Περί της επιμόρφωσης κλπ κλπ των εκπαιδευτικών και άλλων συναφών ...

Επειδή έχω κουραστεί να ακούω την δικαιολογία-καραμέλα πολλών εκπαιδευτικών, ότι τους λείπει η επιμόρφωση,

αναρωτιέμαι:

Μια από τις πλέον σημαντικές λειτουργίες που επιτελεί ο εκπαιδευτικός, δεν είναι να "μαθαίνει το μαθητή πώς να μαθαίνει";
Απαντώ μόνος, Ναι και μάλιστα είναι η κυριότερη!!!!

Και ο δάσκαλος, που έχει βασική υποχρέωση "να μάθει το μαθητή να μαθαίνει", δεν οφείλει να εφαρμόσει τις διαδικασίες επί εαυτού και να αυτοεκπαιδευτεί;

Ποιος αλήθεια και σε τι θα επιμορφώσει τον εκπαιδευτικό;
Τον εκπαιδευτικό εν ενεργεία, όχι τον μέλλοντα εκπαιδευτικό..

Υποχρέωσή του, τού εκπαιδευτικού δεν είναι να μελετάει καθημερινά; (Όχι μόνον το μάθημα, που θα παραδώσει την επομένη)
Υποχρέωσή του δεν είναι να ενημερώνεται συνεχώς και αδιάλειπτα; Επί παντός του επιστητού. Προσωπικότητες διαμορφώνει, δεν βγάζει κομμάτια παραγωγής ...
Υποχρέωσή του δεν είναι να ερευνά, να πειραματίζεται να βελτιώνεται συνεχώς;
Υποχρέωσή του δεν είναι να επικοινωνεί, να ανταλλάσσει απόψεις με τους συναδέλφους του;

Ποιος θα τον επιμορφώσει καλύτερα από τον ίδιο του τον εαυτό;
Ποιος ξέρει τα προβλήματα που αυτός αντιμετωπίζει στην τάξη και τα οποία προέρχονται τόσο από τη σύνθεση και τη δυναμική της τάξης όσο και από τον εαυτό του;
Από ποιον περιμένει να ενημερωθεί για τις εξελίξεις στην επιστήμη του; Ο ίδιος δεν είναι επιστήμων;

Μα μπορεί να τα κάνει όλα αυτά μόνος του;
Φυσικά.
Αυτό είναι ο εκπαιδευτικός.

Διαφορετικά γίνεται ένας "επαγγελματίας διαβιβαστής πληροφοριών".
Αυτό θέλει να είναι;

Μήπως και οι εκπαιδευτικοί, όπως και οι μαθητές τους, θεωρούν ότι το πιο παραγωγικό κομμάτι της εργασίας τους είναι το σχολικό διάλειμμα;


Και μην ρωτήσει κανείς
-την νέα τεχνολογία πού θα την μάθουν,
γιατί θα αντιρωτήσω
-και με την επιμόρφωση που τους έγινε, σε όσους έγινε, πόσοι μπορούν να τη χρησιμοποιήσουν για τη διεξαγωγή του μαθήματος; Και αυτή η δυσκολία είναι μόνο θέμα της επιμόρφωσης;

Φυσικά, δεν θεωρώ άχρηστη την επιμόρφωση.
Ταυτόχρονα όμως δεν θεωρώ ότι αυτό είναι και το πρωτεύον, που λείπει.

Άγνοια νόμου ...

Ισχυρίζομαι, και μπορώ να επιχειρηματολογήσω επάνω σ' αυτόν τον ισχυρισμό, ότι για τα δεινά της εκπαίδευσης φταίνε κυρίως οι εκπαιδευτικοί.
Πιο σωστά φταίνε εκπαιδευτικοί και όχι όλοι οι εκπαιδευτικοί.

Το σεβαστόν Υπουργείο όμως φαίνεται ότι με άκουσε.
Και βάλθηκε να με διαψεύσει.

Είναι γνωστό σε όλους(;) ότι στα τέλη Ιουνίου, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε νέο νόμο που αφορά στη δευτεροβάθμια επαγγελματική εκπαίδευση(Ν.3475/ΦΕΚ 146τ.Α 13.7.2006).
Ο νόμος δημοσιεύτηκε και ως γνωστόν η άγνοια νόμου δεν επιτρέπεται.
Ήδη έχουν ξεκινήσει (;) προετοιμασίες για τη λειτουργία του νέου σχολείου που θα λέγεται ΕΠΑΛ (Επαγγελματικό Λύκειο) και θα αντικαταστήσει τα ΤΕΕ.
Α, και άλλαξε η ονομασία του Ενιαίου Λυκείου και θα λέγεται πλέον Γενικό Λύκειο.

Ναι όλα αυτά έγιναν και είναι ή μπορεί να γίνουν, πολύ πιο σημαντικά από όσο φαίνονται.

Η κα Υπουργός και οι επιτελείς της όμως, τα γνωρίζουν άραγε;


Ιδού τι έδειχνε το site του ΥΠΕΠΘ προ ολίγου:















Να το πω κι αυτό.

Στα "αίματα" να το ψάξω, με έβαλε τηλεφώνημα συγγενούς, που μου μετέφερε ότι γνωστός του εκπαιδευτικός σε ΤΕΕ, του είπε πως αυτός ο Νόμος δεν ψηφίστηκε.
Έτσι τους είπε, λέει, η Διευθύντριά τους (ωραίος κι αυτός. Η "κυρία έφα" και αυτός σιγά μη το ψάξει.. Να γιατί λέω για τους εκπαιδευτικούς....)

Φαίνεται όμως ότι και το ΥΠΕΠΘ την ίδια Διευθύντρια ακούει...

Σσσσσσσστ το Κράτος κοιμάται ...

Περί των δωρεάν παροχών ...

Η συζυγική πληροφορία.

Της διπλανής μας τα ανίψια, πηγαίνουν δημοτικό στη Λεόντειο, πρόκειται να πάνε, τώρα για το καλοκαίρι, στο Λονδίνο και στο Παρίσι, μέσω του σχολείου τους .
Το σχολείο, τούς βρήκε καταλύματα και θα τους παρέξει και εκπαίδευση.
Το κόστος είναι περίπου 1000 € για κάθε προορισμό, και το κάθε πρόγραμμα διαρκεί 20 ημέρες.

Ανασήκωμα ώμων.
Απάντηση
Ε και;
Πού είναι το παράξενο; Άλλο παράξενο δηλαδή από το ότι τα παιδιά θα πάνε, αν και αυτό αναμενόμενο είναι εν πολλοίς.
Το ξέρεις.
Η Δευτεροβάθμια Τεχνική Εκπαίδευση παρέχει δωρεάν 15νθήμερα θερινά σχολεία στους μαθητές των ΤΕΕ (πριν δυο χρόνια ήταν 21ήμερα), στην Ελλάδα βέβαια, σε μέρη που ταυτόχρονα κάνουν και διακοπές, ενώ στο πρόγραμμα έχουν σειρά από εκδηλώσεις δημιουργικής απασχόλησης.
Μόνο που οι μαθητές, δεν δείχνουν ιδιαίτερη προθυμία να συμμετάσχουν.

