζουν.

Εκπαιδευτικούς που θα συμμετέχουν περιφερειακά στο σχεδιασμό των αναλυτικών προγραμμάτων διδασκαλίας για κάθε τάξη..

Δασκάλους, που δεν θα χρειάζονται εγχειρίδια, θα δημιουργούν με την βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας τα δικά τους , λαμβάνοντας υπόψη το ιδιαίτερο πολιτισμικό, γνωστικό και κοινωνικό δυναμικό των μαθητών τους.

Θα υποστηρίζονται βεβαίως σε αυτό από κατά τόπους από εξειδικευμένους συναδέλφους τους!

Δασκάλους, που η δουλειά τους θα έχει νόημα και ενδιαφέρον, παρά τις αναμενόμενες και πολύ φυσιολογικές ματαιώσεις.



Σχολεία, αυτοδιοίκητες μονάδες με βάση εσωτερικούς κανονισμούς οι οποίοι θα καταρτίζονται και θα αναθεωρούνται δημοκρατικά με την συμμετοχή όλων των εργαζομένων (δασκάλων και μη), των γονέων, της τοπικής αυτοδιοίκησης και σταδιακά των μαθητών (στο Λύκειο μάλιστα ισότιμα).

Ονειρεύομαι την κατάργηση των γενικών εξετάσεων και την ελεύθερη πρόσβαση στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Ελεύθερη δεν σημαίνει βέβαια ανεξέλεγκτη.

Θα μπορεί στα Πανεπιστήμια (η διάκριση ΑΕΙ και ΤΕΙ θα αποτελέσει παρελθόν) να λειτουργεί ένας πρώτος κύκλος ομοειδών επιστημών (π.χ. ανθρωπιστικές, βιολογικές, φυσικές, τεχνολογικές κτλ)

Εκεί ο φοιτητής θα αξιολογείται καθημερινά και πιο έτοιμος και πιο γνώστης της κατάστασης θα περνά στο ειδικότερο αντικείμενο που θέλει, αν μπορεί.

Τον καιρό που ακόμα και για τους αποφοίτους των πολυπόθητων Ιατρικών σχολών υπάρχει ανεργία και οι σχολές των υπαξιωματικών του στρατού είναι πιο πάνω στις «βάσεις» από πανεπιστημιακά τμήματα, δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για αυτό, παρά μόνο ότι το κράτος δεν θέλει να χρηματοδοτήσει την μεταρρύθμιση αυτή.



Ονειρεύομαι ένα Δημόσιο Πανεπιστήμιο, Αυτοδιοίκητο, Ερευνητική κυψέλη, με μεταπτυχιακές σπουδές για πολύ περισσότερα άτομα.

Ένα πανεπιστήμιο, ευέλικτο ανοιχτό στην κοινωνία, εξοικειωμένο με την συνεχιζόμενη δια βίου εκπαίδευση.

Μια Ακαδημαϊκή Εκπαίδευση, κλασσικού τύπου , αλλά και "από απόσταση", που θα δημιουργεί την αίσθηση στον πολίτη, ότι δεν πρέπει να διαλέξει το μέλλον του στα 18, αλλά, αν οποιαδήποτε στιγμή της ζωής του αποφασίσει να σπουδάσει, θα μπορέσει να το επιτύχει!



Αρχικά να σας δηλώσω ότι μέχρι πριν από λίγα χρόνια, δεν κακοέβλεπα τα "μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά Α.Ε.Ι."Δεν κακοέβλεπα -εναλλακτικά και μεταβατικά μέχρι να πάρουμε το 15% "προίκα για την Παιδεία" και να χρηματοδοτήσουμε την εκπαιδευτική επανάσταση- την δυνατότητα να έχει ένα Πανεπιστημιακό Ίδρυμα η ΓΣΣΕ, ή ο Δήμος της Αθήνας για παράδειγμα και με απείρως πιο χαμηλά δίδακτρα από αυτά που τώρα δίνουν οι γονείς σε φροντιστήρια και Φαουντέϊσον, να μπορεί να λειτουργεί.

Ταυτόχρονα τέτοια Ιδρύματα θα μπορούσαν να υποστηρίξουν την "δια Βίου Εκπαίδευση", την οποία μέχρι τώρα έχουν ξεχάσει τα περισσότερα ΑΕΙ, ή την έχουν εκχωρήσει σε καθαρά κερδοσκοπικά σχήματα.

Πίστευα βέβαια ότι τέτοια Ιδρύματα θα έχουν τουλάχιστον την ίδια ακαδημαϊκή αυτοτέλεια και τουλάχιστον την ίδια δημοκρατική λειτουργία και δικαιώματα για φοιτητές, Δ.Ε.Π. και λοιπό προσωπικό που έχουν τα σημερινά "κρατικά Α.Ε.Ι."

Σήμερα είμαι εναντίον της πιθανότητας αυτής.

Λέω δηλαδή," πιο καλά, ας παραμείνουν έτσι τα πράγματα στο Πανεπιστήμιο, για να μην έρθουν τα χειρότερα.."

Γιατί κατανόησα ότι όλα αυτά τα ωραία λέγονται ως προφάσεις για το ξεπούλημα και του τελευταίου δημόσιου πράγματος..



Επειδή άμεσα πρέπει να ξανοιχτεί η παιδεία στο μέλλον, πιοάμεσα από τι στιγμή που οι ντόπιοι και ξένοι πάτρωνες της ανάπτυξης της πατρίδας μας μπορούν να νικηθούν

και να γίνουν έτσι επιτέλους επαρκείς δημόσιες επενδύσεις, έχω να προτείνω ένα άλλο σχέδιο:



Εντατική ανάπτυξη του μοντέλου του "Ανοιχτού Πανεπιστημίου" και συνεργασία αυτών των ιδρυμάτων με δομές της αυτοδιοίκησης (ή άλλων δημοκρατικών και μη κερδοσκοπικών δομών που θα το επιδιώξουν) για να τα εξυπηρετούν στο γραμματειακό, διαχειριστικό κομμάτι και σε άλλους είδους υποδομές και όχι στο επιστημονικό- διδακτικό έργο, που θα είναι ευθύνη του συνεργαζόμενου ΑΕΙ.

Πιστοποίηση αυτής της συνεργασίας από ανεξάρτητη αρχή της Πολιτείας. Έτσι ο καθένας που θα θέλει να σπουδάσει θα μπορεί να εξυπηρετηθεί.

Τέλος όσοι εργάζονται μπορούν να πληρώνουν κάποια δίδακτρα για να υποβοηθείται το σύστημα.

Οι άνεργοι και οι αμειβόμενοι κάτω από το όριο φτώχειας, όχι μόνο θα φοιτούν δωρεάν, αλλά και θα δικαιούνται και άτοκου φοιτητικού δανείου για το πρώτο πτυχίο και το πρώτο μεταπτυχιακό.

Τότε τα κολέγια και τα φαουντέϊσον και σιγά - σιγά ακόμα και τα φροντιστήρια θα κλείσουν από μόνα τους, λόγω ελλείψεως πελατών. Δεν χρειάζεται να απαγορευτούν!Μέριμνα για όσους εργάζονται σε αυτές τις ιδιωτικές δομές, ώστε να περάσουν στην δημόσια εκπαίδευση.

Άρθρο του Αντ. Καρκαγιάννη στη σημερινή "Καθημερινή"

"....Το δημόσιο σχολείο, αυτή η μεγάλη δημοκρατική κατάκτηση, είναι πια αναξιόπιστο,

κανείς δεν πιστεύει ότι εκεί θα μάθει γράμματα και ότι από κει θα αρχίσει την πορεία του στη ζωή με οποιαδήποτε εχέγγυα επιτυχίας.