Οι λόγοι πολλοί.
Ο κυριότερος ίσως, η εκτεταμένη μιζέρια μέσα στην οποία μεγαλώνει το παιδί και την κάνει στάση ζωής ο έφηβος.
Ο έφηβος συγκεκρικένων κοινωνικοοικονομικών στρωμάτων.
Αυτών που κατά κύριο λόγο τα παιδιά τους στέλνονται στη δευτεροβάθμια τεχνική εκπαίδευση, την οποία οι "τα φαιά φέροντες", θεωρούν "σκουπιδοτενεκέ".

Μια παλιά αιρετική (και εξαιρετικά προκλητική) δική μου σκέψη

Η φυλακή και το σχολείο είναι θεσμοί με το ίδιο ακριβώς περιεχόμενο.
Ικανοποιούν την ίδια ανάγκη της κοινωνίας, αλλά με διαφορετικούς πληθυσμούς-στόχους !!!
Βασικός στόχος τους, η προσαρμογή του ανθρώπου στις κυρίαρχες αντιλήψεις.
Βασικό εργαλείο λειτουργίας και στους δυο θεσμούς ο εγκλεισμός.

Διάλογος

Πολλά έχουν ειπωθεί για τον προσβλεπόμενο διάλογο του υπουργείου με τους πανεπιστημιακούς. Αφού πρώτα φυσικά μετατρέψαμε την παιδεία σε πτυχίο και την εκπαίδευση σε αραλίκι προτιμάμε να αράζουμε στο σχολείο και να φωνάζουμε να μην υπάρχει το αραλίκι. Αλλά ας είναι. Αλήθεια τι σημαίνει διάλογος;

Ο διάλογος πρέπει να είναι χωρίς αποκλεισμούς, προαποφασισμένα και στεγανά. Στην αντίθετη περίπτωση δεν είναι διάλογος. Και φυσικά η αντίθετη είναι η περίπτωση των κυβερνώντων. Ήδη το προσχέδιο κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση και αποκλείει από τον διάλογο ζητήματα καίριας σημασίας για την παιδεία, περιγράφει προαποφασισμένα και θέτει εμμέσως – πλην σαφώς – στεγανά για όσους θα συμμετάσχουν.

Αποκλείεται από τον διάλογο του ΥΠΕΠΘ το ζήτημα της διατήρησης του άρθρου 16 και μάλιστα με υπόμνηση ότι το ζήτημα θα συζητηθεί ανεξάρτητα στο πλαίσιο της αναθεώρησης του συντάγματος. Με τον τρόπο αυτό ναρκοθετείται εξαρχής ο διάλογος (ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα που θα μπορούσε να έχει η συζήτηση), καθώς στην Ελλάδα ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού απαιτεί την διατήρηση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της. Η τελευταία δημοσκόπηση έδωσε για το θέμα ποσοστό μεγαλύτερο του 60%.
Αποκλείεται από τον διάλογο το ζήτημα της χρηματοδότησης της παιδείας από τον κρατικό προϋπολογισμό. Μάλιστα προβλέπει μόνο κατεύθυνση των ΑΕΙ και ΤΕΙ σε επιχειρηματικές δραστηριότητες για πλήρη υποκατάσταση της χρηματοδότησης. Σε μια κοινωνία που ζητείται μόνο η ελάχιστη χρηματοδότηση για την εκπαίδευση και την βασική έρευνα και ζητείται να συζητηθεί αυτή η ελάχιστη χρηματοδότηση το υπουργείο κατευθύνει την χρηματοδότηση από πλήρεις ιδιωτικές πηγές, παραβλέποντας το γεγονός ότι δεν υπάρχει ούτε καν ιδιωτικό πανεπιστήμιο χωρίς κρατική υποστήριξη, πόσο μάλιστα το δημόσιο, το οποίο διατείνεται ότι θέλει να διατηρήσει, και αρνείται κάθε διάλογο επάνω στο θέμα.
Η ποιοτική αναβάθμιση που απαιτούμε από την παιδεία πρέπει να επέλθει σε όλες τις βαθμίδες της. Είναι ανόητο και ανεπιτυχές το να αναβαθμίσουμε μία από τις βαθμίδες της παιδείας, αφήνοντας τις υπόλοιπες, απόλυτα βασικές και υπεύθυνες για την ποιότητα των εισακτέων στα πανεπιστήμια, εντελώς ανέπαφες. Οφείλουμε να αποβλέπουμε να καταστούν όλες οι βαθμίδες της παιδείας ανταγωνιστικές και συγκρίσιμες με των άλλων χωρών, αλλά όχι απαραίτητα σύμφωνες με τις αντιλήψεις που απαιτούν ή καταλήγουν σε γραφειοκρατική διεκπεραίωση των προϋποθέσεων, των όρων και της διαδικασίας πιστοποίησης των εκπαιδευτικών μονάδων.
Οφείλουμε να προσανατολισθούμε στην κατεύθυνση εξασφάλισης παιδείας και όχι διαδικασιών για την παραγωγή φθηνών εργατικών χεριών, κατόχων κάποιου απαξιωμένου πλέων πτυχίου.

Αυτός δεν είναι διάλογος κυρία Γιαννάκου, είναι show παραπληροφόρησης της μάζας.

συμβολή για τη διαμόρφωση του τέλειου εκπαιδευτικού συστήματος

Βρήκα μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση στην εφημερίδα "Η ΑΥΓΗ" χτες, Κυριακή.

Αντιπαράθεση επιχειρημάτων μεταξύ της Βάσως Γκιντή και του Γιώργου Σταθάκη.
Το θέμα τους:
Υπάρχουν ιδιωτικά Πανεπιστήμια στην Αμερική;

Η συζήτηση γίνεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και πολύ διδακτική και μόνο με το ερώτημα, που τίθεται.

Πώς είναι δυνατόν να αναρωτιούνται δυο άνθρωποι των γραμμάτων και να γεμίζουν τις στήλες μιας εφημερίδας, όχι για κάτι θεωρητικό ή ιδανικό, αλλά για κάτι απολύτως υπαρκτό.
Πώς είναι δυνατόν να αντιπαρατίθενται και το θέμα τους να μην είναι κάτι θεωρητικό και αφηρημένο όπως το δέον γενέσθαι!!!
Πώς είναι δυνατόν να διαφωνούν και το θέμα τους με απλά λόγια να είναι: αυτό που βλέπουμε τι είναι δημόσιο ή ιδιωτικό;

Δεν έχω κανένα λόγο να παραθέσω εδώ τα επιχειρήματά τους. Δεν είναι αυτό που θέλω να επισημάνω.
Άλλο θέλω να τονίσω. Αυτό που έτσι και αλλιώς βρίσκεται στην ουσία κάθε προβληματισμού που αναπτύσσεται.

Την ανάγκη να υπάρξει ορισμός των εννοιών για τις οποίες υπάρχει διαφωνία.

Τι ορίζεται ως δημόσιο και τι ιδιωτικό;
Αυτό είναι το κεντρικό τελικά θέμα της αντιπαράθεσης.
Γιατί τα πανεπιστήμια της Αμερικής, υπάρχουν, λειτουργούν κάνουν δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Είναι εκεί στη θέση τους, μπορεί ο καθένας να μάθει ό,τι θέλει γι αυτά από τις ιστοσελίδες τους στο διαδίκτυο.

Το θέμα λοιπόν, όπως σε όλα τελικά τα θέματα, είναι ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΒΛΕΠΩ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ.

Είναι φανερό. Αυτό που υπάρχει, υπάρχει έτσι γιατί ΕΓΩ θέλω να είναι έτσι.

Και ακριβώς ολη η προβληματική αναδεικνύει την πραγματικότητα.
Δεν μπορεί να οριστεί τίποτα αντικειμενικά.

Δεν υπάρχουν θέματα ΟΥΔΕΤΕΡΑ. Όλα θέματα, όλα τα προβλήματα και όλες οι λύσεις που επιλέγονται είναι πολιτικά και ιδεολογικά φορτισμένες.

Κι ας καμονόμαστε ότι δεν το καταλαβαίνουμε

Και τα θέματα της Παιδείας και της εκπαίδευσης ειδικότερα, είναι τα κατ' εξοχήν πολιτικοιδεολογικά φορτισμένα θέματα.

Λένε πολλοί εδώ στη χώρα μας, καλοπροαίρετα:
Μα καλά, γιατί δεν γίνεται ένας εθνικός διάλογος και αφού συμφωνήσουμε στο είδος εκπαίδευσης που θέλουμε να παραμείνουμε απαρέγκλητα σε αυτό;

Μα γιατί για να γίνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει προηγουμένως να δεχτούμε όλοι οι άνθρωποι να εγκαταλείψουμε τις κοσμοθεωρίες μας και δεχτούμε την ύπαρξη μιας και μοναδικής.
Δηλαδή να δεχτούμε όλοι ότι υπάρχει μόνο ένας τρόπος ζωής που οδηγεί τον άνθρωπο στην ευτυχία, και είναι αυτός που συμφωνήσαμε και άλλος δεν υπάρχει.

Μάλλον μοιάζει ΟΥΤΟΠΙΚΟ κάτι τέτοιο.
Στον παράδεισο ίσως να μπορούσε να υπάρξει.
Και σε μια πλήρως συνειδητή αταξική κοινωνία ενδεχομένως.
Αλλά στην κοινωνία που ζούμε, δεν νομίζω ότι είναι και πολλοί εκείνοι που θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό.

Θα ξαναφέρω εδώ κάποιες ακραίες θέσεις μου.

Το εκπαιδευτικό σύστημα που έχουμε στην χώρα μας, είναι ένα ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ εκπαιδευτικό σύστημα γιατί εν τέλει, και μέσω αυτού επιτυγχάνουμε να έχουμε την κοινωνία που επιθυμούμε.

Το εκπαιδευτικό σύστημα, κάθε εκπαιδευτικό σύστημα, λειτουργεί υπηρετώντας κάποιους κοινωνικούς σκοπούς.
Οι περισσότεροι από αυτούς τους σκοπούς, έχουν πολιτική χροιά, δεν δηλώνονται ρητά, και δεν έχουν ορατή προέλευση.
Καθορίζουν όμως τις λειτουργίες του

Είναι εύκολο να φτιάξει κανείς το τέλειο εκπαιδευτικό σύστημα, αρκεί να ορίσει επακριβώς και αναλυτικά τους σκοπούς του. (Και το πιο σημαντικό, να πείσει όλους τους άλλους να μη τους αμφισβητούν...)

Αξιοκρατίας πέρι...

Αξιοκρατία: αξία και κράτος. Το κράτος της αξίας; Ή η αξία του κράτους;

Πέρα από τα λογοπαίγνια, η αξιοκρατία είναι, κατά την γνώμη μου, ένα κίβδηλο ιδεολόγημα. Όχι μόνο επειδή δεν εφαρμόζεται σε κανένα επίπεδο, αλλά κυρίως επειδή εμπεριέχει την κρίση και την σύγκριση. Για μια δίκαιη και σωστή κρίση και σύγκριση, χρειάζεται να τεθούν δεδομένα και σταθερές. Ισχύουν όμως τα δεδομένα και οι σταθερές για όλους εξίσου; Είμαστε όλοι ίδιοι; Εν τέλει, είμαστε όλοι ίσοι;

Περιορίζοντας το θέμα στο χώρο της εκπαίδευσης, που μας αφορά εδώ, και ξεκινώντας από το σχολείο, δεν μπορούμε να αποφύγουμε την εξής παρατήρηση. Όλοι οι εμπλεκόμενοι στο χώρο, δεν ξεκινούν από την ίδια αφετηρία, δεν ισχύουν για όλους τα ίδια δεδομένα, και κατά συνέπεια, δεν είναι δίκαιο να συγκρίνονται με βάση αυτά.

Κάθε άνθρωπος, είτε μαθητής, είτε δάσκαλος (αλλά και κάθε εκπαιδευτικό ίδρυμα, αν επεκτείνουμε την διαδικασία της αξιολόγησης και σε αυτά), χαρακτηρίζονται από ατομικά στοιχεία και δεδομένα. Και δεν αναφέρομαι στο κατά πόσον είμαστε όλοι έξυπνοι (προσωπικά θεωρώ εγκληματικό και ιδιατέρως άδικο, το να πιστέψουμε πως υπάρχουν έξυπνοι και ηλίθιοι -εξαιρόντας βεβαίως τις κλινικές περιπτώσεις).
Αναφέρομαι στο γεγονός ότι καθένας προέρχεται από μια οικογένεια, στα πλαίσια της οποίας έλαβε (ή δεν έλαβε) ορισμένα εφόδια, δέχτηκε (ή δεν δέχτηκε) ερεθίσματα και διαμορφώθηκε ως ένα βαθμό βάσει διαφορετικών συνθηκών. Η οικονομική κατάσταση, η ταξική προέλευση, οι συνθήκες διαβίωσεις, ιδιαιτερότητες στο οικογενειακό περιβάλλον, η γεωγραφική προέλευση, ατομικές ιδιατερότητες χαρακτηρίζουν και επικαθορίζουν όλους. Άρα, εξαρχής δεν είμαστε ίδιοι (σε καμία περίπτωση), αλλά δεν είμαστε καν ίσοι, αφού δεν απολαμβάνουμε όλοι τις ίδιες ευκαιρίες.
Πώς λοιπόν, θα κριθούμε και θα συγκριθούμε, βάσει των ίδιων κριτηρίων;

Για να μην πάμε μακριά, ένας μαθητής από το Κερατσίνι, κι ένας μαθητής από την Πολιτεία, έχουν τις ίδιες ευκαιρίες; Όχι. Κρίνονται όμως, βάσει των ίδιων δεδομένων και διαγωνίζονται στις ίδιες εξετάσεις, βαθμολογούνται ανάλογα και τελικά διαιωνίζονται οι διαφορές τους, αφού το γεγονός αυτό θα καθορίσει και την μελλοντική τους πορεία στο πανεπιστήμιο, στον εργασιακό προσανατολισμό και στη ζωή.