Ένας μαθητής Λυκείου των τελευταίων καταλήψεων το είπε καθαρά και ειλικρινά: «Το πρωί είμαστε στην κατάληψη και το βράδυ στο φροντιστήριο». Αυτό σημαίνει ότι το πρωί στο δημόσιο σχολείο για την απαραίτητη, ισχυρίζονται μερικοί, σε αυτήν την ηλικία εξέγερση «κατά του κατεστημένου» ή για τον «χαβαλέ», και

το βράδυ πλήρη υποταγή στο κατεστημένο, στη χειρότερη και πλέον ανελεύθερη μορφή του.

Στην κονσερβαρισμένη και κωδικοποιημένη γνώση, την πλήρως προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις ενός συστήματος όπου η αποτίμησή της και η αποπληρωμή της αυτομάτως σε βάζει στον ιδιωτικό χώρο και στα συστήματα της αγοράς όπου αενάως διαμορφώνονται τα κατεστημένα........"

>>>>

Ολόκληρο το άρθρο του Αντώνη Καρκαγιάννη στη σημερινή Καθημερινή.

Αξίζει να σκύψει κανείς με προσοχή επάνω στο κείμενο αυτό!

Και όμως μεταρρύθμιση έγινε!!! Γιατί την κρύβουν;

Μήπως είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε ένα δυο πράγματα που έχουν αλλάξει στις δομές της εκπαίδευσης και να θέσουμε σε άλλη βάση την συζήτηση για την εκπαίδευση στη χώρα μας;

Ενδιαφέρουσα η συζήτηση για τα θέματα της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης (αν και μονομερής και αλληθορίζουσα μόνον στα των ΑΕΙ), αλλά ας έχουμε κατά νου, ότι οι πολλοί, δεν θα προσεγγίσουν αυτήν τη βαθμίδα εκπαίδευσης.

Μήπως είναι καιρό να μάθουμε ότι η εντεκάχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση είναι γεγονός;
Πόσοι το έχουμε αντιληφθεί;
Το κακό είναι ότι σχεδόν ουδείς!!!!

Γιατί αυτό που έχει συμβεί είναι ότι στα έντεκα αυτά χρόνια της καθιερωθείσης πλέον υποχρεωτικής φοίτησης στο σχολείο, φαίνεται ότι παρέχεται αποσπασματικά η εκπαίδευση.
Καμιά υπόνοια, έστω, συνέχειας των εκπαιδευτικών διαδικασιών και της γνώσης!!!!

(Για την περίπτωση που δεν έχει γίνει αντιληπτό αυτό το "εντεκάχρονη υποχρεωτική", να το αναλύσω.
1 χρόνος προσχολικής αγωγής
6 χρόνια πρωτοβάθμιας (Δημοτικό Σχολείο)
3 χρόνια πρώτος κύκλος Δευτεροβάθμιας (Γυμνάσιο)
1 χρόνος στο δεύτερο κύκλο Δευτεροβάθμιας (1η Λυκείου)

Φαντάζομαι οι καλοπροαίρετοι θα αναρωτηθείτε, γιατί συμπεριλαμβάνω την πρώτη τάξη Λυκείου (χωρίς να δηλώνω αν πρόκειται για πρώτη Επαγγελματικού Λυκείου ή πρώτη Γενικού Λυκείου) στα χρόνια υποχρεωτικής εκπαίδευσης.
Η απάντηση είναι απλή.

Ίσως δεν έχει γίνει κατανοητό (και αυτό), αλλά στη χώρα μας έχουν πάψει με το Νόμο 3475/2006, να υπάρχουν σχολεία αμιγώς επαγγελματικής εκπαίδευσης, που να δέχονται ανθρώπους μόνον με Απολυτήριο Γυμνασίου.
Απαιτείται πλέον υποχρεωτικά η φοίτηση τουλάχιστον στην πρώτη τάξη ενός από τους δύο υπάρχοντες τύπους Λυκείου, προκειμένου ο ενδιαφερόμενος να μπορεί να εκπαιδευτεί ή να καταρτισθεί σε κάποιο επάγγελμα ή επαγγελματικό κλάδο!