Με την ίδια λογική, ένα σχολείο (ή ένα Πανεπιστήμιο) στα Γρεβενά κι ένα σχολείο στο Κολωνάκι δεν ξεκινούν από την ίδια βάση, δεν έχουν τους ίδιους πόρους, στην ίδια πρόσβαση σε εξελίξεις και δεδομένα, άρα είναι άδικο να συγκρίνονται με τα ίδια κριτήρια. Το πιθανότερο είνια πως το πρώτο θα θεωρηθεί άχρηστο και το δεύτερο κατάτι ανώτερο. Το πρώτο καταδικάζεται να φυτοζωεί μέχρι να εξαφανιστεί, με όσα αυτό θα σημαίνει για την περιοχή στην οποία βρίσκεται.

Με την ίδια λογική, θεωρώ και τον θεσμό των εξετάσεων λανθασμένο και απατηλό.

Βέβαια, προφανώς γεννιέται το ερώτημα: "Και πώς θα λειτουργήσει το εκπαιδευτικό σύστημα;". Και πώς θα λειτουργήσει η κοινωνία, βέβαια, η ερώτηση τούτη τίθεται εκ των πραγμάτων αμέσως μετά.

Στην σημερινή κοινωνία, ως έχουν τα πράγματα, πιθανότατα δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Προσωπικά δεν μπορώ να σκεφτώ, παρά μόνο βελτιωτικά μέτρα που ενδεχομένως θα "μπαλώσουν τρύπες". Και δεν είμαι σε θέση να κρίνω κατά πόσον το προτεινόμενο νομοσχέδιο τις μπαλώνει ή όχι, αφού δεν έχω επαρκή ενημέρωση.

Ας τις μπλαώσουν τα μέτρα αυτά, τουλάχιστον, όσο καλυτερα γίνεται, αλλά όπως και να έχει, οι αδικίες θα συνεχίσουν να υπάρχουν, με λογική εξέλιξη την όξυνση των αντιθέσεων.

«Φροντιστηριακή επίδραση»

Πολλά λέγονται για την παιδεία και επικεντρώνονται στην παροχή πτυχίων και την δημιουργία επαγγελματιών. Ας δούμε ένα κρίκο της αλυσίδας της παιδείας που μπορεί να την βοηθήσει αλλά και να την βλάψει. Ας δούμε τελικά ποιο ήταν το αποτέλεσμά του στην σημερινή κατάσταση όπως διαμορφώθηκε μετά από 30 περίπου έτη.

Στην αρχή αποφάσισε ο κόσμος να σπουδάσει. Λογικό. Σωστό. Κανείς δεν είπε όχι σε ανθρώπους με παιδεία και ακόμα περισσότερο με υψηλή παιδεία που θα βοηθούσαν έτσι την ανάπτυξη της κοινωνίας μας. Στα χωριά μας λοιπόν η εξέχουσα προσωπικότητα ήταν ο δάσκαλος. Η φιλοδοξία όσων ήθελαν να γίνουν κάτι σημαντικό ήταν να γίνουν δάσκαλοι (και γιατροί). Όσοι λοιπόν πήγαιναν και σπούδαζαν βρήκαν αμέσως δουλειά. Και ο δόλιος ο πατέρας βλέποντας ότι οι φίλοι του βρήκαν άμεσα δουλειά έλεγε στο παιδί του, αλλά και το έβαζε στόχο ο ίδιος για το παιδί του, χωρίς να το ρωτήσει: Γίνε δάσκαλος. Γίνε μεγάλος και τρανός. Θα έχεις και δουλειά τι άλλο θες.

Έτσι λοιπόν πολλοί νέοι, είτε γιατί το ήθελαν, είτε γιατί τους ώθησαν, είτε γιατί τους έκαναν πλύση εγκεφάλου, είτε γιατί τους ανάγκασαν, έγιναν δάσκαλοι και καθηγητές. Στην μάχη αυτή κάποιοι γονείς είπαν να βοηθήσουν λίγο παραπάνω τα παιδιά τους. Έτσι πρότειναν σε μερικούς από τους δάσκαλους να τους κάνουν και φροντιστήριο σπίτι. Σωστό ή λάθος; Δεν είναι κανείς σε θέση να κρίνει. Σε αυτό το επίπεδο δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Παρόλο που είναι εναντίων της ιδεολογίας των ίσων ευκαιριών (μόνο το παιδάκι του γαιοκτήμονα μπορούσε να έχει και προσωπικό φροντιστή) δεν μπορείς να πεις σε έναν γονιό να μην προσπαθήσει το καλύτερο για το παιδί του.

Και γέμισαν οι θέσεις των σχολείων. Αλλά οι καθηγητές συνέχισαν να παράγονται με μεγάλους ρυθμούς. Και δημιουργήθηκε η ανεργία στον κλάδο. Και τότε είπαν, αφού έχει πέραση, γιατί δεν δημιουργούμε τα φροντιστήρια; Και εγέννηθησαν τα φροντιστήρια. Και οι μαθητές που οι γονείς τους είχαν χρήματα πήγαιναν για μία επιπλέον βοήθεια. Και οι καθηγητές συνέχισαν να παράγονται με μεγαλύτερους ρυθμούς. Και έγιναν όσα φροντιστήρια χρειάζονταν για να γεμίσουν με τα παιδιά όσων είχαν την οικονομική ευχέρεια. Μέχρι εδώ όλα καλά. Όμως υπήρχαν πολλοί καθηγητές που δεν είχαν ακόμα δουλειά. Και το σύστημα παρήγαγε ακόμα περισσότερους. Και φυσικά, με τόσες γνώσεις και την ευχή του μπαμπά να γίνουν «πεφωτισμένοι εκπαιδευτικοί» (ανεξάρτητα από το αν ήξεραν καν την έννοια της λέξεως «πεφωτισμένοι») θα γυρνούσαν στο χωράφι; Μήπως θα έπιαναν το μυστρί και το πηλοφόρι; Ή μήπως θα γινόταν υδραυλικοί; Οικονομικοί διευθυντές; Λογιστές; Για τα πρώτα, ο πατέρας τους τούς έδωσε την ευχή του και το υστέρημά του για να σπουδάσουν, ώστε να μην γίνουν ποτέ κάτι τέτοιο. Τα δεύτερα χρειαζόταν να έχουν πάρει άλλη κατεύθυνση. Άσε που από τα θρανία μέχρι τα 24, το σώμα τους δεν μπορεί πλέον να χώνεται κάτω από νεροχύτες και να κόβει σωλήνες. Ούτε ήξεραν να σφίγγουν φερούλια. Και δηλαδή μετά από 6 χρόνια προσπαθειών, θα γίνουν σουβλατζήδες; Ή θα κάνουν άλλα 4 χρόνια για να πάρουν πτυχίο λογιστικής; Και αν κάνουν όλοι το ίδιο, πάλι και οι λογιστές θα κορεσθούν. Οπότε πάλι θα πρέπει να ψάχνουν. Αλλά και πάλι τι χαζομάρες είναι αυτές; Το πήραν το πτυχίο, τώρα πρέπει να βγουν στην εργασία και συνεπώς θα ψάξουν ένα ρουσφετάκι.

Αλλά; Γιατί όχι; Αφού ούτως ή άλλως τελικά μόνο στα φροντιστήρια είναι τα λεφτά. Εκεί ο απλός κοσμάκης θα τα δώσει όλα για τους κανακάρηδες του. Τα φροντιστήρια βγάζουν περισσότερα. Οι ίδιοι οι δάσκαλοι των σχολείων συμπληρώνουν εισοδήματα από αυτά γιατί το κράτος δεν τους δίνει πολλά χρήματα. Άρα; Ε άρα απλά γιατί να ενδιαφερθούμε μωρέ για το σχολείο; Θα ψιλοαδιαφορήσουμε γι’ αυτό και θα τα δώσουμε όλα στο φροντιστήριο. Έτσι θα αναγκαστούν όλοι οι μαθητές να έρθουν και συνεπώς περισσότεροι από εμάς θα έχουν ψωμί. Στο ενδιάμεσο να καταργήσουμε και τους επιθεωρητές, να έχουμε το κεφαλάκι μας ήσυχο. Εδώ να σημειώσω ότι κανένας καθηγητής από μόνος του και αυτοβούλως δεν έκανε αυτή την σκέψη. Η «συλλογική συνείδηση» των καθηγητών όμως τους ώθησε στην πραγματοποίησή της. Αυτή, σε συνδυασμό και υποκινούμενη από το γεγονός ότι δεν είχαν να φάνε. Κάθε ένας από αυτούς ανεξάρτητα θεωρεί ότι δεν είναι σωστή σκέψη αλλά επίσης ο καθένας τους μιλώντας ανεπίσημα, αποδέχεται την ευθύνη της αδιαφορίας τους στα σχολεία, ώστε να ενισχυθεί η φροντιστηριακή διδασκαλία ως το νούμερο 1 πρόβλημα της παιδείας σήμερα. Κανείς τους όμως δεν μπορεί να το αλλάξει, παρότι εύχονται να μπορούσε να αλλάξει, γιατί θα πεινάσουν λόγω πληθώρας εκπαιδευτικών.

Ταυτόχρονα ο γονιός πληρώνει το φροντιστήριο και επιβάλλει στο παιδί του να γίνει καλό σε αυτό. Αυτό άλλωστε το πληρώνει. Το άλλο όχι (για κάποιο λόγο, δεν ξέρω ποιος είναι αυτός, όλοι μας ξεχνούμε ότι με τους φόρους μας στηρίζουμε ότι παρέχεται δημόσια). Το παιδί δεν έχει ούτε κρίση ούτε συνείδηση, αλλά αντιλαμβάνεται την ψιλο-(έως και χοντρο-) αδιαφορία των καθηγητών του, η οποία όπως οι ίδιοι έχουν παραδεχθεί οφείλεται στην πληθώρα πτυχίων. Και σου λέει. Γιατί να ενδιαφερθώ; Άσε θα μου τα μάθουν στο φροντιστήριο. Τον βολεύει κι όλας γιατί παιδί είναι, θέλει να παίξει, δεν ξέρει τι σημαίνουν ευθύνες. Ας χαβαλεδιάσω εδώ λοιπόν. Φαύλος κύκλος. Ο ένας βολεύει και ενισχύει την θέση του άλλου με αποτέλεσμα την απαξίωση των σχολείων. Κάπου εκεί μέσα υπάρχουν και παιδιά που οι γονείς τους δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν τα έξοδα του φροντιστηρίου. Οι μεγάλοι χαμένοι του παιχνιδιού. Αλλά ο μεγαλύτερος όπως αποδείχθηκε είναι η παιδεία και η τσέπη του λαού.

Κάπου στην μέση ξεπήδησαν και τα ιδιωτικά σχολεία. Στην αρχή δεν είχαν σκοπό να αντικαταστήσουν το δημόσιο, αλλά απλά να προσφέρουν άλλου είδους υπηρεσίες και παιδεία. Ήταν εντελώς «κλειστού τύπου» σχολεία. Στην πορεία όμως είδαν που βρίσκεται το ψωμί. Και αποφάσισαν να διεκδικήσουν μερίδιο από την τσέπη του λαού. Γεγονός ότι η προαναφερθείσα διαδικασία τους βόλεψε ιδιαίτερα και απουσία της δεν είναι σίγουρο ότι θα γνώριζαν την άνθιση που γνώρισαν. Γεγονός είναι επίσης ότι και πάλι οι διδάσκαλοι αυτού του φορέα ανήκουν στην γενικότερη συντεχνία των καθηγητών και ασπάστηκαν και προώθησαν την ιδέα της απαξίωσης του δημόσιου σχολείου. Άλλωστε από την αρχή, από την ευχή του μπαμπά, τα λεφτά ήταν πάντα το θέμα. Και σήμερα που έχουμε και απαξίωση των ιδεών και των ινδαλμάτων και η ανθρωπότητα πεινάει το ίδιο, ή μάλλον ακόμα περισσότερο λόγω των οικονομικών αλληλεξαρτήσεων και των επιβεβλημένων «τεχνητών αναγκών», χάθηκε το «να γίνεις μεγάλος και τρανός». Έμεινε μόνο το «να βγάλεις χρήματα». Κακό; Όχι. Όλοι μας αυτό θέλουμε τελικά, να βγάλουμε χρήματα για να ζήσουμε. Να τα βγάλουμε γιατί τα αξίζουμε όμως, όχι σε βάρος των άλλων.