Κανείς δεν μπορεί να στραφεί, με άλλα λόγια, στην αμιγώς επαγγελματική εκπαίδευση, αν δεν έχει φοιτήσει υποχρεωτικά και στην πρώτη τάξη, ενός από τους δύο τύπους Λυκείου.

Επισήμανση δεύτερη.

Στις γενικές και ειδικές συζητήσεις, επισημαίνεται από ειδικούς και μη η ανάγκη αυτονόμησης (;) του Λυκείου από το Πανεπιστήμιο (και τα Α.ΤΕΙ προσθέτω, γιατί όχι τυχαία τα παραλείπουμε)
Διατυπώνεται δε η ανάγκη να προσφέρεται στα παιδιά που φοιτούν στο Λύκειο, και χρήσιμη γνώση, έτσι ώστε να είναι δυνατόν, εάν δεν θελήσουν να συνεχίσουν τις σπουδές τους, να έχουν μια αξιοπρεπή επαγγελματική απασχόληση.

Εκείνο που δεν συζητιέται είναι ότι αυτός ο τύπος Λυκείου ήδη υπάρχει.
Είναι το Επαγγελματικό Λύκειο!
Οι μαθητές που φοιτούν στο Επαγγελματικό Λύκειο, κατά την αποφοίτησή τους, εκτός από τον απολυτήριο τίτλο που τους οδηγεί σε οποιαδήποτε πανεπιστημιακό ίδρυμα ή άλλο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, θα παίρνουν και ένα πτυχίο επαγγελματικής εκπαίδευσής τους, στην ειδικότητα που έχουν επιλέξει.
Ταυτόχρονα.

Με απλά λόγια,

ο μαθητής του Επαγγελματικού Λυκείου, μπορεί με την αποφοίτησή του από το Λύκειο, να είναι κάτοχος πτυχίου ηλεκτρονικού και ταυτόχρονα να εισαχθεί στην Ιατρική!!

(Επίτηδες επιλέχτηκαν διαφορετικοί επαγγελματικοί κλάδοι στο παράδειγμα, για να δείξουν όμως ότι αυτή η δυνατότητα, είναι υπαρκτή, εφόσον το επιθυμεί ο μαθητής!!!)

Δηλαδή

ο νέος που έχει επιλέξει εφέτος (δεύτερη χρονιά λειτουργίας του Επαγγελματικού Λυκείου) να περάσει από την πρώτη τάξη του Γενικού Λυκείου, που φοιτούσε πέρυσι, στην δευτέρα τάξη κάποιου τομέα του Επαγγελματικού Λυκείου, του χρόνου, του χρόνου -στην επόμενη τάξη- μπορεί να διεκδικήσει επί ίσοις όροις μαζί με τους συμμαθητές του που άφησε στο Γενικό Λύκειο, την είσοδό του σε οποιαδήποτε σχολή ΑΕΙ ή ΤΕΙ και ταυτόχρονα να πάρει και ένα πτυχίο, που οι συμμαθητές του του Γενικού Λυκείου, θα χρειαστούν άλλα δυο χρόνια να το αποκτήσουν!!!! (σπουδάζοντας σε κάποια ΕΠΑ.Σ ή κάποιο ΙΕΚ)

Με αυτά που σημειώνω, μοιάζει να ... διαφημίζω τα Επαγγελματικά Λύκεια!!!
Όχι.

Στην πραγματικότητα αναρωτιέμαι, γιατί το ... σεβαστόν (!) Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, που τα καθιέρωσε αυτά, ουσιαστικά τα κρατάει κρυφά(!!!) από τον ελληνικό λαό;
Ντρέπεται γι αυτά ή συμβαίνει κάτι άλλο;

Η άποψή μου είναι πως, παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα, μεταρρύθμιση έγινε.
Και είναι ουσιαστική.
Το ερώτημα είναι γιατί την κρύβουν;