Το κράτος στην όλη ιστορία τι θέση κρατάει; Ο λαός ζητάει μόρφωση (σωστότατο) και πτυχία (σωστότατο μέχρι να φτάσω στο σημείο να μην μπορώ να απορροφήσω το μεγαλύτερο ποσοστό από τους πτυχιούχους, επιλέγοντας και το ποιοτικότερο ποσοστό φυσικά). Δώστε πτυχία στον λαό να μας ξαναψηφίσει λοιπόν. Το γεγονός ότι ο (κάθε) επαγγελματικός κλάδος θα απαξιωθεί είναι δευτερεύον. Μάλιστα θα μπορώ να εκμεταλλευτώ το πρόβλημα «ρουσφετολογικά» και να κερδίσω και από την απαξίωση του πτυχίου και του κλάδου!

Όλοι οι καθηγητές συμφωνούν ανεπίσημα ότι αυτή ήταν και είναι η μεγάλη πληγή της μέσης εκπαίδευσης. Επίσημα όμως, την επόμενη που γίνεται ο διάλογος το ξεχνούν. Το υπουργείο πάλι το ξέρει. Γιατί δεν κάνει κάτι; Μα γιατί παρόλο που ο κάθε καθηγητής συμφωνεί, η συντεχνία δεν συμφωνεί και είναι επικίνδυνο να θιγούν τα συμφέροντά της.

Ποιος φταίει; Ο γονιός που νοιάζεται για το παιδί του; Όχι. Αυτός πάντα θα νοιάζεται, το αίμα νερό δεν γίνεται. Ο εκπαιδευτικός που πεινάει; Μα τον έφεραν προ τετελεσμένου οι λάθος επιλογές του κράτους του. Το παιδί που δεν έχει συνείδηση και κρίση, αλλά αυτή ακριβώς προσπαθούν να του διαμορφώσουν και αυτή είναι που στην ουσία την πληρώνει; Δεν γίνεται αυτό. Είπαμε, δεν έχει συνείδηση και κρίση, άρα δεν φταίει! Τότε ποιος; Αν οι εμπλεκόμενοι δεν φταίνε, κάτι πρέπει να φταίει.

Λαμπρό παράδειγμα ότι τελικά η αθρόα παροχή πτυχίων βλάπτει τα συμφέροντα της κοινωνίας αλλά και τον ίδιων των ανθρώπων που την αποτελούν σαν ανεξάρτητες μονάδες. Και όχι μόνο αυτό, αλλά το συγκεκριμένο παράδειγμα βλάπτει ακριβώς την ίδια την παιδεία, που είναι κοινό συμφέρον των ανθρώπων και της κοινωνίας.

Ο μηχανισμός είναι δεδομένος. Οι αντιλήψεις δεν άλλαξαν. Σε όποια αλλαγή και να κάνουμε ας τον λάβουμε υπ’ όψη μας.

Η μόρφωση και η παιδεία δεν συνεπάγεται πτυχίο

σκεψεις μιας contributor !!!

ειμαι λοιπον μια contributor(!!!) σε ενα συνεργατικο blog!!

τι μπορω εγω να κανω εδω δεν πολυξερω!
καθ' οτι, μπορει σε μια συζητηση προσωπο με προσωπο (ή αφτι με αφτι, εστω!) να λεω τη γνωμη μου, αλλά σαν αποψη γραμμενη σε κειμενο, κινδυνευει..
ασε που κινδυνευετε κι υπολοιποι, να δειτε το προβλημα στην ερωτικη του διασταση με τους (υπονοουμενους) στιχους μου.. :))
ενταξει! θα κρατηθω! (οσο μια τσιγγανα ε; :)) )

στο προηγουμενο ποστ σου, θα σου απαντουσα (αν σε προλαβαινα!), θελουμε να αλλαξουμε (εμεις;) το σχολειο, το εκπαιδευτικο συστημα, για να καθρεφτισουμε σε αυτο, το καινουργιο, το μοντελο της κοινωνιας (ελληνικης) που σχεδιαζουμε(εμεις;)
ή
να φιαξουμε τον μηχανισμο εκεινο που θα μας βοηθησει να φιαξουμε, να οδηγησουμε την υπαρχουσα κοινωνικοοικονομικη δομη σε εκεινην, τη δομη που επιθυμουμε(εμεις;)

το σχολειο ως μηχανισμος προετοιμασιας ή παραγωγης εργατων του μελλοντος, ανθρωπους που να ειναι ικανοι να εργαστουν στις και για τις νεες συνθηκες μιας νεου τυπου κοινωνιας και τις δομες της

ομως...
με μπερδεψες! μονη δηλαδη μπερδευτηκα, παιζοντας και απο τις δυο πλευρες: εκεινων που φιαχνουν τη πολιτικη κι εκεινων που την υφιστανται..!

ετσι, η υπογραμμισμενη φραση σου-σκεψη: "Διαφορετικες κοινωνιες δεν μπορει να εχουν εκπαιδευτικο συστημα με το ιδιο περιεχομενο" μπορω να το δω διπλά!!!!...

νεο εκπαιδευτικο συστημα - παλιο κοινωνικο μοντελο = αποτυχια
νεο εκπαιδευτικο συστημα - νεο κοινωνικο μοντελο = (πιθανη) επιτυχια (εξαρταται απο τον συνδιασμο ποιων δυο)
ελληνικο κοινωνικο μοντελο + ξενου τυπου εκπαιδευτικο μοντελο = αποτυχια
....

κι εδω σταματω προς το παρον (δεν ξερω τι θαγινει στο μελλον!!! αν θα αντεξω εννοω να συνεχισω..!), κουραστηκα..!

:))

Αλλαγές.

Επίκεινται άμεσες αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα στο επίπεδο της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και ειδικότερα της Τεχνικοεπαγγελματικής, που θα επηρεάσουν και πολλά άλλα..

Αύριο Δευτέρα, πρόκειται να πραγματοποιηθεί συνέντευξη παρουσίασης των αλλαγών αυτών (που οι περισσότερες μου είναι ήδη γνωστές).

Ό,τι μάθω παραπάνω θα το μοιραστούμε.

άτακτες σκέψεις.

Οι όροι Εκπαίδευση, Καλλιέργεια, Κατάρτιση, Παιδεία, χρησιμοποιούνται πολλές φορές σαν να είναι ισοδύναμοι.
Αυτό δεν είναι αλήθεια, αλλά ούτε και είναι εύκολο να γίνουν απολύτως διακριτές οι διαφορές τους.
Το ίδιο συμβαίνει και για τους όρους Μάθηση και Μόρφωση.
Οι διαφοροποιήσεις τους ποικίλουν.

Κάθε κοινωνία έχει ανάγκη ενός συστήματος που αφενός θα βοηθάει τα νέα μέλη της να εντάσσονται σ' αυτή, αλλά θα βοηθάει και την κοινωνία να "συντηρείται", δηλαδή να συνεχίσει να υπάρχει. Αυτό το σύστημα που συντηρεί την οργάνωση της κοινωνίας συνήθως είναι το εκπαιδευτικό σύστημα.

Ένα εκπαιδευτικό σύστημα σχεδιάζεται για να καλύψει τις ανάγκες όσων θέλουν να μάθουν τις λειτουργίες και τις δομές τηςσυγκεκριμένης Κοινωνίας. Δεν θα έπρεπε να σχεδιάζεται για να λύσει τα προβλήματα αυτών που θα αναλάβουν να εκπαιδεύσουν, δηλαδή των εκπαιδευτικών και των εν δυνάμει εκπαιδευτικών.

Διαφορετικές κοινωνίες δεν μπορεί να έχουν εκπαιδευτικό σύστημα με το ίδιο περιεχόμενο!!!

Κάθε εκπαιδευτικό σύστημα, έχει συγκεκριμένους σκοπούς.
Οι σκοποί του εκπαιδευτικού συστήματος δεν είναι δυνατόν να είναι γνωστοί σε όλα τα μέλη της κοινωνίας.
Υπάρχουν άδηλοι σκοποί, όπως και άδηλοι στόχοι σε κάθε εκπαιδευτικό σύστημα, που είναι υποκειμενικοί και διαμορφώνονται κατά τις φάσεις εφαρμογής των εκπαιδευτικών συστημάτων.
Οι επιπτώσεις τους είναι το ίδιο σημαντικές με εκείνες των ρητών σκοπών.

Μια μικρή συμβολή στο διάλογο για την Ανώτατη Εκπαίδευση...

Για τα ειδικότερα προβλήματα της Ανώτατης Εκπαίδευσης, δεν ξέρω και πολλά πράγματα.

Βρήκα όμως αυτό το άρθρο του Κ. Βεργόπουλου στην "Ελευθεροτυπία" της Παρασκευής 23/6 ενδιαφέρον.

Ας... χαλαρώσουμε λίγο ...

Αναρωτιέμαι τι είναι "καλό";

Μια απάντηση είναι ό,τι καλύπτει το σύνολο των αναγκών μου. Ή έστω κάποιες από αυτές που τις αξιολογώ ως σημαντικές.

Και θα άλλαζα κάτι που είναι καλό;
Απάντηση όχι βέβαια.
Για κάτι καλύτερο ίσως, αλλά και αυτό συζητιέται. Πηγαίνεις σε καλύτερο αν δεν είσαι καλά.
(Μη ξεχνάμε, το καλύτερο δεν είναι απαραίτητα καλό).

Και τότε γιατί να αλλάξουμε το εκπαιδευτικό μας σύστημα; (!!!)

Μια περίεργη σκέψη.
Η λύση ή οι λύσεις που δίνονται σε κάθε κοινωνικό πρόβλημα, συμπυκνώνουν μέσα τους μια αλληλουχία λύσεων που έχουν δοθεί σε άλλα προβλήματα που είναι αλληλένδετα με το εξεταζόμενο πρόβλημα, το οποίο και αυτό, είναι μέρος της αλληλουχίας λύσεων που έχει διαμορφωθεί για τη λύση ενός προβλήματος. Και φυσικά οι σχέσεις των λύσεων δεν είναι γραμμική, ούτε οι σχέσεις μεταξύ των προβλημάτων ισοδύναμες.
Πρόκειται κατά κάποιο τρόπο για αλυσίδες λύσεων, που αν μεταβληθεί ένας κρίκος σε μια από αυτές, κινδυνεύει να λυθεί η συνέχεια που αποτυπώνουν αυτές οι αλυσίδες.
Εστιάζοντας την προσοχή μας, σε ένα πρόβλημα και απομονώνοντας το από τα υπόλοιπα, είναι δυνατόν θεωρητικά να βρούμε την άριστη λύση γι αυτό.
Με τα άλλα προβλήματα όμως; Τα αλληλένδετα;
Και εν τέλει με το Σύστημα, που αποτελούν οι αλυσίδες, τι θα συμβεί;

Περί εκπαίδευσης ο λόγος... (Με αφορμή ένα κείμενο ... )

Βρήκα τα ποστ του Jason (και εδώ το δεύτερο ) για τα θέματα εκπαίδευσης, να έχουν πολύ ενδιαφέρον.

Ένα νέο παιδί, μόλις που έχει απεμπλακεί από τα γρανάζια της βασικής εκπαίδευσης (σύστημα πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης) καταγράφει σκέψεις και καταθέτει προτάσεις για τα θέματα που αφορούν κυρίως στο σύστημα που μόλις άφησε.

Έχει ενδιαφέρον γιατί ό,τι καταγράφει είναι από καρδιάς και από βίωμα. Έτσι τα βίωσε έτσι τα αντελήφθη.
Και έχω την αίσθηση ότι απηχεί το τρόπο που αντιλαμβάνεται τα θέματα αυτά ο μέσος πολίτης αυτού του τόπου.

Έχει ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον το κείμενό του, γιατί πολλά από αυτά που έχει αντιληφθεί, όπως τα έχει αντιληφθεί ΔΕΝ ανταποκρίνονται στην αλήθεια!!!

Λέει για παράδειγμα ότι Σκοπός του Γυμνασίου είναι να προετοιμάζει το μαθητή για το Ενιαίο Λύκειο.
Λάθος!
Μια απλή ανάγνωση του Νόμου που περιέχει τους σκοπούς του Γυμνασίου, θα αποδείξει ότι αυτό ΔΕΝ είναι σκοπός του Γυμνασίου!!!
Και μάλιστα ως σκοποί του Γυμνασίου, επίσημα διατυπωμένοι, είναι αυτά ακριβώς που ζητά και προτείνει ο καλός μας φίλος.

Διατυπώνει την άποψη ότι ο απόφοιτος του Γυμνασίου έχει στις εναλλακτικές του λύσεις μεταξύ των άλλων τις ιδιωτικές σχολές.
Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο!!!!
Εκείνο που υπάρχει είναι ιδιωτικά ΤΕΕ, αλλά αυτά δεν είναι κάτι διαφορετικό από τα δημόσια ΤΕΕ. (ΤΕΕ και όχι Τεχνικά Λύκεια, αν και τώρα επανέρχεται ο θεσμός των Επαγγελματικών Λυκείων[ΕΠΑΛ])
Απλώς οι μαθητές πληρώνουν για υπηρεσίες που θα μπορούσαν να τις έχουν δωρεάν!!!
Και τα ΤΕΕ, δημόσια και ιδιωτικά, είναι επιλογή που μπορεί να κάνει κάθε μαθητής μετά το Γυμνάσιο (μπορούσε πιο σωστά, γιατί από φέτος ΘΑ αλλάξουν πολλά πράγματα) και η οποία επιλογή, οδηγεί στην αγορά εργασίας αλλά ΚΑΙ στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Είναι μια επιλογή που την κάνουν αρκετές χιλιάδες μαθητών.

Παρακάτω σημειώνει ότι "το παρόν σύστημα σε κατευθύνει προς τις πανελλήνιες εξετάσεις".
Μα δεν σε κατευθύνει.
Είναι περίεργο που οι μαθητές οι γονείς αλλά και αρκετοί εκπαιδευτικοί, δεν έχουν συνειδητοποιήσει ένα ουσιαστικό στοιχείο του εκπαιδευτικού συστήματος.

Το εκπαιδευτικό σύστημα δεν σε κατευθύνει σε πανελλήνιες εξετάσεις.
Τις έχει συμπεριλάβει ως θεμελιακό του στοιχείο.
Οι πανελλήνιες εξετάσεις δεν είναι εισαγωγικές για το πανεπιστήμιο.

ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΝΤΑΙ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ.

Οι γνωστές πανελλήνιες εξετάσεις είναι απολυτήριες για το Λύκειο.
Και γι αυτό κατά την άποψή μου, ΚΑΚΩΣ περιλαμβάνουν μερικά μόνον μαθήματα.
Σε ΟΛΑ τα μαθήματα θα έπρεπε να εξετάζονται οι μαθητές.
Αυτή η επιλεκτική εξέταση, παλιότερα σε 9 και τώρα σε 6 μαθήματα είναι μια από τις αιτίες που αποπροσανατολίζει τους νέους ανθρώπους και τους "πειθαναγκάζει" να ασχολούνται μόνο με τα μαθήματα των εξετάσεων, μόνο με την εξεταζόμενη ύλη, μόνο με την επιτυχία σε αυτά.
Αν οι εξετάσεις ήταν καθολικές τότε ενδεχομένως οι μαθητές να αντιμετώπιζαν διαφορετικά τις λειτουργίες του σχολείου.

Θα μπορούσε ίσως, αφού οι μαθητές εξεταζόντουσαν σε όλα τα μαθήματα με πανελλήνιες εξετάσεις, στην συνέχεια, για την επιλογή σε κάθε σχολή τα μαθήματα να σταθμιζόντουσαν.

Εδώ ακριβώς οφείλει να ανοίξει μια άλλη συζήτηση.

Ποιος είναι ο λόγος της αξιολόγησης της επίδοσης του μαθητή στα μαθήματα του Λυκείου,για την επιλογή του στο Πανεπιστήμιο;

-Επιδιώκεται να αξιολογηθεί αν ο μαθητής έχει αποκτήσει ένα ελάχιστο γνώσεων, που θεωρείται προϋπόθεση για να μπορέσει να παρακολουθήσει τα μαθήματα του Πανεπιστημίου;
-Επιδιώκεται να αξιολογηθεί αν ο μαθητής είναι ικανός να προσεγγίσει την επιστημονική γνώση; Αν διαθέτει δηλαδή τις πνευματικές ικανότητες να ενταχθεί σε ένα Πανεπιστημιακό πρόγραμμα σπουδών;

Υπάρχει μια τεκμηριωμένη μελέτη, που να προσδιορίζει τις ελάχιστες ικανότητες και δεξιότητες που οφείλει να έχει κάποιος για να γίνει επιστήμονας;
Γιατί για παράδειγμα λείπουν οι εξετάσεις σε χειρονακτικές δεξιότητες; Μπορεί να γίνει για παράδειγμα κάποιος χειρουργός, αν έχει μυοσκελετικές δυσκολίες;
(Οι αλήθεια είναι ότι δεν απουσιάζουν εντελώς. Υπάρχουν. Για παράδειγμα στις εξετάσεις για την Αρχιτεκτονική, για τη Σχολή Καλών Τεχνών κλπ)
Μπορεί κάποιος να "θεραπεύει τις επιστήμες" αν δεν έχει αντίληψη της Κοινωνικής εργασίας και της κοινωνικής προσφοράς;
Μπορεί να γίνει επιστήμονας αν δεν έχει μάθει να μαθαίνει και απλώς έχει αποθηκεύεσει στο μυαλό του πληροφορίες;
Μπορούν να διαπιστωθούν όλα τα παραπάνω, αξιολογώντας την επίδοση του μαθητή στις ΑΠΟΛΥΤΗΡΙΕΣ εξετάσεις του Λυκείου;

Αυτά είναι κατά την γνώμη μου, μερικά περισσότερο ουσιαστικά ερωτήματα, από όσα επισημαίνει ο φίλος.

Λέει σε κάποιο άλλο σημείο ότι "Το παρόν εκπαιδευτικό σύστημα είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να εκπαιδεύει".
Μα το εκπαιδευτικό σύστημα εξ ορισμού ΕΚΠΑΙΔΕΥΕΙ. Τι άλλο να κάνει;
Το θέμα δεν είναι αν εκπαιδεύει ή απλά κρατάει ασκόπως έγκλειστους νέους ανθρώπους σε τέσσερα ντουβάρια.
Το θέμα είναι ποιοι είναι οι ΣΚΟΠΟΙ.
Και εδώ είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε ότι το να ψάξουμε και να αναδείξουμε το τι λένε οι Νόμοι και το Σύνταγμα για την εκπαίδευση δεν είναι ένας περιττός σχολαστικισμός!!!
Είναι ουσία.
Και εδώ βρίσκεται ένας από τους "κόμπους" της στρεβλής λειτουργίας του εκπαιδευτικού συστήματος.
Σύνταγμα υπάρχει.
Νόμοι με σκοπούς για τα Γυμνάσια και τα Λύκεια και τα ΤΕΕ και ό,τι άλλο υπάρχουν.
Ποιοί τα γνωρίζουν;

Οι εκπαιδευτικοί πολλές φορές κάτι έχουν ακούσει γι αυτά, από θεωρούμενα "σημαντικά πρόσωπα" όπως είναι συνδικαλιστές, παλαιότεροι εκπαιδευτικοί, σχολικοί σύμβουλοι κλπ, αλλά δεν έχουν εμβαθύνει οι ίδιοι στα συγκεκριμένα θέματα.
Και αυτή η έλλειψη γνώσης γεννάει προβλήματα.
Αν λοιπόν οι μεταξύ των "τεχνικών" της εκπαίδευσης που κατά τεκμήριο οφείλουν να είναι γνώστες, επικρατεί σύγχυση, τι να υποθέσει κανείς για το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο;
Εδώ ο ρόλος των ΜΜΕ είναι καταλυτικός.
Και εδώ μπορεί κανείς να δει τα προβλήματα να σχετίζονται με εντελώς διαφορετικά θέματα που έχουν να κάνουν με τα ειδικότερα συμφέροντα όσων διαχειρίζονται αυτά τα μέσα.

Όμως ο αγαπητός jason θίγει και πολλά άλλα θέματα και η προσέγγισή τους παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον.

Σκέφτομαι να επανέλθω σύντομα με ένα άλλο κείμενο.